OUD NIEUWS 2008:

Dinsdag 30 december 2008

 

Een paar dagen te laat, maar ik heb toch even tijd gevonden de site bij te werken.

De afgelopen week hebben we natuurlijk de eerste gasten ontvangen. Zowel voor onze kinderen als voor ons is dit natuurlijk helemaal nieuw.

Het was voor ons een hele leuke week, alleen het weer viel de eerste dagen van de week wat tegen.
Door de regen was de sneeuw, die nog op de parkeerplaats lag, erg papperig geworden. Omdat de onderste laag nog bevroren was, werd het erg glad ,waardoor de auto's moeite hadden met rijden.
Om dit probleem op te lossen, werd de overgebleven sneeuw en ijs op de parkeerplaats ook maar opgeruimd.

Er is overigens niet één auto van de parkeerplaats afgeweest afgelopen week. Een bewijs dat je de auto, eenmaal hier aangekomen, eigelijk niet meer nodig hebt.

De sfeer in huis was erg goed en ook alle kinderen hebben zich zeer goed vermaakt.
Wendy was natuurlijk, als kinderoppas, helemaal in haar element.

Vrienden hadden voor kerstavond zelfs enkele kado's meegebracht. Deze werden in de "Stube" uitgepakt en vooral Sanne vond dit natuurlijk erg spannend.

Het leuke van deze weken is natuurlijk dat we nu elke week andere gasten krijgen.
Ook voor de kinderen is dit een nieuwe ervaring, maar ze vinden het natuurlijk geweldig.
Ze hebben zich deze eerste week dan ook heel goed vermaakt.

Zoals op onderstaande foto te zien is, werd de parkeerplaats al goed gebruikt.

Gelukkig waren we net op tijd klaar met het aanbrengen van de gebroken puin.

 

 

Volgend jaar wordt hier de definitieve parkeerplaats aangelegd, in combinatie met een grote carport en een garage.

 

Zoals op de foto te zien, hebben we flink opgeruimd en ziet het er, ten opzichte van enkele weken geleden, al redelijk netjes uit.

 

De afgelopen week hebben we zelf ook ( een beetje ) vakantie gehad.
We zijn ook een paar keer mee wezen skiën. Het was redelijk druk bij de liften, maar op de pistes verspreide het snel, waardoor de afdalingen perfect te doen waren.

Op onderstaande foto is te zien dat het best een uitgebreid skigebied is, waardoor het op de pistes met de drukte ontzettend meevalt.

De condities van de pistes waren perfect. Zeker vanaf afgelopen donderdag. De temperaturen zijn gedaald tot onder het vriespunt, waardoor de sneeuwmachines de hele dag verse sneeuw kunnen maken.

Mede dankzij het schitterende weer, is het boven prachtig en zijn de temperaturen aangenaam.

De mooie uitzichten, het prachtige weer en de perfecte condities maken het vanaf afgelopen donderdag voor veel mensen een mooie wintersportvakantie.

Het enige nadeel van deze goede condities is dat het vooral vanaf afgelopen zaterdag erg druk is bij de liften. Vooral bij de eerste cabinelift staat een langere wachtrij.

Wendy en Sanne hebben vanaf afgelopen zondag bij de ski-scholen elke dag geholpen.
De skileraren zijn blij met twee Nederlandse meiden, die goed Duits verstaan.
Ze vinden het geweldig, Sanne zit bij een groep met echt kleine kinderen ( 3,4 jaar ) en Wendy zit bij de iets grotere.
Vooral Wendy voelt zich al skileraar en sluit ook tijdens het eten aan bij de andere ski-leraren.


 

 

Zondag 21 december 2008

Ooit het programma "ik vertrek " gezien.

Je ziet dan die stumpers nog wel eens ooit staan te werken aan hun huis, als een paar uur later de gasten arriveren.

Ja, precies. Afgelopen zaterdagmorgen zijn er nog verschillende binnendeuren afgehangen, waaronder de deur tussen het appartementenhuis en ons privéhuis.
Er is nog wat "bij"getext, lampje opgehangen, schoongemaakt etc.
Om 12.00 uur moest ik gaan douchen, omdat ik gasten op moest halen vanaf Salzburg airport, Trudy had nog even de tijd om de puntjes op de i te zetten.
Wat we klaar moesten hebben, was klaar, maar het was de laatste weken een race tegen de klok. Over een paar dagen weten we er niets meer van, hopen dat nu alles verder goed gaat.

De afgelopen weken waren de oma's en opa natuurlijk bij ons. Ze hebben heel hard meegeholpen, zonder hen was het ook zeker niet gelukt. Er zijn ontzettend veel dingen die je zelf laat liggen, of waar je jezelf de tijd niet voor gunt als je nog zoveel te doen hebt.
Zo hebben de oma's ontzettend veel opgeruimd, gepoetst en verhuisd.
Opa was er voor de diverse karweitjes, zoals o.a. het optuigen van de kerstbomenbuiten, een hoop papierwerk en het uitzoeken van een tas vol sleutels op bijna 100 verschillende sloten.

Bij het optuigen van de kerstbomen had hij echter goede hulp.

Opgelopen woensdagmorgen moesten ze echter weer naar huis. De kinderen moesten gewoon naar school dus het afscheid was al 's morgens rond 07.15 uur.
Wendy zei doei, gaf een kus en een knuffel en was weg.
Tom moest nog even stoeien, kussen en knuffelen, maar ging ook vrolijk weer naar school.
Sanne daarintegen ( en dat wisten we ook ), had er veel meer moeite mee. Na stevige knuffels en een dikke kus, ging ze ook de deur uit. Na paar minuten kwam ze weer huilend binnen. Ze wilde niet naar school, ze wilde opa en de oma's mee wegbrengen naar het station.
Dit ging echter niet en pas toen opa voorgesteld had, met Sanne mee naar school te lopen, was het goed en vertrokken ze.

Het afscheid was natuurlijk niet leuk, maar het is niet anders.
Na een voorspoedige terugreis per trein, zijn onze ouders weer goed thuis aangekomen.

Vrijdagavond las ik het schokkende nieuws dat een lotgenootje van Wendy "Ties" een manneke van 4 jaar is overleden. De laatste dagen las is dagelijks zijn verhaal op zijn site omdat ik wist dat hij in het ziekenhuis lag. Ties heeft ook in 2005 een levertransplantatie gehad. Dan sta je weer met beide benen op de grond en weet je ook dat het anders kan aflopen. Ook al ken ik de ouders en Ties niet persoonlijk, je hebt verdriet en het laat je niet los. We wensen Peter Bettina en Suus dan ook heel veel sterkte toe.

Zaterdagmiddag zijn dus de eerste gasten aangekomen en 's avonds was het huis vol.
Ook vrienden van ons met hun ouders zijn er nu. Voor de kinderen betekende dit ook een weerzien met vriendjes en een vriendin. Ze hadden er erg naar uitgekeken en stonden rond 16.00 uur al voor het huis te wachten.
Door het slechte weer en de drukte op de Duitse snelwegen, duurde hun reis echter enkele uren langer. Dit wachten duurde voor onze kinderen natuurlijk erg lang.
Maar, toen ze er eenmaal waren, was het net of ze elkaar dagelijks nog zagen.

Ook zijn er meer gasten, waaronder enkele kleine kinderen.
Wendy stond natuurlijk meteen klaar om met de kleinste kinderen bezig te gaan. Dit gaf de ouders tijd om na een lange reis op het gemak met ons een pilsje te drinken.
De nieuwe kinderspeelruimte werd al meteen goed gebruikt.

Ook Sanne en Tom vonden het weer leuk om met het 'te voorschijn' gehaalde speelgoed
aan de slag te gaan.

Het is alleen erg jammer dat het zaterdag en zondag heeft geregend. Dit heeft veel sneeuw weggespoeld in het dorp. Jammer, want het is natuurlijk voor de gasten veel leuker als er een flinke pak sneeuw ligt.
Vanaf maandag wordt het weer echter een stuk beter.
De temperaturen gaan iets onder nul, er wordt af en toe lichte sneeuw verwacht maar verder gaat het zonnetje ook schijnen.

De ski-condities op de berg zijn perfect en ook de afdaling tot in het dorp is open, al zal deze op een aantal plaatsten nu nog wel erg papperig zijn.

We gaan nu zelf de komende weken ook lekker vakantie houden. Misschien gaan we lekker met vrienden skieën ( als het bij de liften niet te druk is ), maar we moeten natuurlijk wel zorgen dat alles verder voor de gasten goed verloopt.

 

 

Zondag 14 december 2008

We komen net terug van een heerlijk etentje. We waren uitgenodigd door opa en oma en we hebben heerlijk zitten tafelen.
De sfeer aan tafel was goed, ook de kinderen waren erg uitgelaten ( niet alleen de kinderen ).

Ook de oma's waren in hun element, vooral met het dessert.

De kinderen liggen net in bed, opa doet net of hij thuis is en ligt uitgeteld op de bank, oma Biemans zit lekker onderuit te breien en oma van Loon en Trudy zitten achter de computer. Eigenlijk heb ik nu geen zin meer om de site nog bij te werken, maar ik weet dat we intussen toch een trouwe schare van lezers hebben, dus is het een verplichting er toch even voor te gaan zitten.

Het was een leuke afsluiting van een week hard werken. Opa en de oma's zijn hard aan vakantie toe als ze weer naar huis gaan. Als ze hier kwamen met de bedoeling er lekker even tussenuit te zijn, hadden ze het toch verkeerd. Ik moet zeggen, ze werken alsof ze thuis nog dagelijks met dit soort dingen bezig zijn.
Voor ons is het een zeer welkome hulp, ze doen net de dingen waar wij zelf niet aan toe komen. Als je de oma's samen bezig zag, moest je automatisch denken aan dat tv-programma "hoe schoon is jouw huis" waarin twee dames huizen gaan schoonmaken.

Opa is veel tijd bezig geweest met administratieve handelingen. Hij heeft een reglement in elkaar gezet, enkele dingen vertaald naar het duits en zulke dingen meer.
Ook heeft hij met een grote zak, waar honderde oude sleutels in zaten, een dag het huis rondgelopen om te kijken wat nog waar paste.

Als laatste vertrek moest de entréé nog worden aangepakt. Vorige week hadden we deze al leeggeruimd. Het toekomstige winkeltje is nu opslagruimte, het staat er al weer aardig vol.


De stenenverzameling van mevr. Dürnberger is, na lichte aandrang, ook grondig gereinigd. Ook dit ziet er nu weer erg mooi uit.

Verder hebben we dit vertrek alleen goed schoon gemaakt en getext. Het staat op de planning dit vertrek volgend jaar te renoveren, maar we moesten er voor dit jaar toch wat aan doen.
Het texen was een bezigheid waar Trudy de laatste weken veel mee bezig is geweest. Ze heeft het hele huis, kinderspeelkamer en bar getext.
Nu, na 3 weken texen, heeft ze eindelijk niet meer zoveel last van haar 'tennis'arm/schouder.

Ook de ski-ruimte ( of Ski Stall zoals ze hier zeggen ) is zover klaar.

Het resultaat mag er best zijn, al zeggen we het zelf. Het is een leuke ruimte geworden met een paar gemakkelijke banken en een goed ski-rek. Komende week wordt de skischoen-droger nog geinstalleerd, die plaats biedt aan 30 paar ski-schoenen.


Ook de 'Stube' is nu helemaal klaar. Ook de bel uit Aarle-Rixtel heeft een mooi plaatsje gevonden aan de bar. Ik ben benieuwd wie er het eerste luidt.

De voorkant van het huis heeft ook een heel ander aangezicht gekregen. Nu de containers weg zijn en alles geruimd is, ziet het er erg fris en netjes uit. We krijgen ook heel leuke reakties uit het dorp.

Binnen, in ons nieuwe huis, is er ook weer veel gebeurd. De wc en de badkamer voor de kinderen is zover klaar.

Ook is de afgelopen week de keuken geplaatst. Het ziet er mooi uit.


We hebben voor 'zolang'een oude tafel met stoelen in de keuken gezet, zodat we over een paar dagen hier kunnen eten.
Omdat we het zo druk hebben gehad met bouwen, hebben we nog geen tijd gehad meubels uit te zoeken. Dit doen we later wel een keer.



Alle appartementen hebben een face-lift gekregen. We hebben voor alle bedden nieuwe lakens, kussens en dekbedden, in combinatie met handoeken in de badkamers. Ook dit ziet er lekker fris uit.

Al met al zijn we bijna klaar. Aan het woonhuis moet nog wel wat gebeuren en ook de meubels hebben we nog niet. Ik denk dat ik die een keer in januari in Aarle-Rixtel ga halen.

Nog een week en het hele huis zit vol gasten. We kijken er echt naar uit, misschien ook wel omdat we ons zelf ook een vakantie hebben beloofd.
Ook de komst van vrienden is iets waar we naar uitkijken, ook de kinderen.

Hierboven nog even een foto van Trudy d'r jas. Na een paar weken texen, vraag je je af of er ook nog iets op de muren terecht is gekomen.

 


Zondag 07 december 2008

De tegelzetters zijn de hele week aan het werk geweest en een timmerbedrijf heeft inmiddels de houten vloer in de woonkamer gelegd.

De komende week wordt de keuken geplaatst en moeten boven op de slaapkamers de vloeren ( laminaat ) nog gelegd worden.

Misschien nog wat kleine dingen, maar in principe is aan het einde van de week ons huis zo goed als klaar. We hebben dan nog een week om te poetsen en over te huizen. Ook het appartement waar wij nu al die tijd in gewoond hebben, moet natuurlijk nog grondig onder handen worden genomen.
Gelukkig hebben we twee dames gevonden, die op de wisseldagen en als het nodig is, komen poetsen.
Het zal de eerste weken in het nieuwe huis wel wat improviseren worden, onze meubels staan nog in Nederland en deze krijgen we niet meer hier.
Een tafel en stoelen om aan te eten hebben we natuurlijk wel, maar een lekkere bank om in weg te zakken, laat staan ons eigen bedden om in te slapen, zullen we wel missen.
We hebben matrassen genoeg om op te slapen, maar deze zullen wel zolang op de grond moeten liggen. Ik denk dat we in januari een keer onze meubels gaan halen.

De afgelopen weken heeft ons huis constant vol gezeten met arbeiders.
Gemiddeld waren er dagelijks wel 6 mensen aan het werken, op de drukkere dagen waren het er wel 11 of 12.
Op deze manier leer je wel snel veel mensen kennen en vooral tijdens de pauzes leer je veel over de plaatselijke bijzonderheden.

Sinds de bar klaar is, is deze gebombardeerd tot 'schaftlokaal', waar we ook na het werk nog wel eens wat drinken.
De Stube is al goed ingewijd, het is een gezellige ruimte.

De komende twee weken zal het een stuk rustiger worden met arbeiders. We zullen nog veel zelf af moeten werken de laatste weken, maar we zijn in ieder geval op tijd klaar voor de gasten.


Omdat we in de loop van de verbouwingen steeds meer ruimtes onder handen hebben genomen, hebben we de entréé gebruikt als opslagplaats. Omdat deze ruimte ook een facelift krijgt, hebben we deze gisteren leeggeruimd. Het stond er helemaal vol, het meeste hebben we verplaatst naar het winkeltje, wat eindelijk leeggeruimd was door de vorige eigenaresse.

Onze vriendenkring in Lofer breidt zich intussen goed uit.
Afgelopen vrijdagavond waren we uitgenodigd op een verjaardagfeest, het was erg gezellig.
Op zaterdagmorgen moesten Sanne en Tom om 09.00 uur bij de skilift zijn. Ze zijn bij de skiclub en gingen voor de eerste keer de berg op.

Zaterdagmiddag was Sanne uitgenodigd voor een kinderfeestje bij een klasgenootje. Ze
had een 'blauw'party, ze moesten helemaal in het blauw komen.
Ze heeft intussen verschillende vriendinnen en heeft ook een hele leuke middag gehad.

Toen ik ze rond 17.15 uur op ging halen, vroeg ik of ze zin had in een verrassing.

Ze werd natuurlijk heel erg nieuwsgierig, maar ze kreeg van mij niets te horen. Ze wilde graag mee rijden en bleef onderweg maar vragen waar we heengingen.
Pas toen we in Freilassing opa en twee oma's voor het station zag staan, viel het kwartje.
We hadden al een hele tijd eerder afgesproken met opa en oma's dat ze voor een dag of tien kwamen en we hebben besloten het voor de kinderen stil te houden.
Sanne was natuurlijk enorm verrast en ze vloog de oma's om de nek.

Op weg naar huis, een rit van een half uur, heeft Sanne bijna constant het woord gehad.

Thuis zat Trudy te wachten , ook Wendy en Tom wisten nergens van.
Rond 18.30 uur kwamen we thuis en ook Wendy en Tom waren enorm verrast.

Als klap op de vuurpijl hadden opa en oma's ook nog cadeautjes bij, zodoende hadden we alsnog een pakjesavond.
Wij hadden de kinderen eerder verteld dat we niets meer met sinterklaas zouden doen, in plaats daarvoor komt nu "Christlkind".
Opa en oma's, een onverwachte pakjesavond en met z'n alle uit eten, de verrassing was compleet.

Ook bracht opa een exemplaar mee van Teuntje, een blad wat in Nederland huis-aan-huis is verspreid. We hadden het natuurlijk via vrienden en lotgenoten allang gehoord, maar een echt exemplaar van een blad, waarin een heel goed maatje en lotgenootje de hoofdrol speelt, moest natuurlijk meteen worden gelezen.

We hebben erg veel bewondering voor zowel Jan en Anja ( en natuurlijk ook Jantje ) als ook voor Olga en Francois Majeau ( ouders van Tiba ). Goede vrienden van ons die zich enorm inzetten voor een ander ( beter ) donorbeleid in Nederland.
Wij vinden het erg knap dat ze, zelfs na een levertransplantatie bij hun kinderen, zich zo enorm inzetten voor deze goede zaak.
Als je zo'n moeilijke tijd met je kind hebt doorgemaakt, is het niet vanzelfsprekend dat je hierin nog zoveel energie wilt steken, geweldig.

De sneeuw van de afgelopen weken was zaterdagmiddag bijna verdwenen.
Afgelopen nacht en vandaag overdag heeft het echter weer volop gesneeuwd.

Oma heeft vanmorgen een foto gemaakt vanaf hun balkon, het blijft er toch mooi uitzien.
We zijn vandaag weer wezen skieën. Opa en oma's zijn ook met de cabineliften mee naar boven geweest en hebben daar lekker aan de koffie gezeten.
Het was wel niet zo'n mooi weer, het waaide hard en er viel veel sneeuw.
Om te skieën was het vandaag ook niet ideaal, al ligt er wel een enorme pak sneeuw boven op de berg.
Tenzij de temperatuur echt fors omhoog gaat ( wat zeker niet de voorspelling is ), is de sneeuw voor de eerste wintersportweken gegarandeerd. De condities zijn nu al perfect en voor de komende week wordt ook weer veel sneeuw voorspeld.

Voor de eerste gasten natuurlijk een heel leuk vooruitzicht.


Zondag 30 november 2008

Het gaat goed met de verbouwing. We zijn volop aan het afwerken
De stucadoors zijn klaar en ook het aannemersbedrijf is klaar met hun werkzaamheden.
Wat de komende twee weken nog moet gaan gebeuren staat in het teken van 'mooi' maken van onze woning.
We zijn zelfs al begonnen met texen van de plafonds en de muren.

De skiruimte begint ook steeds meer op een echte ruimte te lijken.

De verwarmings- en waterinstallatie zijn aangelegd en aangesloten. De electramonteurs hebben alle kabels getrokken en de komende week kan alles afgemonteerd worden.

Het meeste werk voor ons zal de komende dagen bestaan uit texen, texen en texen.
Het zijn nogal wat wanden en plafonds die we nu wit willen maken. Als we een jaar of twee verder zijn kijken we wel of we er wat meer kleur in willen brengen.

De mooiste ruimte, tenminste bouwtechnisch gezien, is ongetwijfeld de
" Gewölbe-Raum ". Deze gewelven zijn nog origineel vanaf de aanleg van het gebouw, dat betekend dus dat deze gewelven ongeveer 360 jaar oud zijn.
Vroeger waren er meer ruimtes op de begane grond, waar zulke gewelven zaten. Deze hebben echter de diverse verbouwingen niet overleefd.


Ook is intussen de tegelzetter begonnen met de wc en badkamer op de 1e verdieping van onze woning. Het begint er dan ook al direct wat afgewerkter uit te zien.

De enigste die ons in de steek laat is het timmerbedrijf die de kozijnen maakt.
Deze zouden reeds vorige week worden geplaatst. Na herhaaldelijke telefoontjes beloofde hij dat ze aan het einde van de afgelopen week geplaatst zouden worden, niet dus.
Nu heeft hij belooft dat hij komende woensdag klaar is, laten we het hopen.
Heel veel kunnen we er niet aan doen. Het bedrijf heeft het razend druk, de laatste weken voor kerst. Het is duidelijk te merken dat iedereen hier de komende weken klaar wil zijn voor het naderende winterseizoen.

 

Dit afgelopen weekeinde had, naast werken, ook heel veel leuke dingen in petto.
Zo was er zaterdagavond "Hoiagruampass". Dit is een waar volksfeest, waar vele mensen op af komen.

Er werd al weken over dit spektakel gesproken, ik zal het in het kort proberen uit te leggen.


Net zoals in Nederland komt hier de heilige St.Nikklaus. Het is een goedheilig man die de lieve kinderen beloont met zoet en spijs.

Ook deze St.Nikklaus heeft zo zijn helpers. Deze zwarte pieten heten hier "Krampussen".
Volgens het origineel verhaal zijn dit goedaardige demonen, die de slechte duivels uit de huizen verdrijven. Ook mogen ze de stoute kinderen slaan met de roe. Alleen is de roe hier vervangen door een koeienstaart.

In de loop der tijd is dit verhaal links en rechts een beetje aangepast. De goede St.Nikklaus bestaat nog wel, maar heeft slechts een kleine bijrol overgehouden.
De goedaardige "Krampussen" zijn verworden tot echte duivels, die te pas en te onpas wild in het rond slaan en het vooral op puberende meisjes hebben voorzien.
Dit komt misschien omdat de mannen die onder de pakken zitten meestal jongens zijn vanaf 16 jaar en ouder.
Het is in de loop der jaren een traditie, dat de krampussen van vader op zoon overgaan.
Er is, net als bv. in Nederland met de carnavalsoptochten, een soort wedloop ontstaan over welke groep de angsaanjagenste uitstraling hebben.
Ik heb hieronder een paar foto's van deze duivels.

Op het moment dat deze "optocht" voorbij komt is de weg afgezet met hekken,maar zelfs met deze hekken is het voor de kinderen nog heel angsaanjagend.
Tom zocht, samen met enkele vriendjes,een plekje hoog achter de volwassenen in een raamopening. Sanne was de halve tijd weg als het iets te spannend werd. En Wendy genoot natuurlijk weer met volle teugen. Ze had met enkele vriendinnen afgesproken en stond steeds voorop.

Van Tom z'n gezicht is de spanning te lezen.

Na afloop van de optocht worden de hekken razendsnel weggehaald en mogen de duivels zich los tussen het publiek begeven. Vooral de jonge meiden worden dan flink geslagen met de koeienstaarten, voor de kleine kinderen zijn ze wel vrij aardig.
We vroegen er één, of hij met Tom wilde poseren voor een foto. Hij wilde wel.....
maar Tom niet. Uiteindelijk met behulp van Trudy is het toch gelukt.

Ze zien er echt angstaanjagend uit, zeker van dichtbij. Het zijn echter schitterende creaties. Er is ons verteld dat sommige pakken en maskers al vele jaren oud zijn en dat zo'n nieuwe uitdossing wel twee- tot drieduizend euro kost.

"Hoiagruampass" is echt een ervaring op zich en een echt volkssfeest, wat de bewoners hier ook zeker zo willen houden.
Dat het het wild aan toe gaat getuigt Wendy's lijf. Ze staat letterlijk onder de blauwe plekken van de slagen met de koeienstaart. Ze was wel een beetje geschrokken maar zoals we weten deinst ze nergens voor terug. En wie dus voorop wil staat met "Hoiagruampass", krijgt echt een pak rammel. Ondanks dit heeft ze nu al gezegd dat ze volgend jaar weer voorop staat, maar dan met een dikkere broek aan.

Ook zijn dit weekeinde de ski-liften open gegaan.
Ondanks dat we eigenlijk geen tijd hadden, konden we het voor de kinderen niet maken, niet te gaan skieën. Zaterdagmorgen zijn we vroeg opgestaan om nog enkele uren te gaan texen.
Rond twaalf uur zijn we toen gaan skieën, het was natuurlijk heerlijk.
De condities waren uitstekend en opnieuw waren we verrast hoe mooi onze "achtertuin" ook in de winter is.

Het skigebied is prachtig. Niet al te groot, maar dat wisten we.
Vanuit het dorp ga je met twee cabineliften de "Lofer-Alm" op.
Eenmaal boven kun je normaal kiezen uit verschillende stoeltjes en sleepliften.
Nu waren alleen twee grotere stoeltjesliften geopend.
De eerste moderne overdekte stoeltjeslift brengt je tot bijna boven op de berg.
Het uitzicht is natuurlijk prachtig zeker bij helder weer.

De pistes zijn mooi en goed en er zijn overal restaurants of kleine 'Schirm'-barretjes.
Het weer was natuurlijk ook heel mooi en we hebben twee middagen heerlijk geskiet (Wendy natuurlijk gesnowboard).

Van dat buiten 'bezig' zijn krijg je natuurlijk honger. Gelukkig kun je 'boven' op diverse plaatsen goed eten. Tom wist wel raad met zijn spagetti.

 

Vanavond was er een 'open dag' bij de plaatselijke chocolaterie.
Ook hier moesten we natuurlijk nog snel even naar toe.
Bij Confiserie Berger maken ze vooral heel exclusieve chocolade-artikelen voor een exclusieve prijs. Ze leveren door heel Oostenrijk. Alleen door daar rond te lopen, liep het water al in de mond.
Zoals het vaak bij zulke exclusieve zaken, zag het er allemaal heel "gelikt " uit, maar je kon nergens een stukje proeven. Dit viel natuurlijk wel tegen en om nu 150 gram exclusieve bonbons te kopen voor € 14,= is ook niets voor ons.
Bovendien denk ik dat de kinderen deze gevulde bonbons niet eens lekkers zouden vinden.
Ik moet wel zeggen, het oog wil ook wat. Er waren ware kunstwerken van chocolade te zien, natuurlijk heel veel in kerststijl. ook kon je zien hoe er met de hand chocoladefiguren werden gemaakt, tot aan chocolade schilderijen aan toe.
Er liepen ook enkele clowns rond en het was dus toch wel weer erg leuk.

Al met al was het weer een heel inspannende, maar zeker wel een heel prettige week.

Nog drie weken en dan staan de eerste gasten op de stoep. We zullen het nog enkele weken erg druk hebben.
Toch zullen we wel proberen nog enkele keren te gaan skieën, voordat de drukte hier losbarst.

 

Zondag 23 november 2008

We vonden het tijd worden, onze naam op het naambord te zetten. Omdat de naamplaat stevig op de muur zit verlijmd, hebben we ervoor gekozen, in éérste instantie, alleen onze naam over de naam van de vorige eigenaresse te plakken.

In een later stadium zal het gehele bord worden vervangen.

 

Vandaag is het een bijzondere dag, 23.11.
Trudy is vandaag jarig, ze wordt 43 jaar.

Omdat we vandaag tot in de avond bezoek hebben gehad, hebben we niet heel veel zin meer, de site nog bij te werken. Maar omdat we weten dat veel belangstellende er op zitten te wachten, doen we ( ondanks de nodige alcohol ) toch maar de moeite.
Het was heel leuk vandaag, vanmorgen hebben we nog even gewerkt ( opgeruimd ) en vanaf 13.00 uur hebben we bezoek gehad.

Omdat we gisteren natuurlijk al wisten dat we vandaag bezoek kregen, hebben we tot laat in de avond gewerkt om de bar 'af ' te krijgen. Rond 22.30 zijn we opgehouden.
Alles klaar, gepoetst en wel. Het resultaat mag er ( volgens ons ) wel zijn, het is een mooie, gezellige ruimte geworden.
Vandaag hebben we er het nodige bezoek mogen ontvangen en het 'zit ' goed.


 

Afgelopen week kregen we te horen dat het weer ging veranderen. Het zou gaan sneeuwen en de winter zou zijn intrede doen. We hebben er in het begin van de week dan ook flink aan 'getrokken ' om de buitenwerkzaamheden gereed te krijgen.
Al het riool is gelegd en de parkeerplaats is opgehoogd met gebroken puin, of zoals ze hier zeggen, met "frostkoffer". Het ziet er netjes uit en je krijgt ook een beter idee van hoe het volgend jaar precies gaat worden. Waar nu dus de gebroken puin ligt, komt volgend jaar een mooi grote carport, voor minstens 4 auto's en een mooie houten garage.

We waren op tijd klaar met de werkzaamheden, woensdag is het flink kouder geworden, en vanaf zaterdagmorgen ligt er een dikke pak sneeuw, we hadden het niet beter kunnen plannen.

 

Voor de rest is er deze week weer veel gebeurd. Om te beginnen de voorzijde.

Waar 4 weken geleden nog een grote glaswand was, zijn nu 3 kleinere ramen te zien.
Aan de buitenzijde van onze 'woning' is inmiddels ook isolatie aangebracht.
Deze "Wärmeschutz-Demmung" bestaat bestaat uit 11 cm dik piepschuim, van de buitenzijde voorzien van een afwerklaag.

Nadat deze mensen enkele dagen gewerkt hadden, zag het er al direct heel mooi uit.
Na de winter wordt het geheel nog gestuct en wit geschildert, i.v.m. het weer gaat dat dit jaar niet meer.

Ook binnen in huis is er weer veel gebeurd, de stucadoors zijn klaar. De electrische installatie en de verwarming is aangelegd, de smeervloeren zijn afgewerkt en de wanden van de slaapkamer op de eerste verdieping zijn zo goed als gereed.

En toen werd het winter.
De voorspellingen waren, dat het in het weekeinde zou gaan sneeuwen.
Dan sta je zaterdagmorgen op en kijkt uit de raam.

Er ligt een pak van zeker 30 cm sneeuw.
De kinderen vonden het natuurlijk geweldig, ze gingen meteen naar buiten.

Sanne en Tom begonnen meteen met het maken van een sneeuwpop.

Ook wendy wilde dit vastgelegd hebben en samen met haar vriendin Ramona lieten ze zich vallen in de sneeuw.

Ramona is wel bijna twee jaar ouder als Wendy, maar het zijn al dikke vriendinnen.
Ze woont een stukje verderop, zit in de derde klas van de Hauptschule en ze zien elkaar dagelijks.

Het dorp en de omgeving ziet er meteen heel anders uit onder deze witte deken.
Ook vandaag heeft het gesneeuwd, met als resultaat dat er wel 40 cm gevallen is.

Deze betonmolen zullen ze bij ons niet meer nodig hebben, maar duidelijk is te zien hoeveel sneeuw er gevallen is.

Als je zo in het dorp rondloopt, kom je al echt een beetje in vakantie-sfeer.
Op de site van de ski-lift hebben ze al aangekondigd, dat het volgende weekeinde de liften opengaan en dat de pistes zijn geprepareerd. Eigenlijk komt het te vroeg, omdat we nog veel te doen hebben, maar ik denk dat we met de kinderen al de eerste keer moeten gaan skieën. Natuurlijk wel leuk als het skiseisoen al eind novemder begint, we kunnen lang en veel skieën voordat het pasen is, niet echt een vervelend vooruitzicht.

Ook ons huis ziet er anders uit als er sneeuw ligt.

Direct naast de voordeur hebben Sanne en Tom ook al een kleine sneeuwpop neergezet, die de gasten welkom moet heten.
Ik weet echter niet of hij er over 4 weken nog staat.

Vanaf 20 december zit ons huis helemaal vol met gasten, waaronder veel vrienden.
We verheugen ons natuurlijk enorm op de komende periode.

We moeten nog enkele weken flink aan de slag, zodat ons huis er goed uit ziet als de eerste gasten komen. We zijn achteraf wel blij, dat we in de tussenliggende periode geen gasten hebben gehad, nu konden we ons tenminste ongestoord aan onze werkzaamheden wijden, zonder daarbij ook nog oog te moeten hebben voor eventuele gasten.

We hebben de afgelopen 5 weken ontzettend veel gedaan, maar er moet ook nog veel gebeuren, zodat we over 3 1/2 week over kunnen huizen van appartement 6 naar onze nieuwe woning.

Maar we gaan het redden, ook al gaan we af en toe al skieën.

 

Zondag 16 november 2008

We hebben intussen al verschillende keren ge- en verbouwd, maar nog nooit hebben we er zo hard aan getrokken als deze keer.
Er zit dan ook een deadline aan vast en die is precies over 5 weken. Dat wil zeggen, op zaterdag 20 december komen de eerste gasten.
In het totaal komen er ongeveer 30 gasten in de week van kerst, wij moeten dan appartement 6 verlaten hebben t.b.v. de gasten.
Daarom zijn we zo ontzettend hard bezig met onze werkzaamheden. Eigenlijk is de tijd veel te kort voor zo'n enorme verbouwing, maar we weten hoe dat komt.
Hadden we maar 2 maanden eerder kunnen beginnen, maar goed.
We zijn wel heel positief over het verloop van de werkzaamheden, het weer zit ons ( tot nu toe ) enorm mee en over de arbeiders niets als lof. Er wordt enorm hard gewerkt en in het dorp wordt er volop over ons gepraat. Wat ik uit de opmerkingen hoor, hebben de dorpelingen repect voor wat we aan het doen zijn en vooral de manier waarop.

Wat is er deze week allemaal gebeurd.

Om te beginnen met de kinderen. Het gaat prima. Zowel op school als ook thuis.
De kinderen zijn de laatste weken veel op zichzelf aangewezen, omdat wij druk aan het werk zijn, maar het gaat ze goed af.
Ze maken hun huiswerk naar behoren en spreken ook al vlot af met vrienden en vriendinnen. Ze veheugen zich ook op de komende winter, zeker ook omdat er dan vrienden en vriendinnen komen uit Nederland.
Vorige week verraste de buurvrouw ons met een hele grote, zelf gebakken 'Apfelkuchen'. Hij was heerlijk, dat mag ze elke week wel doen. Het is misschien wel een idee haar te vragen, deze in het seizoen wekelijks te maken ( tegen betaling natuurlijk ), zodat we het onze gasten kunnen aanbieden. Dat zullen vele lekker vinden na het skieën, cappucino met zelf gemaakte Apfelkuchen.


Voor de rest alleen maar bouwen.

We hebben deze week de 'wintergarten' uitgegraven en reeds beton gestort.

De fundering, liever gezegd de vorst-rand, gaat hier ongeveer 1,20 meter diep.
Er wordt een dunne werkvloer gestort, waarop holle betonstenen worden geplaatst.

Deze muur van betonstenen wordt voorzien van bewapening en dan volgestort met beton.


Tijdens het uitgraven van de leidingen moesten we rakeling naast 'de Bach' en waar we wel een beetje bang voor waren gebeurde. Er kwam water door de beekmuur gesijpeld.
We moesten aan de "Behörde" vragen of het waterpeil kon zakken.
Deze beek is een gekanaliseerd water, waar verderop verschillende bedrijven energie uit opwekken.
Het stuw kon dichtgedraaid worden, maar wel met tegenzin. Er schijnt in deze tijd van het jaar zo ontzettend veel vis in te zitten en ze zijn bang dat die kwetsbaar worden als er zo weinig water in de beek staat.
We kregen te horen dat het water 2 dagen dichtgedraaid bleef, maar dat daarna zonder pardon de stuw weer open werd gedraaid. We hebben meteen besloten het slechte stuk beekwand te verbeteren met een betonwand van 3 meter lengte.

Er moest toch beton komen voor de vloer van de 'wintergarten'dus dat ging in één moeite door.


In huis is ook vanalles gebeurd. Boven, waar de slaapkamers van de kinderen komen, zijn er al verschillende binnenwanden geplaatst. Het wordt de kinderen nu ook duidelijk hoe en waar hun slaapkamer komt.
Ze hebben zelfs zondags 's morgens geholpen met vegen en opruimen.

 

In de bar gaan we een nis gebruiken om het dartbord op te hangen. Dan kunnen we, als we daar weer eens ooit tijd voor krijgen, misschien weer eens een potje spelen.

Aangezien in de nieuwjaarsweek een 'dartmaat' van mij op vakantie komt, zal er wel weer een pijltje gegooid gaan worden, tenminste, als hij niet meteen met skieën valt en geblesseerd is.

 

De toekomstige skiruimte begint ook weer vorm te krijgen. Als volgende week hier de stucadoor klaar is, kan het kozijn en de deur erin.

Vervolgens kunnen dan de skischoendrogers worden geplaatst en aangesloten, dan kunnen we alvast gaan verwarmen.

 

We wisten dat deze week de stucadoor zou beginnen. 's Maandag 's morgens zagen we een vrachtwagen voorrijden, die een 'kleine'kalksilo voor de deur plaatste, het ding is een meter of 7 hoog.
Het staat niet echt fraai voor de deur, maar het is maar voor tijdelijk.

Tegen de avond kwam een tweede vrachtauto, die de silo vulde met stucadoorspecie. Het was een enorm gevaarte in de smalle straatjes van Lofer.

Dinsdagmorgen zijn de stucadoors begonnen, met 3 man sterk.
Liever gezegd, twee mannen en een vrouw sterk. Het is een echt familiebedrijfje, vader is de baas en samen met zijn zoon en dochter werken ze hard.

Ze maken er wel een enorme rotzooi van, maar ze maken schitterend werk.

Gelukkig poetsen ze elke dag, aan het eind van hun werkzaamheden, hun rotzooi keurig op.

Zoals op onderstaande foto's wel te zien is, verandert er ontzettend veel met hun werk.

Het ziet er erg mooi en 'strak' uit.

 

Omdat Trudy altijd alle foto's maakt, staat ze er nooit zelf op.
Dat wil niet zeggen dat ze niet hard werkt. Ze is de hele dag in touw, koffie zetten, dingen aanrijken, mee beslissen, boodschappen doen, dingen halen en wegbrengen en tussendoor werkt ze ook nog gewoon mee. Het is wel zwaar, zeker omdat ze met haar arm en schouder behoorlijk belemmerd wordt, maar ze vindt het allemaal wel leuk. Het is natuurlijk wel erg hectisch en zwaar allemaal, maar we hebben het al vaker gedaan en we weten ook dat het in dit tempo nog maar 5 weken duurt.
De volgende werkzaamheden kunnen in een veel rustiger tempo gaan. We hebben ook al afgesproken dat, als we met kerst en oud- en nieuw gasten hebben, we zelf ook vakantie hebben. Op de mooie dagen zullen we dat ook gaan skieën en het rustig aan doen.

 

Ook hebben we deze week compleet nieuw riool aangelegd. Alles bij elkaar 50 meter vuilwater-riolering en 60 meter regenwater-riolering.
Het was een flink karwei, zeker omdat we uitgerekend op deze dagen slecht weer hadden.

Zoals te zien, veranderde de achtertuin in een nog grotere puinhoop, maar overal lag materiaal en er moest tegelijkertijd overal worden gegraven. Maar ook dit karwei is geklaard.

Omdat we op veel plaatsen in huis aan het werken zijn, veranderd de entree steeds meer in een opslagplaats. Er hoeft nu toch niemand binnen te komen en over enkele weken is alles weer aan de kant.


De komende week beginnen we aan de afsmeervloeren binnen. Ook komen de installateurs, zodat we aan het einde van de week kunnen gaan verwarmen en overal licht hebben. Als we beginnen met verwarmen, droogt het ook. Dit zal ook moeten, over goed twee weken moet de houten vloer erin en komt de tegelzetter.
9 December wordt de keuken geplaatst en moet alles binnen zover klaar zijn.

Omdat het de komende week gaat vriezen en sneeuwen hebben we besloten de fundamenten voor de carport en de garage dit jaar niet meer te maken. Het risico dat halverwege de winter dan invalt is te groot, met het gevolg dat we de parkeerplaats dan niet meer kunnen maken. Nu gaan we morgen beginnen met het aanbrengen van de gebroken puin, zodat we in enkele dagen een nette parkeerplaats krijgen voor 8 tot 10 auto's. In het voorjaar beginnen we dan wel met de carport en garage, dat was vooraf ook zo gepland. Alleen omdat alles zo voorspoedig ging, is er gesproken om nog dit jaar de fundamenten alvast te maken, dat gaat dus niet door.

Aan de omliggende bergen is goed te zien dat de sneeuwgrens al is gedaald tot ongeveer 1200 meter.

De komende week voorspellen ze vanaf woensdag serieuze sneeuwval en flink dalende temperaturen. Als je de geruchten mag geloven, gaat de winter beginnen.
Voor de mensen hier precies op tijd. Dan hebben ze nog enkele weken de tijd de pistes goed te prepareren en in de komende ( rustige ) weekeinden nog zelf te gaan skieën.

Wij hebben in ieder geval tot nu toe perfect weer gehad en als we nog enkele dagen kunnen werken, zijn we ook buitenom zover klaar.

 

Vrijdag 7 november 2008

Het gaat zeer goed met de bouwactiviteiten.
De aannemer werkt nauwkeurig en snel, de onderaannemers komen keurig hun afspraken na en de installatiebedrijven komen mooi zoals afgesproken.

Het weer is ons ook zeer goed gezind. De temperaturen zijn deze week weer opgelopen naar bijna 20 graden.
Ik heb alleen het idee, dat wij de enige zijn, die uitermate tevreden zijn met dit droge en warme weer.
Demeeste mensen hier beginnen zich zorgen te maken. Over 6 weken moet er hier volop geskied worden, en afgelopen wek staat iedereen hier in zijn T-shirt te werken.
Overal zie je de lange sneeuwpalen al naast de weg staan, terwijl de toeristen in hun hemd rondwandelen.
Voor ons moet het weer nog 3 weken zo blijven, dan mag het gaan vriezen en sneeuwen.

Verder is er hier deze week niet veel gebeurd.
Wij maken hele lange dagen op onze bouwplaats, Sanne en Tom vermaken zich goed en Wendy is (al)weer verliefd, je went er intussen aan.

Hieronder staan nog wat foto's, zodat jullie de bouwwerkzaamheden een beetje kunnen volgen.

In een oud huis vind je overal verassingen.

Het metselwerk is nu bijna klaar.

Om het hoogteverschil met de buren te overbruggen, wordt een flinke betonwand gestort.

De skiruimte wordt ook flink onderhanden genomen.

Het uitzicht vanuit onze nieuwe slaapkamer is nog niet fraai.

Van de oorspronkelijke doorgang tussen de twee gebouwen is niet veel meer te zien.

Ook de verbinding tussen ons huis en het appartementenhuis is gemaakt.



Vrijdag 31 oktober 2008

We hebben deze week zo ontzettend veel en hard gewerkt, dat we te moe zijn om deze week een uitgebreid verslag te schrijven.

Ik denk dat de foto's voor zich spreken.

Aan de voorzijde van het woonhuis worden kleine ramen geplaatst.

 

Er wordt een doorgang gemaakt van onze nieuwe slaapkamer naar ons huis.
De wanddikte hier valt nog wel mee, omdat het een "nieuwer"gedeelte van het oude huis is. Op de meeste plaatsen op de begane grond zijn de wanden 85 cm dik. Daarom hebben we de verschillende openingen laten zagen.

 

De laatste oude resten in de tuin worden gesloopt.

Een sleufje graven in de grond is niet zo eenvoudig, de grond bestaat alleen maar uit een soort rotsachtige aarde, vol met rivierstenen.

 

Het is een echt bouwproject.

 

De werkzaamheden vorderen gestaag.

 

Omdat we in de avonduren en 's nachts nog tijd over hadden en nog niet moe genoeg waren, hebben we vast even een barretje gemaakt. Het ziet er nu al heel gezellig uit. Een plaats voor de 'jeugd3daagse'bel hebben we al gevonden.

Voor diegene, die met de kerstdagen hebben gereserveerd, geen paniek.
We zijn echt wel op tijd klaar, anders help maar even mee!!


 

Zaterdag 25 oktober 2008

Afgelopen donderdagmorgen zijn we, Wendy en Fred, op controle geweest in het ziekenhuis in Innsbruck.
Het verschil met Brussel is, dat we een stuk later aan kunnen rijden.
Toen we naar Brussel gingen vanuit Aarle-Rixtel, vertrokken we rond 05.15 uur om rond 07.45 uur in het ziekenhuis te zijn.
Nu zijn we rond 07.00 uur vertrokken en we waren 08.25 uur in Innsbruck, rond 11.45 uur waren we weer thuis.

De controle gaat nagenoeg hetzelfde in zijn werk als in Brussel, alleen daar werd je op volgorde van binnenkomst geholpen. Hier moesten om 09.00 uur in het ziekenhuis zijn en we werden ook precies op deze tijd in de onderzoekskamer geroepen.
Een verpleegster nam de lengte, het gewicht en de bloeddruk van Wendy op.
5 minuten later kwam de arts, Prof.Dr.Mühler, binnen en omdat het de eerste keer was hebben we een langer gesprek gehad.
Ondertussen werd in dezelfde kamer door de verpleegster bloed afgenomen.
Rond 09.30 uur konden we weer gaan.

Geheel volgens traditie moesten we ergens een lekker broodje gaan eten.
Direct om de hoek zit een ‘ Konditorei ’, waar we een heerlijk broodje hebben gegeten en iets te drinken.
’s Middags zouden ze bellen voor de uitslagen van het bloed, dit werd de volgende morgen.
Alle uitslagen waren prima, precies in de lijn van Brussel.
We hadden eigenlijk ook niet anders verwacht, ze zit goed in haar vel, is nooit ziek of moe en eet en drinkt altijd.

Trudy ‘kon ‘ niet mee naar het ziekenhuis, zij had haar eigen ‘verplichting ‘.
Ze was door een aantal moeders van Tom’s klasgenoten, intussen al echt vriendinnen, gevraagd voor een gezamenlijk ontbijt.
Om 08.15 uur hadden de moeders afgesproken bij een bakker in St.Martin.
Hier kan je ’s morgens heerlijk ontbijten, het was er ook erg druk.
Allemaal ‘Einheimische’ dames, die zichzelf hier ook graag verwennen. Trudy vond het natuurlijk helemaal geweldig, ze heeft een hele leuke ochtend gehad en het is weer eens iets anders.


Verder heeft de hele week in het teken gestaan van de verbouwing.
De afgelopen week zijn de werkzaamheden in te delen in 4 onderdelen:

-De verwarmingsinstallatie 

In het huis is een technische ruimte, waar alles op het gebied van verwarming en warm- en koud water wordt geregeld.
In deze ruimte is de laatste 25 jaar van alles vernieuwd, ze hebben alleen de dingen die niet meer gebruikt werden, voor het gemak niet verwijdert.

Dit had tot gevolg dat er twee monteurs bijna twee dagen hebben gewerkt om alle overbodige dingen te verwijderen.

Dit resulteerde in een enorme berg ‘oud’ ijzer achter het huis.
   
Vervolgens is er een nieuwe boiler geplaatst en  zijn er verschillende pompen en leidingen verandert.
De ketelruimte is nu ( qua installatie dan ) helemaal tip top in orde en vernieuwd. Nu kan ook de uitbreiding van de verwarming en event. vernieuwen van leidingen en radiateuren zonder aarzeling plaatsvinden.

-De verbindingsgang

De ruimte tussen ons nieuwe woonhuis en het appartementenhuis wordt bij ons huis gevoegd.

Omdat het niveau van het appartementenhuis ongeveer 90 cm lager ligt als ons woonhuis, moest er toch wel flink worden gegraven.
Het was een beetje moeilijk, maar het storten van de betonvloer ging van en over een leien dakje.

Het leek ons in eerste instantie erg vreemd om een verbinding te maken met een hoogteverschil van 90 cm, maar nu we het al een beetje zien ontstaan, worden we zelf heel enthousiast van het ontwerp.

-Slopen

Binnen in huis was al veel verwijderd, maar ook buiten moest nog het een en ander weg.
We gaan wel erg radicaal te werk ( tenminste dat vinden de mensen hier ) maar we willen het meteen naar ons eigen inzicht doen.
En daar hoort bij dat er iets gesloopt moet worden.

De buren zijn erg tevreden met ons, eindelijk gebeurd er iets.

-De tuin

Achter het huis ligt een prachtig stuk grond, afgescheiden door twee gekanaliseerde beekjes. Je kon er alleen niet komen, het was een enorme wildernis.

Je kon duidelijk zien dat er de laatste 15 jaar niets meer in de tuin was gedaan.
In eerste instantie wilde we nog het een en ander laten staan en alleen daar ruimen waar de nieuwe carport en het overdekte terras moeten komen, maar we hebben toch besloten de hele tuin leeg te maken.

Zo kunnen we alles mooi ophogen met de grond, die vrijkomt uit de diverse bouwputten.
Het resultaat na twee dagen werk in de tuin is dan ook opmerkelijk.

Het is afgelopen week allemaal goed en soepel verlopen.
We zijn goed te spreken over de aannemer en alle andere bedrijven.
Ze werken van 07.00 uur tot 17.00 uur en je moet ze echt vragen even te stoppen om wat te drinken, anders werken ze gewoon door.
Als alles zo doorgaat ( incl. het prachtige weer ) zijn we over enkele weken al een heel eind op weg.


 

Zondag 19 oktober 2008.

We hebben een hele leuke week achter de rug.

Toen de eerste gasten vorige week vrijdag aankwamen, stonden er nog steeds enkele containers voor de deur.  Dit, terwijl we goed met het bedrijf die ze zou komen ophalen hadden afgesproken,  dat ze die dag voor 12.00 uur weg zouden zijn.
De eerste gasten schrokken ook enorm van het aanblik van de containers en achteraf vertelde ze ons ook dat ze erg twijfelden om binnen te komen.
Gelukkig hebben ze dit wel gedaan.

Zaterdag tegen de middag, we waren de laatste dingen op aan het ruimen, kregen we een vervelend telefoontje.
Van de  vrienden die deze dag zouden komen, kwam slechts één gezin.
De anderen konden wegens omstandigheden niet komen.
Dit was natuurlijk een domper, we hadden er natuurlijk wel naar uitgekeken.
Ook voor de kinderen was het erg jammer dat hun vriendje en twee vriendinnetjes niet konden komen.
Gelukkig hadden de anderen een voorspoedige reis en waren zaterdagmiddag rond 15.00 uur bij ons.

Ook zondag zijn er nog gasten gearriveerd.

De zondag zijn we met onze vrienden naar het pretparkje gewest, waar we enkele weken geleden ook al eens zijn geweest.
Het was heerlijk weer, in de zon was het zelfs warm.
De kinderen hebben zich natuurlijk heerlijk vermaakt en de ouders hadden tussendoor lekker de tijd om bij te kletsen.

We hebben een fijne week gehad, ik geloof dat dit ook zeker gold voor al onze gasten.
Het is prachtig weer geweest, in het weekeinde  heerlijk droog warm weer.
In de loop van de week is het wel wat frisser geworden, maar het was overwegend droog en helder weer.
De herfsttijd levert hier ontzettend mooie plaatjes op.
In combinatie met het goede weer was het schitterend om te wandelen of andere dingen te gaan doen.
Van één van onze gasten, een echte fotoliefhebber, hebben we enkele van onderstaande plaatjes gekregen.


Foto's met dank aan Jos


’s Avonds hebben we enkele keren gezellig bij elkaar gezeten en onder het genot van een lekker drankje hebben we lekker gekletst en veel gelachen.
Voor onze kinderen was het wel moeilijk, maar omdat ze ’s morgens om 06.30 uur op moeten staan om naar school te gaan, moesten ze ’s avond op tijd naar bed.
Dit hadden we echter vooraf al zo afgesproken en het ging eigenlijk toch heel goed.
Een avond hebben de mannen gezellig zitten ‘rikken’.
Dit ging erg leuk, al was het voor sommige lang geleden, dat ze hadden gekaart.
Op vrijdagavond hebben we als ‘afscheid’ met onze vrienden lekker uit gegeten.
De kinderen hadden allemaal een supergrote ‘westernburger’, waar ze allemaal meer als genoeg aan hadden.

Ik geloof dat de andere gasten ook een goede en leuke vakantie hebben gehad. We hebben tenminste geen commentaar of aanmerkingen gekregen en iedereen maakte een tevreden indruk. Vooral de huiselijke sfeer werd als prettig ervaren.
Omdat dit alles voor ons ook nieuw is, waren hun leuke reacties voor ons een teken, dat we wel op de goede weg zijn.
Er moet natuurlijk nog veel gewerkt worden, maar de appartementen zijn prima en het pand heeft ontzettend veel mogelijkheden.

Tussendoor is er ook nog een beetje gewerkt. We zijn in ons woonhuis begonnen ( met slopen ) en ook de metselaars hebben al een begin gemaakt. We hebben alleen overdag bepaalde uren gewerkt, zodat de gasten er geen last van gehad hebben.

Vanaf maandag moet het serieuze werk gaan beginnen.
De planning is dat er een graafmachine komt, die de bouwput gaat uitgraven, de garage afbreekt, het grondwerk t.p.v. de carport en de nieuwe garage maakt en de tuin vast globaal op hoogte legt.


Ook gaan er bouwvakkers binnen aan de gang, die beginnen met het plaatsen van de binnenmuren.
De elektricien en loodgieter zijn al bij de planning betrokken en weten wanneer ze moeten beginnen.
Het is te hopen dat de planning een beetje wordt nageleefd en dat het weer nog twee maanden meespeelt.

We hebben ontzettend veel zin in de komende tijd, laten we hopen dat alles loopt zoals gepland.

 

Vrijdag 10-10-2008

 

Woorden zijn hier niet nodig. Dit is onder andere waarom we hier wonen.
Deze foto is genomen vanaf ons balkon.

Eindelijk hebben we de sleutel, of eigenlijk een hele emmer vol sleutels.
Nadat we vorige week op een dieptepunt waren beland, ging het aanvankelijk niet veel beter.

Nadat er vrijdags en ’s zaterdags niets gebeurde was bij ons de maat vol.
Vanaf vrijdag 10-08 zouden de gasten komen en we wisten niet eens hoe de appartementen eruit zagen.
Het was zaterdagmiddag 15.00 uur.
Nadat bleek dat er ook op deze zaterdag niets gebeurde, zijn we zelf maar begonnen.

Oma Dürnberger, zoals we haar intussen noemen, kwam meteen uit haar woning, die op dezelfde verdieping ligt.
Ze zei dat we het niet konden maken en was zeer boos.
Zoals vaker gaat dit bij haar gepaard met een flink aantal tranen. We wisten van te voren dat dit zou gebeuren en we waren erop voorbereid.
We gingen rustig verder.
Een ruimte op de eerste verdieping wilden we voor tijdelijk gebruiken om samen met de gasten rustig te kunnen zitten.
Het is een ruimte waar voorheen een kantoortje was, met de nadruk op voorheen.
De laatste jaren was het een opslagruimte voor overbodige meubels.
Op zondagavond was het oude hok toch best een leuke tijdelijke zithoek geworden.

Zondag was er weer een processie, dit keer een "Ernte-Dank Fest", het kan natuurlijk maar een naam hebben. Heel veel inwoners lopen achter elkaar in originele "Kleidertracht" een rondje door het dorp en deze tocht eindigt in de kerk. Na een heilige mis wordt er weer een rondje door het dorp gelopen. De eerste keer dat ze bij ons voorbij kwamen, hebben we het alleen maar gezien vanaf het balkon.

De tweede ronde zijn we netjes aangesloten. Tot onze verbazing eindigde de tocht deze keer voor de kerk, waar in 'openlucht'sfeer de mis werd beeindigd.
Hierna werden nog wat mensen gehuldigd en ging de mensenmassa uit elkaar.
Een grote groep mensen liep naar het café naast ons.
Wij hadden echter deze keer geen tijd, we wilden werken.
De kinderen vonden het wel leuk. Omdat veel vaders en moeders van klasgenootjes naast ons bezig waren met de plaatselijke specialiteiten (eten en drinken), waren de kinderen voor op straat aan het spelen. Onze kinderen sloten hier mooi bij aan terwijl wij aan het werken waren.

De boze brief, die we de verkoopster twee dagen eerder hadden gestuurd, heeft wel zijn uitwerking gehad.
Nadat we op de maandag verschillende telefoontjes hadden ontvangen, kwam ’s middags de verkoopster weer langs.
Ook kwamen er nog enkele mensen, die haar hielpen met meubels verplaatsen.
Tot onze verbazing kwam er ook weer een nieuwe 40 m3 container en er werd serieus geruimd.
In een kort gesprekje, waarin we weer vroegen om de sleutels, zei ze prompt dat we die aan het einde van die dag zouden krijgen.
Ze zei ook nog dat die woensdag alles weg zou zijn, op enkele meubels na. We hebben toen gezegd dat het akkoord was, mits ze die laatste meubels op zou slaan in het (intussen lege) winkeltje van Mevr. Dürnberger.
Zo gezegd, zo gedaan.
De sleutels van ons huis hebben we op maandag 06.10.2008 om 18.00 uur in ontvangst mogen nemen.

We hadden al afspraken gemaakt met enkele dames, die zouden op woensdag en donderdag komen helpen met poetsen.
Het was goed dat we de ruimte op de 1ste verdieping intussen klaar hadden.
Vanaf dinsdag tot vandaag hebben we met man en macht gewerkt de appartementen klaar en gepoetst te krijgen.
Inclusief de nodige inkopen, waren we vandaag rond de middag klaar.
Om 15.00 uur kwamen de eerste gasten.

Wat is er nog meer gebeurd.
Een gespecialiseerd bedrijf heeft de oude dieseltank gesaneerd en afgevoerd.

De oude ketel, die al 30 jaar buiten gebruik was, is verwijderd uit de ketelruimte.
Dit was een hels karwei, waar 2 man de hele dag mee bezig is geweest.
Ik denk dat de totale ketel 2500 kg woog, ingestort en ingemetseld. We weten nu ook waarom deze oude ketel niet eerder is verwijdert.

Verder hebben we onze toekomstige ski-ruimte leeggeruimd. Zoals je op de foto ziet, is de ski-ruimte bijna klaar.

Vandaag zijn de twee grote containers, die naast het huis stonden, afgevoerd.


Iedereen in het dorp vraagt zich nog steeds af, waarom deze containers hier 5 jaar geleden zijn neergezet. Er heeft nooit iets ingezeten.
De buren aan die zijde zijn in ieder geval blij dat ze weg zijn, ze hebben er jaren tegenaan gekeken.

Vanmiddag zijn de eerste gasten dus gearriveerd.
Morgenmiddag komen er vrienden, twee gezinnen met samen vijf kinderen.
Ook zondag komen er nog gasten en dan zit het huis intussen lekker vol.
We verheugen ons er wel op, zeker nu we er zover klaar voor zijn.

Met deze vrienden werd bij ons in Aarle-Rixtel heel regelmatig een potje gedart.
Daarom is op het laatste moment ook nog ergens een dartbord opgehangen.

Wel gemakkelijk, als je voldoende lege ruimtes in huis hebt.

Al met al is er deze week veel gebeurd. We hebben lange dagen gemaakt, maar eindelijk hebben we het gevoel dat het nu echt begonnen is.



Vrijdag 3 oktober 2008,

Afgelopen weekeinde zijn we weer even in Nederland geweest.
Vrijdags ’s morgens zijn we hier rond 9.00 uur vertrokken, de kinderen hadden een paar  uren vrij van school.
We hadden gepland rond 17.30 uur in Nederland te zijn.

De reis begon al goed, na  een uurtje rijden kwamen we al in de file te staan. Dit ging zo’n beetje door tot we in Aarle-Rixtel waren, 20.00 uur.
Het was dus een lange dag, zo druk op de weg hebben we het nog niet eerder meegemaakt.

Omdat we een heel druk programma hadden in die paar uren dat we thuis waren, zijn we meteen bij Trudy’s broer Henry en Kim langs geweest.  Onze kinderen wilden heel graag hun kleine nichtje Janne en neefje Harm weer zien.
Oma Biemans, die wist dat we kwamen, was er natuurlijk ook.
Na dit korte bezoek zijn we even iets gaan eten, dat hadden we nog niet gedaan.
Na een bezoek aan een ‘Hollandse’ cafetaria, dit wilden de kinderen, hadden we meteen een volgend bezoekje gepland.
Sanne had afgesproken dat ze ’s avonds bij haar vriendinnetje Kyra ging slapen. We hadden doorgegeven dat we rond 19.00 uur daar zouden zijn, het werd een kleine twee uren later.

Sanne en Kyra waren echt blij dat ze elkaar weer zagen, Tom ging meteen spelen met Yorai en Zenn en wij hebben lekker bij gekletst met Nik en Petra.
Sanne bleef daar achter en Yorai kwam bij ons logeren.
Rond een uur of 10 ’s avonds waren we in de molenstraat. Snel even de auto uitgepakt en aangebeld bij de buren.

Ad en Truus wilden natuurlijk ook dat we even binnenkwamen en we hebben even gezellig gekletst. Ze hadden toevallig bekenden op bezoek, die ook mensen kenden, die vorig jaar vanuit Nederland naar Oostenrijk waren geëmigreerd.
Zij hadden een appartementenhuis gekocht in Ehrwald, waarvan wij destijds ook informatie hebben opgevraagd. Toen we een keer daarheen gingen voor enkele bezichtigingen, vertelde de Oostenrijkse makelaar, dat  dit pand net verkocht was, ook aan Nederlanders. Wat is de wereld toch klein.

Rond 23.30 uur waren we thuis na een vermoeiende dag.
De volgende dag moesten we weer vroeg uit de veren. Er was een open dag gepland door de makelaar en er moest nog veel gebeuren. Zodoende stond ik om 07.30 uur in de kou het zwembad te reinigen en Trudy ging al vroeg met Wendy op pad om wat typische Nederlandse producten te kopen, zoals hagelslag, kaas en wat snoep.
Na nog wat opgeruimd te hebben stond de makelaar rond 10.00 uur op de stoep en hebben we even wat dingen doorgesproken.
De dinsdagavond ervoor was er ook al een open dag, waar onverwacht toch verschillende belangstellende zijn afgekomen. Hij verwachte deze zaterdagmorgen toch ook nog wat mensen, zeker gezien het mooie weer.
De belangstelling viel tegen, er kwam alleen iemand, die in onze ogen meer nieuwsgierig was als belangstellend. Helaas!!

De zaterdagmiddag hebben Trudy en de kinderen gebruikt om vrienden op te zoeken, Sanne en Tom hadden zelfs nog een kinderfeestje. Ieder ging zijn eigen weg. Ik heb thuis nog wat schoongemaakt en opgeruimd en dingen klaargemaakt voor de winter.
Vroeg op de avond zijn we naar mijn ouders gegaan, waar  ’s avonds de 75ste verjaardag van mijn vader werd gevierd. Het is natuurlijk leuk met zo’n gelegenheden terug te zijn in Nederland, maar de meeste mensen die we gezien en gesproken hebben, zien we anders ook alleen maar op verjaardagen.

Sanne en Tom bleven logeren bij opa en oma van Loon en Wendy ging met oma Biemans mee. Rond middernacht zijn wij nog naar  een feest geweest van de leiding van de jeugd3daagse.
Het is niet heel erg laat geworden want de volgende morgen wilden we weer op tijd vertrekken naar huis.

Rond 09.00 uur hebben we de kinderen opgepikt bij opa en oma van Loon. Oma Biemans was er ook weer met Wendy en we hebben nog even een kop koffie gedronken.
Het afscheid nemen was  weer moeilijk, maar toch anders dan de vorige keer. Wij hebben de indruk dat de ouders inmiddels hebben gezien waar we nu wonen, we zijn relatief eenvoudig per trein te bereiken en als er iets is zijn we zo in Nederland.
Er werd natuurlijk wel weer een traantje weggepinkt.
Gelukkig hebben onze ouders een computer en is er op die manier dagelijks contact, dat maakt het zeker voor hen gelukkig wel wat gemakkelijker.
We waren ’s avonds rond 18.00 uur weer thuis.


Verder is er deze week niet echt veel gebeurd……jammer genoeg.
Op school met de kinderen gaat het goed, het aanpassen gaat bij de ene iets sneller als bij de ander, maar het valt ons zeker niet tegen.
Wendy gaat al paardrijden, Tom is aangemeld bij de voetbalclub en heeft zelfs al één keer getraind en Sanne is weer bij turnen, net als in Nederland. De kinderen vinden echt hun draai hier, ze hebben het echt prima naar hun zin.

Trudy is een van deze middagen ergens op de koffie geweest en ook zij begint het steeds leuker te vinden. We hebben al heel leuk en goed contact met de buren en eigenlijk verloopt alles perfect…………behalve onze relatie met de verkoopster.
Ik kan wel zeggen dat we op een dieptepunt beland zijn. We hebben dan wel een sleutel van de keukenstudio( ons toekomstig woonhuis) en we hebben ook al wel wat geklust, maar hier ligt voorlopig alleen maar werk voor de aannemer.
Deze gaat volgende week beginnen ( hopen we ).

Afgelopen woensdag was 01.10, de nieuwe datum van de sleuteloverdracht. Natuurlijk was ze nog niet klaar met opruimen, sterker nog, als wij niet reeds een paar dagen hadden geholpen, was er vrijwel niets gebeurd.
Om een idee te geven van wat men zoal kan bewaren hebben we hieronder een paar foto's geplaatst.


 
 

In elk kiertje en gaatje van het huis ligt wel iets opgeslagen. Alles wordt 3 keer goed bekeken en dan nog is het zonde om het weg te gooien. Intussen zijn er twee grote volle containers van ieder 40 m3 afgevoerd en het is nog niet allemaal weg.

Afgelopen woensdag zou dus de sleuteloverdracht zijn. Rond de middag kwam haar belangenbehartiger, omdat puur technisch nog niet alles rond was. Hij was er eigenlijk meer om de zaak in goede banen te leiden, want de relatie tussen de verkoopster en ons is danig verstoord.
Na telefonisch overleg met de staatsbank en met onze advocaat was iedereen tevreden en kon de sleuteloverdracht plaatsvinden.
Op ons verzoek zijn we nog een keer met de verkoopster en haar belangenbehartiger ‘rond’ geweest, met name om te kijken wat er nog allemaal weg moest en wat er kon blijven staan.
We hebben aangeboden dat we nog zouden helpen met slopen en opruimen en dat vrijdagavond alles aan de kant en afgevoerd zou zijn.
Afgesproken werd dat de verkoopster tot vrijdagavond de tijd zou krijgen en dat wij dan de sleutels zouden ontvangen.
Op aandringen van haar belangenbehartiger stemde ze in met de komst van twee Hongaren ( de ‘Polen’ van Oostenrijk ) de volgende dag, hij zag ook dat het anders niet goed kwam.

Ik moet zeggen, aan deze mannen heeft het zeker niet gelegen, ze hebben prima werk verricht.
Iets na de middag ( donderdag ) was ik weer bezig met het slopen van wat houten rekken in het magazijn, precies zoals afgesproken op die woensdag, toen ze kwam aangestoven.
De tweede container zat ook al bijna vol, waarna ik zei dat er dan nog maar één moest komen. Ze schreeuwde dat het nu genoeg was en dat ze niets meer af zou voeren.
Ik ben dus maar gestopt met helpen en ben weer aan mijn eigen werk bezig gegaan.
Haar belangenbehartiger kon ik op dat moment niet bereiken en tot mijn verbazing zag ik dat de twee Hongaren weer begonnen de container uit te laden. Ik vroeg ze wat er aan de hand was, ze moesten er enkele pallets uithalen, omdat de verkoopster had gezegd dat die van mij zouden zijn ( in een container van 40 m3).

Trudy liep tegen de avond ook haar moeder, mevr. Dürnberger, nog tegen het lijf.
Deze zei dat ze bemerkt had dat er wat spanning was tussen haar dochter en ons, maar vertelde ons dat het ook allemaal wel erg moeilijk was voor haar. Trudy kon het niet opbrengen veel tegen haar te zeggen en ging verder met waar ze mee bezig was. Het was  wel de eerste keer dat ik Trudy op haar Duits hoorde mopperen.

Tot onze verbazing was het vrijdagmorgen heel rustig. Er was niemand, alleen de stampvolle container werd al vroeg opgehaald.

Wij moesten al vroeg even weg, maar toen we rond 11.00 uur terug kwamen, was er nog helemaal niemand. Dit terwijl er de dagen ervoor toch steeds verschillende mensen waren. Er ligt nog steeds rotzooi en er staan nog een hoop meubels klaar, die afgevoerd moeten worden.
De hele dag heb ik geprobeerd haar en haar belangenbehartiger te pakken te krijgen, maar dat is me vandaag niet meer gelukt.
Wel heb ik nog contact gehad met onze advocaat. Die adviseerde mij toch nog maar even af te wachten tot maandag, om dan verder te kijken wat we aan deze situatie kunnen doen. In overleg met de advocaat hebben we haar wel een brief gemaild, waarin staat dat we volgende week gaan beginnen met de verbouwingen en dat we haar dan aan onze afspraken en het koopcontract houden. Gelukkig heeft ze ook het geld nog niet ontvangen. Dit gebeurd op ons verzoek pas als ze aan al haar verplichtingen heeft voldaan.
Misschien gebeurd er morgen weer iets, ik weet het niet.

De situatie is nu zo, dat we vanaf 01.10 eigenaar zijn van een heel mooi pand. We hebben alleen nog geen sleutels en kunnen nergens in. Volgende week komen gasten en er moet ook nog het één en ander gebeuren in de appartementen.

Volgende week gaan we toch gewoon beginnen aan de verbouwing. We beginnen met slopen, dus binnen komen we wel.
Ik ben benieuwd hoe het volgende week afloopt. Als alles achter de rug is, proberen we onze rechten te verkopen voor een tv-soap.
Ik denk dat we met "ik vertrek" ook wel goede kijkcijfers hadden gehaald.

 

Donderdag 25 september 2008

Afgelopen zondag is Sanne 10 jaar geworden.
Ze verheugde zich erg op deze dag.
’s Morgens was ze al vroeg wakker en omdat jarig zijn in je ééntje niet leuk is, besloot ze de rest van de familie ook maar meteen wakker te maken.
Dit was natuurlijk wel leuk, alleen jammer dat het pas 6.30 uur was.

Nadat iedereen wakker was gemaakt, hebben we natuurlijk meteen Sanne gefeliciteerd en proberen te kussen.
Hier wou ze echter niet al te veel van weten, ze had alleen maar oog voor haar cadeaus.


Toen alle cadeaus waren  uitgepakt ( en goedgekeurd ) mocht Sanne kiezen wat we die dag gingen doen.
Besloten werd snel te ontbijten en we zouden daarna naar een pretpark gaan.
Het weer was goed, dus zo gezegd,  zo gedaan.
Rond 10.30 uur stonden we voor de deur van het pretpark.
Op de site leek het een groot park, in praktijk was het een stuk kleiner. Het zou vanaf 10.00 uur open zijn, maar alles was nog gesloten. We dachten echt dat het nog dicht was, en de kinderen waren in eerste instantie ook erg teleurgesteld.
Toen we toch maar eens aan de poort rammelde, hoorde we wat gestommel.
De poort werd opengemaakt en op de vraag, of het park geopend was, werd geantwoord “freilich”.
Ze hebben dan op papier wel een openingstijd van 10.00 uur, ze maken de poort pas open als de eerste bezoekers zich aandienen.

We waren dus als eerste bezoekers in het park, maar na ons werd het toch snel drukker en rond de middag was er toch aardig wat volk.
Het weer was dan ook uitstekend met zo’n 15 graden en droog.
Het park was niet al te groot, maar er heerste een heel gezellige sfeer en er waren toch veel leuke attracties. Er was een achtbaan, een soort wild water raftbaan, een schip,
een hele leuke attractie waarbij je op een krokodil door het water ging (ging heel hard),
een spin, een vrije val, enkele grote schommels en door het park verdeelt nog speeltoestellen.
Ook liep er nog een mooi dieseltreintje, waarmee je het park rondgereden werd. Verder waren er verschillende dieren zoals apen, paarden, geiten, konijnen, soort ratten en nog wat meer.

Het is wel geen Efteling, maar de kinderen hebben zich de hele dag super vermaakt en de dag was dan ook zo voorbij. De entreeprijzen zijn ook niet te vergelijken met die van de Efteling. Ook de prijzen voor eten en drinken waren er zeer schappelijk en het is slechts 20 minuten rijden vanaf ons huis. Ik denk dat we hier in de toekomst nog wel vaker naar toe zullen gaan.




Afgelopen dinsdag heeft hier ter plekke de Bauverhandlung plaatsgevonden.
Ik heb eerder al eens uitgelegd, hoe dat ongeveer in zijn werk gaat. Het is wel een heel aparte ervaring, maar in onze ogen een perfecte manier om een bouwvergunning af te geven.
De bijeenkomst begon om 13.00 uur met de komst van de ( vrouwelijke ) burgemeester en een ( vrouwelijke ) ambtenaar, dezelfde als van de burgerlijke stand
( en ik denk de enige die ook secretaresse-werk verricht ).
Vervolgens kwamen er een ambtenaar van de provincie, onze architect, een ‘Kaminmeister’ ( soort van brandweerman die kijkt naar brandveiligheid ) en al onze buren binnen.
De oude eigenaresse met een belangenbehartiger waren al binnen en met ons erbij was de groep 13 personen groot.
De burgemeester heette iedereen welkom, vertelde de reden van deze bijeenkomst en gaf vervolgens het woord aan onze architect.
Deze gaf uitleg over de bouwplannen met behulp van de tekeningen.
Vervolgens liepen we met de hele groep door het huis, om ter plaatse de komende verbouwingen nog eens uit te leggen. Ook werden de plannen van de nieuwe aanbouw, garage en carport achter in de tuin duidelijk gemaakt en over er weer werden er natuurlijk vragen gesteld en extra uitleg gegeven.

Nadat onze plannen voor iedereen duidelijk waren, dit alles duurde ongeveer een uur, hielden de buren het voor gezien.
Ze gaven even door aan burgemeester dat ze geen bezwaren hadden en dit werd genoteerd.
De rest van het gezelschap werd uitgenodigd even mee te lopen naar het ‘Rathaus’,
waar meteen door de ambtenaar het notities werden uitgewerkt ( gewoon meteen waar iedereen bij zat ). Alle op- en aanmerkingen werden uitgewerkt  en alle aanwezige moeten deze notities ondertekenen.
Iedereen kon of mocht nu gaan, alleen wij moesten nog even blijven omdat we van de ondertekende papieren meteen een kopie kregen. We hebben nog een kwartier zitten kletsen met de burgemeester en haar ambtenaar en ze verontschuldigde zich, dat ze niet langer tijd had, het was intussen 15.45 uur en we konden huiswaarts met de kopie van de bouwvergunning in de zak.
In het totaal is de gehele bouwvergunning binnen 2 weken afgehandeld, inclusief de bezwaarprocedure. Daar kunnen ze in Nederland nog wat van leren.

Het is alleen jammer dat de oude eigenaresse nu zo stug volhoudt aan de intussen verplaatste sleuteloverdracht en ze wil dus absoluut niet dat we ook maar iets doen in of rond het huis tot 1 oktober. Maar ja, de bouwvergunning is binnen, vandaag hebben we nogmaals met de aannemer overlegd en hij heeft beloofd dat in ieder geval onze woning zover klaar is met kerstmis, dat we in kunnen huizen.
Dus alles komt goed.


Afgelopen maandagavond is Trudy naar de ouderavond geweest van Tom’s klas.
Naar de ouderavond van Sanne zijn we beiden geweest, maar ik was toen de enige man.
Met een ouderavond wordt hier heel duidelijk een moederavond bedoeld en ik ben dus deze avond maar niet meegegaan.
De ouderavond duurde tot een uur of negen, waarna de moeders het klaslokaal verruilde voor een ‘Stube’ in het dorp. Volgens Trudy was het een hele gezellige groep vrouwen en volgens mij was het een tijd na middernacht voor ze thuis kwam. Ze had een hele gezellige avond gehad en was al door verschillende dames uitgenodigd voor de koffie.
Morgenavond is de ouderavond van Wendy dus dat beloofd weer wat.


Vandaag, woensdag  waren de kinderen vrij van school. Het is vandaag  ‘Heiligen Rupert Tag’. Er wordt dan herdacht dat in het jaar 700 de ‘Landespatron’ van Salzburg het Christelijk geloof naar Oostenrijk heeft gebracht.
We hebben er niet zo'n boodschap aan, maar de kinderen hadden een vrije dag. Zo schijnen er, door het jaar heen, vele Christelijke feestdagen te zijn.


Woensdagmiddag kregen we onverwacht bezoek van  kennissen uit Nederland.
Twee echtparen uit Beek en Donk en Aarle-Rixtel waren een paar dagen in Oostenrijk en wisten dat wij hier wonen. Ze wilden in de buurt een nacht overnachten, omdat we nog geen eigenaar zijn, konden we hen geen slaapplaats aanbieden. Ze hebben een nacht in een hotel geslapen, bij ons langs.  ’s Avonds hebben we gezellig met hen een borrel gedronken.


Donderdag gaat Wendy met alle eerste klassen van de Hauptschule  ’s middags zwemmen in het overdekte zwembad in Unken. Dit is een activiteit die door de school wordt georganiseerd.  


Vrijdag hebben we voor de kinderen een vrije dag  van school gevraagd, omdat we een paar dagen terugkomen naar Nederland. Dat is hier geen enkel probleem. Je moet natuurlijk niet elke week aankomen met zo’n verzoek, werd wel gezegd, maar voor een enkele week was het geen probleem. We rijden vrijdag ’s morgens naar Nederland en zijn zondagavond weer thuis ( in Oostenrijk ). Mijn vader wordt zaterdag 75 en hier willen we natuurlijk bij zijn.

 

 

Vrijdag 19 september 2008

Het is een vrij rustige week geweest.
Het vorige weekeinde is het weer flink omgeslagen.
Vooral ’s zondags was een erg regenachtige dag. De temperaturen waren in 2 dagen tijd gehalveerd. Was het de week ervoor nog elke dag boven de 25 graden, de temperatuur was gezakt tot een 12/13 graden.
Samen met de regen was het een gure dag.
We zijn de zondagmiddag even gaan kijken naar het “Weidefest” in Unken, maar hier zat iedereen bij elkaar gekropen onder enkele grote parasols. We zijn maar snel omgekeerd.

Het begin van de week was het 's morgens vroeg al heel mooi helder weer.
Onderstaande foto is het uitzicht vanuit de keuken van ons appartement.

Met de kinderen op school gaat alles prima.
Tom heeft op dit moment wel wat moeilijkheden om aansluiting te vinden in zijn klas. Hij spreekt nog geen Duits en veel jongetjes en meisjes in zijn klas praten snel en met een heel gemeen dialect.
Wij als ouders kunnen deze kinderen ook niet of nauwelijks verstaan.
Met het niveau van de meeste vakken heeft hij geen enkele moeite, behalve dan de talen. Hij krijgt nu al twee uren in de week, samen met Sanne en 3 andere buitenlandse kinderen van de Volksschule, bijles in de Duitse taal.
Dus op dat gebied heeft hij wel wat in te halen, maar wij denken dat Tom binnen korte tijd goed kan meedoen in zijn klas. Het voordeel dat er bij Tom in de klas niemand Nederlands spreekt is dat hij misschien wel sneller Duits moet gaan spreken.

Met Wendy gaat het in de klas ook goed ( althans dat zegt ze ). Ze is nog steeds heel enthousiast en gaat ’s morgens heel graag naar school.
Dat ligt volgens ons ook wel een beetje aan het feit dat ze meer als normale interesse toont voor een jongen uit de 3e klas.
Ook is ze deze week begonnen met "Machineschreiben", dus moest er een duits toesenbord komen bij de computer. Dit toetsenbord heeft een iets andere indeling en heeft als extra de letters met Umlaut.
Wendy vindt op school alles heel leuk en we hopen dat het zo blijft.

Sanne is afgelopen week met haar klas al op kamp geweest.
Vanavond is ze thuis gekomen en ze heeft het geweldig gehad. Ze raakt er niet over uitgepraat.
Ze zijn drie dagen op een locatie geweest, die zo uit een film kan zijn gehaald.
Ze hebben gelogeerd in een echte oude burcht, boven in de bergen.

Deze burcht is geschikt gemaakt voor zo’n soort groepen en vele scholen gaan hier door het jaar heen op kamp.
Het is ook niet zomaar een kamp zoals wij gewend zijn.
Ze sliepen met 6 meiden op één kamer.’s Morgens rond 07.00 uur werden ze gewekt. Ze moesten vervolgens zelf hun bedden opmaken, wassen, tandenpoetsen, haren kammen en alles wat daar nog bijhoort.
Om 08.00 uur precies moesten ze zich melden in de eetzaal, waar met alle kinderen gezamenlijk werd ontbeten.
De rest van de dag waren ze erg actief. Wandeltochten, bezichtigingen van musea, grotten bezoeken en over gletsjers lopen. Ze hebben zelfs met z’n allen sneeuwballen gegooid.
Zelfs ’s avonds, na het eten, gingen ze nog mooie bergwandelingen maken.
Wij hadden al van enkele ouders gehoord dat er wandeltochten gemaakt werden van uren.
Toen we dat hoorden, waren we bang dat Sanne het heel zwaar zou krijgen.
Ze was inderdaad doodmoe, toen ze straks uit de bus stapte. Maar ze heeft de tijd van haar leven  gehad en we denken dat deze dagen voor de ‘integratie’ ook heel goed is geweest.

Voor de rest is er deze week niet veel veranderd.
De gemeente heeft intussen positief geoordeeld over onze verbouwingplannen.
Voor komende dinsdag is er een “Bauverhandlung” uitgeschreven. Dit was voor ons natuurlijk nieuw en we wisten niet wat dit inhoudt.

Nu is het zo dat, als de gemeente geen bezwaar heeft tegen de bouwplannen, er een bijeenkomst wordt belegd op de plaats van de verbouwing. Hiervoor wordt dan iedereen uitgenodigd, die er iets mee te maken kan hebben. 
De lijst met aanwezige zal o.a. bestaan uit: de burgemeester, de hoofdambtenaar van de afdeling bouw ( die is trouwens hoofd van bijna alle afdelingen ), een vertegenwoordiger van de provincie Salzburgerland, een vertegenwoordiger van de “Bachverein” ( dit omdat onze kavel grenst aan twee beken ), onze architect, de verkoopster van ons pand, alle betrokken of geïnteresseerde buren en wijzelf natuurlijk.
Om 13.00 uur wordt iedereen hier verwacht en moeten wij onze plannen gaan uitleggen.
Heeft er iemand bezwaar tegen onze plannen, moeten ze dit meteen en ter plekke naar voren brengen. Er wordt dan meteen over het probleem gepraat en er moet meteen een oplossing worden gezocht.
Nu lijkt dit erg zwaar, maar in principe stemt de gemeente al in met onze plannen en eventuele bezwaren van derden moeten wel echt gegrond zijn.
Wat ik intussen begrepen heb, is deze “Bauverhandlung” slechts een formaliteit en eindigt deze meeting vaak in de kroeg.
Op het moment dat de “Bauverhandlung” is afgelopen en de event. bezwaren zijn opgelost, is de bouwvergunning meteen geldig.
Dus als alles goed verloopt, kunnen we komende woensdag gaan beginnen, laat het ons hopen.

Fred is de afgelopen week al stiekem begonnen in de tuin. Hij kreeg daarbij hulp van Sanne en Tom, die ook wel een sde handen uit de mouwen wilden steken.

Maar zodra de verkoopster hier lucht van kreeg, was het weer afgelopen. Ze wil dat we absoluut niets doen in of rond het huis, zolang de sleuteloverdracht niet heeft plaatsgevonden.
Het koopcontract wordt echter pas rechtsgeldig, zodra de bouwvergunning wordt afgegeven.
Dit lijkt misschien erg flauw, maar deze constructie is door ons bedacht om er zeker van te zijn dat we onze plannen konden verwezenlijken als we het pand kochten.
Met andere woorden: wij wilden alleen kopen, als we de voormalige keukenstudio mochten verbouwen zoals wij dat wilden. We moeten nog enkele dagen geduld hebben.

Zoals ook vorige keer al gezegd, we gebruiken onze tijd om de omgeving te verkennen.
We gaan mooie wandeltochten maken en ook het weer is prima. Na een slecht weekeinde met regen in de dalen en sneeuw in de bergen, is het in het begin van de week weer droog geworden. De temperaturen zijn vooral ’s nachts erg laag maar overdag is het rond de 17 graden en mooi zonnig. Doordat de bergtoppen nog wit zijn van de sneeuw en de zon volop schijnt, levert dit prachtige beelden op.

Afgelopen donderdagmiddag, Wendy moest naar school voor bijles Duits en Sanne was op kamp, is Tom met ons mee gegaan en hebben we weer een schitterende wandeling gemaakt.

Het was een tocht van 2 uren, maar zelfs Tom vond het geweldig.
We zijn met de cabinelift de Lofer Alm opgegaan en te voet weer terug naar het dorp. Boven op de berg was het uitzicht weer schitterend.

Donderdagavond hebben de twee dames, Trudy en Wendy, elkaar flink in de haren gezeten….. letterlijk. Het is hier helemaal ‘in’ om enkele donkere lokken haar te hebben, dus Wendy wilde niet achterblijven. Dat de appel, in geval van Wendy, niet ver van de boom is gevallen bleek wel aan het feit dat Trudy net zoveel lokken had geverfd, toen ze klaar waren. Het was wel een komisch gezicht, het leek wel kerstmis met al die glinstering.

Nu mag de vakantie voor ons eigenlijk voorbij zijn en we hopen dat we volgende keer kunnen schrijven, dat we zijn begonnen met de verbouwing.

 


Vrijdag 12 september 2008

De kinderen zijn deze week voor het eerst naar school gegaan.

Maandagmorgen 06.30 uur liep de wekker af. Dat was wel even wennen na zo'n lange tijd. Nadat we samen hadden ontbeten, gingen we gezamelijk de deur uit.

Wendy had voor de eerste dag afgesproken met een vriendinnetje, die ze eerder in het zwembad had ontmoet, samen naar school te fietsen.
Het meisje zit wel niet bij haar in de klas, maar als een echte puber, wil ze de eerste keer niet met haar ouders naar de nieuwe school, maar met een vriendin.

Samen met Sanne en Tom zijn we naar de "Volksschule" gelopen, een wandeling van slechts enkele minuten.
De "Volksschule" ligt naast de "Hauptschule", waar Wendy de komende 4 jaar veel tijd zal doorbrengen. Beide scholen liggen in het verkeersluwe centrum van Lofer en de kinderen kunnen hier ook volstrekt veilig zelf naar toe lopen.

Aangekomen bij de scholen zagen we Wendy's fiets al gestald staan. Wendy zelf was in geen velden of wegen te bekennen, die was al naar binnen.
De opening van het nieuwe schooljaar vindt traditioneel plaats in de kerk. Nadat alle kinderen van de volksschule, leerkrachten en veel ouders in de kerk hadden plaats genomen ( ook dit is weer slechts 2 min. lopen vanaf de scholen ), werd het geen officiele plechtigheid ( zoals gevreesd ).
De direkteur heette iedereen welkom, in het bijzonder alle nieuwe leerlingen. Dit waren, naast de 1e jaars, alleen Sanne en Tom van Loon. Bij het noemen van hun naam moesten ze even gaan staan. Er werden enkele liedjes gezongen en alle kinderen werden kort toegesproken door de pastoor.
Hierna kon iedereen weer terug naar de school, waarna de kinderen met hun leerkrachten naar binnen gingen.

Rond 09.45 uur kwamen ze beide weer thuis, de eerste schooldag was al ten einde.
De daarop volgende dagen kwamen ze elke dag rond 12.00 uur thuis.
Vanaf volgende week, zullen ze elke dag les krijgen tot 12.35 uur. Dit is de normale tijd, waarop de "Volksschule"-leerlingen uit zijn.

Ook Wendy's eerste dag verliep ongeveer hetzelfde. Als leerling van de "Hauptschule", moest zij zich die eerste dag ook om 07.45 uur op school melden.
Terwijl de "Volksschule"-kinderen in de kerk zaten, kregen de nieuwe "Hauptschule"-leerlngen uitleg over het reilen en zeilen op deze school.
Het verschil met Tom en Sanne, die beide in een klas komen van kinderen die al enkele jaren bij elkaar zitten, bestaan hier de 1e klassen in hoofdzaak uit kinderen die elkaar niet kennen. In elk dorp is er een "Volksschule", terwijl op de "Hauptschule" alle kinderen zitten uit de vier dorpen it het dal. De "Hauptschule"is dan ook wel een stuk groter dan de "Volksschule".
De gang naar de kerk voor Wendy begon, toen de kleinere kinderen terug naar hun school gingen. Alles was strak geregiseerd.

Ook Wendy was rond 10.30 uur thuis van haar eerste schooldag.

Omdat we en ontbindende clausule in het koopcontract hebben staan, dat het huis pas definitief van ons is, als de bouwvergunning van de gemeente rond is, wil de oude eigenaresse niet hebben dat we al iets in of rondom het huis doen. Dit omdat er nog 3 appartementen verhuurd zijn en ze wil absoluut niet dat haar gasten overlast zouden hebben zolang zij de scepter zwaait. De vergunningen zijn nu nog slechts formaliteit, mondeling hebben we van de verantwoordelijke ambtenaar al groen licht gekregen om te gaan beginnen. De schriftelijke goedkeuring laat nog een paar dagen op zich wachten. Ons was beloofd dat deze week alles geregeld zou zijn, maar we hebben helaas nog niets ontvangen. Het is heel vervelend als er zoveel te doen is, maar je kan of mag vanwege zo'n kleinigheid nog niets doen.

Het voordeel hiervan is, dat we deze week geprofiteerd hebben van het mooie weer.
Terwijl de kinderen 's morgens van 07.30 tot 12.00 uur naar school waren, zijn wij enkele schitterende wandeltochten gaan maken. Vanaf de schitterende wandelroutes, is de omgeving hier nog veel mooier als we al dachten.

Goed aangegeven wandelroutes, ver weg van wegen of iets anders wat op de bewoonde wereld lijkt, waan je je soms alleen op de wereld. Af en toe kom je nog een andere wandelaar tegen, het zomerseizoen is tenslotte bijna voorbij, al verbaasd het ons dat er toch nog steeds vrij veel toeristen in het dorp zijn.

Het weer was de afgelopen weken perfect, eigenlijk iets te warm zelf naar onze zin.
Ook tijdens die schitterende wandeltochten in de ochtend was de zon erg warm.
Een voordeel van het open en zonnige weer is natuurlijk dat je heerlijk verre uitzichten hebt, we hebben enkele zeer mooie tochten gemaakt.

De kinderen zijn intussen een week naar school geweest en we moeten zeggen, ze hebben snel hun draai gevonden.

Sanne zit in een grote klas maar heeft het voordeel dat ze twee nederlandstalige klasgenootjes heeft, die al langer in Oostenrijk wonen. Sanne is heel fanatiek aan haar school begonnen en met heel veel plezier heeft ze de eerste dagen doorgebracht.
Ze vond het zelfs jammer, dat de lesdagen niet langer zijn.
Het enige wat ze niet begrijpt, is dat ze niet op de fiets naar school mag. Het is hier namelijk zo dat kinderen niet zonder begeleiding mogen fietsen, als ze nog niet de
Fahrrad-Prüfung hebben gehad en deze krijgen ze pas aan het einde van de 4e klas van de volksschule. De meeste kinderen zijn dan 10 jaar oud. Dus tot het einde van het schooljaar mogen Tom en Sanne alleen fietsen onder begeleiding van een oudere persoon.

Tom heeft een kleinere klas als Sanne. Met Tom gaat het goed. Hij is altijd al een type geweest, die eerst de kat uit de boom kijkt. Deze week heeft hij echter al enkele keren afgesproken met vriendjes, o.a. in het zwembad. Het niveau van rekenen ligt nog iets onder zijn kunnen, maar daar staat tegenover dat hij nog erg moet wennen aan de taal.
Daar komt nog bij dat ze hier al in de 1e klas beginnen met Engels, dus op dit gebied heeft hij een achterstand in te halen.
Hij zegt zelf dat hij het meeste wel kan volgen, maar als hij iets niet begrijpt, is hij nog te verlegen om het te vragen. Dit geldt zowel richting zijn juf als naar zijn vriendjes toe. Toch heeft hij het goed naar zijn zin.

Wendy is gewoon Wendy.
Met een enorm enthousiasme is zij aan haar school begonnen. Ze wilde de eerste dag alleen want dat doen alle grote meiden.
Ze begrijpt ook heel goed waar alles over gaat, begrijpt ze iets niet, vraagt ze wel net zo lang tot ze het wel snapt.
Ze heeft ook een leuke klas en afgelopen week hebben ze ook al enkele keren na school met alle meiden afgesproken in het zwembad.

Zoals je op de bovenstaande foto kunt zien, dragen alle leerlingen hier slippers. De 'buitenschoenen' en eventuele 'buitenkleding' moeten bij binnenkomst worden uitgedaan en eenmaal in de school mogen alleen slippers gedragen worden. Dit wordt vooral gedaan om 's winters geen sneeuw mee naar binnen te nemen. Moet gezegd, de scholen blijven wel heel erg zuiver op deze manier.
Ook heeft ze al een 'vast' vriendinnetje, die al twee middagen na school meegekomen is. Isabella eet dan hier mee, omdat ze in Unken woont, een dorp 8 km. verderop.
Donderdag hebben ze samen afgesproken naar Isabella te gaan. Samen zijn ze op de bus gestapt naar Unken ( Isabella komt elke dag met deze bus naar school ) en Fred is ze aan het eind van de middag gaan ophalen.
Ook hier waren ze gaan zwemmen in het Alpenbad van Unken.
Het is mooi die twee meiden met elkaar Nederlands/Duits/Engels te horen praten.
Wendy zal het qua lesstof moeilijk krijgen. Engels, Geografie en Mathematiek staat hier op de Hauptschule op hoog niveau. Als ze zo enthousiast blijft als ze nu is, komt het goed. Maar we kennen Wendy, vaak is het zo dat als het nieuwe eraf is, haar interesse
vaak ook over gaat. We zullen zien.

Al met al hebben we weer een hele leuke en mooie week gehad, nu wordt het echter onderhand toch wel tijd dat we eens wat gaan doen aan en rondom het huis. Het kan nog maar slechts een kwestie van enkele dagen zijn, voordat we kunnen beginnen.

 

 

Vrijdag 5 september 2008

Eindelijk weer online.  Eenmaal aangekomen in Oostenrijk hebben we natuurlijk meteen een aansluiting aangevraagd bij de Oostenrijkse telecom, AON genaamd.
De aanvraag hebben we gedaan op maandag 25 augustus.
Een week later, op dinsdag 2 september, is er een monteur van AON langsgekomen. Deze heeft  snel en kundig enkele doorverbindingen  gemaakt aan een reeds bestaande telefoonaansluiting in huis, zodat we een vaste telefoonaansluiting kregen in het appartement, waarin wij tijdelijk ons onderkomen hebben gevonden, totdat de verbouwing van ons woonhuis klaar is.
Omdat de oude eigenaresse het oude telefoonnummer van huis Schmidsendl wilde behouden, kregen we een nieuw nummer toegewezen.

Nieuwe telefoonnummers:
Voor diegene die graag met ons willen praten, kunnen ons bereiken m.b.v. Skype onder de skypenamen  Schmidsendl-lofer  of  Fred van Loon of ze kunnen bellen naar ons vaste netnummer : ++43 6588 20025.
Mobiel zijn we te bereiken onder nummer ++43 6641612347.

Afscheid nemen is natuurlijk altijd moeilijk, al is afscheid niet het goede woord.
We gaan slechts verhuizen naar een dorpje, 800 km verderop, dit betekent echt niet dat er geen contact meer zal zijn.
Maar zoals gepland zijn we op zondagmorgen 24 augustus vertrokken richting Lofer.
Sommige familieleden en vrienden vonden het nodig, dit vertrek wat extra luister bij te zetten en hadden bedacht dat het leuk zou zijn, ons uit te komen zwaaien.
Het was hartverwarmend, er waren ongeveer  40 vrienden op de vroege zondagmorgen verzameld op onze oprit.


Na een bewogen afscheid lukte het ons toch in de auto te stappen en aan de reis te beginnen.
Het eerste uur in de auto was het heel stil. Niet alleen Trudy, maar ook de kinderen waren diep onder de indruk en ieder van ons had even de eigen gedachte nodig om het afscheid te verwerken.

Na een tijdje begon het weer te lijken op een normale reis, zoals we er al zovele hebben gemaakt.
De kinderen keken een film en de bekende woordenwisselingen staken weer de kop op.
Na een voorspoedige reis kwamen we rond een uur of 6 ’s middags aan in Lofer.
De aankomst hier stond natuurlijk in schril contrast met het heftige afscheid die morgen in Aarle-Rixtel.
We kregen een hand van de oude eigenaresse, die toevallig op bezoek was bij haar moeder en dus toch al aanwezig was.
Nadat we snel de auto hadden uitgepakt en ons even hadden opgefrist, zijn we met vijven lekker uit gaan eten.

Rond een uur of 10 ’s avonds lagen we allemaal moe in bed , maar ik denk dat niemand van ons direct kon slapen. Het was natuurlijk wel een heel bewogen dag.

De volgende ochtend ( en eigenlijk ook alle dagen daarna ) was het schitterend weer en de kinderen wilden graag gaan zwemmen.
Eerst moesten we ons echter in gaan schrijven bij de gemeente Lofer, dit was echter snel gebeurd.
Als je hier het gemeentehuis binnenloopt, tref je geen lange wachtrijen aan. Van een eerder bezoek aan het “Rathaus” herkenden we een medewerkster (één van de twee) en ze vroeg of ze ons van dienst kon zijn.  Nadat we zeiden wat we kwamen doen, heette ze ons welkom en begon met haar administratieve handelingen.
Het is echt een verademing dat je meteen geholpen wordt door de persoon die je aanspreekt, zonder eerst een nummertje te hoeven trekken, een tijd te wachten, doorverwezen te worden en dan allerlei ( vaak onnodige) vragen te moeten beantwoorden.
Binnen 10 minuten stonden we weer buiten met 5 inschrijvingen als inwoner van de gemeente Lofer op zak.

Omdat het zwembad om de hoek ligt, gingen de kinderen daarna gezamenlijk op pad. Dit gaf ons de kans om die dag enkele belangrijke dingen te regelen ( denk aan bankzaken, aanvragen van een telefoonlijn en een internetverbinding, verzekeringen en zulk soort dingen).
Ook zijn we samen een mooie wandeling gaan maken.

De hele eerste week verliep op dezelfde manier. Het was elke dag echt schitterend weer, zeker 25 graden.

De kinderen gingen elke dag naar het zwembad, waar alle jeugd van Lofer en de nog aanwezige toeristen zich verzamelden. Op deze manier maakten de kinderen al vrij snel kennis met enkele toekomstige klasgenoten en verliep de eerste week voor hen zeker erg leuk.
Ook werd het de jeugd van Lofer duidelijk dat er een nieuw gezin uit Nederland in het dorp is komen wonen.
Elke dinsdagavond is er in het zomerseizoen een markt in het centrum van Lofer, wat inhoudt dat het hele centrum vol staat met tafels en banken.
Overal kan je dan eten en drinken.
De kinderen genoten veel belangstelling van de plaatselijke jeugd.

Op zondag 31 augustus is Tom 9 jaar geworden. ’s Morgens vroeg heeft hij zijn cadeaus van zijn zussen en van ons al in ontvangst mogen nemen.
Van ons heeft hij een heel cool skateboard gekregen, waarop hij al meteen de hele dag in de weer is geweest. Dicht bij ons huis, op de parkeerplaats van het zwembad, staat een ‘ramp’ waarvan de Loferse jeugd veel gebruik maakt.
Aan het eind van de zondag kon hij al aardig vooruit op zijn skateboard.

Rond 18.00 uur gingen we oma Biemans en oma en opa van Loon ophalen bij het station in Freilassing, een dorp in de buurt van Salzburg.
Oma’s en opa zijn ’s morgens rond 9.00 uur vanuit Helmond met de trein vertrokken. De reis was heel goed en zonder problemen verlopen.
Met de trein is het toch een ontspannende, redelijk goedkope en snelle manier om bij ons te komen.
De rit vanuit Freilassing naar Lofer neemt nog ca. 40 minuten in beslag.


Tom en Sanne waren meegereden, ze konden natuurlijk niet wachten de oma’s en opa weer te zien, al waren we pas een week hier.

Eenmaal weer thuis gekomen, werd natuurlijk Tom extra in het zonnetje gezet vanwege zijn verjaardag. De cadeaus moesten meteen worden uitgepakt.

Daarna, het was intussen rond 20.30 uur, zijn we met z’n allen uit gaan eten.
Het weer bleef prachtig, elke dag droog en zonnig, rond 28 graden.

De kinderen liggen elke dag in het zwembad en ze hebben intussen al aardig wat vriendjes en vriendinnen. Het zwembad is perfect en ze zijn er dan ook niet weg te slaan.
Terwijl de kinderen dus elke dag gaan zwemmen, kunnen wij met de ouders de omgeving een beetje verkennen, wandelend en met de auto.
Ook  de oma’s en opa zijn een middag meegegaan naar het zwembad.

Op donderdag zou het weer iets minder worden en hadden we een dagje Salzburg gepland.
Rond 10.00 uur zijn we vertrokken met z’n allen ( een grote auto is dan wel fijn ).
De ondergrondse parkeergarage in Salzburg ‘Altstadt’ is een belevenis op zich. Uitgehakt in de rotsen is hier wel plaats voor ongeveer 1000 auto’s en je bent direct in het oude centrum van deze mooie stad.

Na enkele uren rondgelopen te hebben, klaarde het weer toch op en klom de temperatuur weer snel tot  ca. 25 graden.
Toch besloten we nog niet naar huis te gaan, maar een bezoekje te brengen aan het ‘Europark’.
Dit is misschien wel het grootste overdekte winkelcomplex in Oostenrijk.
Moeilijk te zeggen hoe groot het precies is, maar alle merken en soorten winkelketens zijn hier wel vertegenwoordigd.
Zoveel winkels onder één dak hadden we met z’n allen nog nooit gezien.
We hebben hier een halve dag doorgebracht en ik denk dat we nog niet alles gezien hebben.
Één ding is zeker, wie denkt dat de mode in Oostenrijk achterloopt, heeft het helemaal mis.

Vandaag hebben we een bezoekje gebracht aan het natuurgebied “Vorderkaserklamm”.
De kinderen hebben hier de hele dag met houten vlotten op het water gespeeld, terwijl de volwassenen hebben gewandeld en van het heerlijke weer hebben genoten.
Het was weer een schitterende dag.

De vooruitzichten van het weer voor de komende week zijn nog steeds zeer goed.
Tot eind volgende week blijft de temperatuur oplopen tot boven de 25 graden.

Aan het einde van de middag hadden we nog een afspraak met de architect.
De definitieve verbouwingsplannen zijn intussen ingediend bij de gemeente en we verwachten volgende week groen licht te krijgen om te beginnen.
De ontwerpen zagen er prachtig uit, we zullen jullie middels wat foto’s op de hoogte houden van onze bouwwerkzaamheden.

 

Dinsdag 19 augustus 2008

Het is nu echt een paar dagen voordat we gaan vertrekken.
We hebben het nu zo geregeld dat de transporteur a.s. vrijdag de verhuisgoederen komt laden. Zelf vertrekken we zondagmorgen rond 09.00 uur, tenminste het is de bedoeling dat we rond 09.00 uur gaan vertrekken.
Ik heb echter al begrepen dat sommige mensen ons uit komen zwaaien, dus het zal wel een half uurtje uitlopen.
Als alles loopt zoals gepland, komt de transporteur maandagmiddag onze goederen afleveren in Lofer.

We zijn er nu ook helemaal klaar voor ( alsof je klaar kunt zijn om te gaan emigreren ).
Bijna alles is ingepakt op een paar laatste dingen na, die we de laatste dagen nog nodig hebben.

Afgelopen vrijdag hebben we ons 'afscheidsfeest' gehad. Het was een leuk feestje met een kleine 100 mensen.
We werden overladen met kado's, iets wat natuurlijk wel leuk was, maar absoluut niet nodig.
Leuk is wel dat iedereen ons iets wil meegeven wat ons aan Nederland doet denken.

Van de club van de jeugd3daagse, een club waar Trudy bijna 4 jaar lang met veel plezier deel van uit heeft gemaakt, kregen we ook een schitterend kado.
Voor boven de bar in onze nieuwe "Stube" kregen we een grote bel met daarin 'jeugd3daagse' gegraveerd. Ik hoop dat er veel gasten, waaronder natuurlijk veel vrienden, deze bel komen luiden.


Het werd voor ons een onvergetelijke avond, waarin iedereen erg zijn best deed om alles goed te laten verlopen.

Ondanks dat er af een toe wel een traantje werd weggepinkt, was de sfeer zeer ontspannen en gezellig.
Zeker ook het muzikale intermezzo van onze buren droeg daartoe bij. Op een lekkere Oostenrijkse melodie werden we even in het zonnetje gezet.

Ook de kinderen vonden alle aandacht geweldig.

Wendy werd halverwege de avond in een schitterend Oostenrijks jurkje van de buurvrouw geholpen.
Tot onze verbazing vond ze het zelf heel leuk en ze liet zich dan ook maar al te graag zien aan alle gasten.

De kinderen hadden zo'n geweldige avond, dat ze wakker wilden blijven totdat de laatste mensen naar huis waren. Dit is echter niet helemaal gelukt.
Rond 01.30 uur viel Tom in de woonkamer op de bank in slaap waarna Sanne ongeveer een half uur later de andere bank als bed ging gebruiken.
Wendy hield het weer het langste vol, maar ook zij viel rond 03.00 uur voor de kachel in slaap.

De laatste mensen gingen rond 04.45 naar huis.
We hebben de kinderen wakker gemaakt en in hun eigen bed gelegd. Zelf zijn we toen ook maar meteen naar bed gegaan, niet meer aan opruimen gedacht.

De volgende dag hadden we natuurlijk weer goede hulp van ouders en vrienden. Alles was vrij snel opgeruimd.

Verder willen we iedereen, die op ons feest is geweest, bedanken voor het schitterende afscheidsfeest en de vele kado's.
Wij hopen natuurlijk iedereen weer eens te zien, sommige hier in Nederland, anderen misschien in Lofer.
Ook willen we even zeggen tegen vrienden, die reeds bij ons gereserveerd hebben, dat wij het geweldig vinden, dat ze bij ons een vakantie willen doorbrengen. Wij zullen er alles aan doen, deze vakantie zo plezierig mogelijk te laten verlopen.

 

Vanaf vrijdag zijn we enkele dagen niet online, we proberen de verbinding vanuit Lofer weer zo snel mogelijk in de lucht te hebben.

Zaterdag 9 augustus 2008

We zijn nu echt de dagen aan het aftellen.

Het grootste gedeelte van onze spullen zijn al gepakt, maar het zal de komende weken nog wel druk genoeg zijn.
Sanne en Tom doen volgende week nog mee aan de jeugd3daagse in Aarle-Rixtel. Normaal is Trudy hier ook altijd 6 dagen druk mee, maar dit jaar staat dat toch op een laag pitje.
Wendy heeft het die laatste weken nog druk met afspreken en paardrijden.

De komende week kunnen we samen thuis nog opruimen en alles in paraatheid brengen voor ons feest van vrijdag.

We hopen op een gezellig feest volgende week, zonder al te veel tranen.