LAATSTE NIEUWS:

woensdag 2 december 2009,

 

6 Weken heeft het deze keer geduurd.  Over goed twee weken barst het hier  in alle hevigheid los. Het aankomende weekeinde zouden de skiliften van de Loferer Alm Bahnen open gaan en kon het wintersportseizoen beginnen……het enige probleem……er ligt geen sneeuw.
In oktober leek de winter al erg vroeg te beginnen. Boven op de Lofer Alm heeft zelfs al bijna 1 meter gelegen. 
Nu ligt er nog wel iets, maar zoals het er nu uitziet, gaat het skigebied a.s. weekeinde niet open. 
Ook voorspellen ze voor de komende week nog geen noemenswaardige sneeuw.
Gelukkig gaat de temperatuur wel naar beneden en als het  ’s nachts vriest en overdag wordt het niet te warm, kunnen ze kunstsneeuw maken. Tegen de tijd dat de eerste wintersportgasten komen, hebben ze boven waarschijnlijk wel een mooie laag sneeuw liggen, maar het betekent een hoop extra werk voor de arbeiders van de Lofer Alm Bahnen.

 

Wat is er allemaal gebeurd?

Nadat we eind oktober nog enkele ( bekende ) gasten hebben gehad, waarmee we natuurlijk ook weer een paar mooie wandelingen hebben gemaakt, zijn we weer verder gegaan met het opknappen van de appartementen.
Als laatste hebben we appartement 3 opgeknapt, maar dit appartement was ook het hardste nodig.

Alle aanwezige muurverf hebben we van de plafonds af moeten steken, omdat deze erg los zat. Ook de wanden waren erg slecht.
Verder moest er veel aan de badkamers gebeuren, zaten veel stopcontacten los en moest overal nieuwe laminaatvloeren gelegd worden.
We zijn alleen in dit appartement enkele weken bezig geweest… en het resultaat mag er zijn.
We zijn nu erg tevreden met de appartementen. Overal nieuwe vloeren, alles getext, in de douches overal thermostaatkranen en alle meubels zijn opnieuw geolied.  


Eind oktober heeft Tom zijn verjaardagsfeestje nog gehouden.
Op zijn verjaardag (31 aug.) waren veel van zijn vriendjes nog op vakantie en waren de scholen nog niet aan de gang, vandaar deze late datum.
Nu kwamen al zijn vriendjes en heeft hij een heel leuke feestje gehad.

Ze hebben niet alleen heel fijn gespeeld (gelukkig was het heel lekker weer) maar ook zij hebben (net als op Sanne’s verjaardagsfeestje) een workshop in de glaswinkel gedaan.


Het blijkt dat alle kinderen dit wel leuk vinden en de meeste zijn verrast hoe mooi de werkstukjes  zijn geworden als ze in de oven zijn geweest.


Op 31 oktober wordt hier altijd ‘Halloween’ gevierd, natuurlijk vooral door de kinderen.
Deze lopen dan samen, of in groepjes door het dorp. Ze bellen aan bij de mensen om deze aan het schrikken te brengen.
Als beloning hiervoor krijgen ze meestal wat snoepgoed of een aardigheidje.
Sanne was met Corrie (één van haar vriendinnetjes) echt griezelig verkleed. Ze kwamen hier ook aan de deur en ik herkende ze echt niet.


Voor alle duidelijkheid, Sanne is de linkse op de foto.

Tom heeft samen met Tobias (een vriendje) ook gelopen en hij had echt een grote plastic zak vol snoep. Hij heeft hier heel lang mee gedaan en natuurlijk ook het nodige uitgedeeld.


Tussendoor hebben we in de winkel enkele rekken bij gemaakt, zodat dit nu op een ‘echte’  winkel begint te lijken. Ook hebben we hier nog wat aan de verlichting veranderd en zijn we hier zover klaar.

Het is op dit moment erg rustig in de winkel, maar dat is ook logisch.
Toeristen zijn er op dit moment niet in het dorp en de ‘einheimische’ hebben het erg druk met onderhoud aan de huizen.
Bijna iedereen heeft wel Zimmer Frei/Ferienwohnungen/ Frühstückpension of iets dergelijks en ze maken zich nu allemaal klaar voor de winter.
Daar komt bij dat december natuurlijk een dure maand is en dat de mensen voorzichtig zijn met uitgeven van geld.
Ik verwacht wel dat het nog drukker wordt, vooral met kerstinkopen.
Voor zaterdag 12 december hebben we een open dag gepland ( met Glühwein en Keksen ) en we hopen hiermee bij de plaatselijke bevolking iets meer bekendheid te krijgen. Ook zal de drukte wel weer toenemen met de komst van de toeristen.


Op vrijdag 20 november zijn we voor enkele dagen terug in Nederland geweest.
Mijn ouders (Wil en Riek) zijn dit jaar maar liefst 50 jaar getrouwd en wilde dit natuurlijk niet zomaar voorbij laten gaan.
Ze hielden een feest op zaterdag 21 november en hier ‘moesten’ we natuurlijk bij zijn.

vlnr:Peter(achter), Tom, oma, Frank(achter),Sanne, opa, Wendy en Anke.

We hebben voor de kinderen 3 dagen vrij gevraagd van school (vr.,ma. en di.) zodat we niet meteen weer terug moesten. Dit was geen enkel probleem.
Het feest die zaterdag was in één woord GEWELDIG.
Er waren ongeveer 110 mensen uitgenodigd en ze werden rond 18.30 uur verwacht. De avond begon met een heerlijk warm en koud buffet.
Rond 21.00 uur kon het feest echt beginnen met muziek en dans, de sfeer zat er al meteen goed in.
Op zo’n avond wordt van de kinderen ook wat verwacht en wij hadden samen met Moniek en Peer een soort van levensloop in elkaar gezet, afgewisseld met refreintjes op heel bekende melodieën.

Daarna was het de beurt aan alle kleinkinderen. Na het  optreden van Peter, Frank en Anke waren onze kinderen aan de beurt.

Ze hadden voor deze gelegenheid een heel mooi lied verzonnen en ingestudeerd.
In originele Oostenrijkse ‘Dirndl’-jurkjes was het bij binnenkomst al een succes.

Tom waagde zich niet aan een ‘Lederhose’, ook al hadden we dit wel geprobeerd.

Na hun lied, op de muziek van “we will rock you” van Queen, had Sanne ook nog een verrassing voor opa en oma.
Ze wilde even laten horen wat ze al geleerd had op accordeonlessen. Dit was ook haar eerste (openbare) optreden en wel meteen voor een volle zaal.
Het ging gelukkig goed.

De feestavond verliep verder in een hele prettige sfeer en het was echt een ouderwets gezellige bruiloft.


De dagen daarna hebben we gebruikt om  wat in ons huis in Aarle-Rixtel te doen en familie en vrienden te bezoeken.

We hebben enkele hele mooie dagen gehad in Nederland, maar toen we dinsdagmorgen weer  in de auto zaten richting Lofer, had toch iedereen  het gevoel naar huis te gaan.
Het is natuurlijk altijd erg leuk en gezellig als we in Nederland zijn, maar we voelen ons toch echt thuis in Lofer.


Eenmaal thuis, gingen we weer verder met waar we mee bezig waren: klussen.
Het ketelhuis en de kelder wilden we voor het winterseizoen begint nog opknappen.
Ook moest een gedeelte van de waterleiding, welke in deze ruimtes zit, vervangen worden.
We zijn hier bijna een week mee bezig geweest, maar ook dat is weer klaar.


Vorige week stonden ineens vrienden op de stoep, die we sinds ons afscheidsfeest niet meer hadden gezien.
Het was echt een verrassing en ze zijn ook enkele nachten gebleven.
We hebben lekker bij gekletst en gewandeld. Helaas hadden we overdag niet zoveel tijd omdat er loodgieters aan het werk waren en omdat we zelf ook veel moesten doen, maar het was toch erg gezellig.


En toen was het zaterdag 28 november. Dit betekent de jaarlijkse “Krampussen”-tocht en het begin van een week, waarin deze monsters door het dorp lopen.

De vrijdagavond ervoor was Wendy al op een voorproefje geweest bij een vriendin in Unken en is daar niet zonder kleerscheuren vanaf gekomen.
In het spel tussen de Krampussen en de tieners (vooral meisjes) wordt door de jeugd uitgedaagd en dit wordt door de Krampussen beantwoord met achtervolgingen en slaan met hun koeiestaart. Hierbij gaat het soms erg hard.
In één van die wilde taferelen is Wendy gevallen en terwijl ze op de grond lag heeft ze enkele flinke klappen op haar billen gehad. Gevolg: schaafwonden in haar gezicht, blauwe striemen op billen en kont en veel spierpijn.
Maar wie denkt dat Wendy er na deze vrijdagavond genoeg van had, heeft het mis. Tijdens de grote “Krampussen”-tocht op zaterdagavond in Lofer stond mevrouw weer voorop.
Ze is erg goed in uitdagen en de Krampussen hebben het dan ook vaak op haar gemunt.
Ook Sanne en Tom hebben dit jaar iets meer genoten van dit vreemde feest.
Vorig jaar stonden beide nog stijf van de schrik.
Sanne begon deze keer ook voorzichtig wat uit te dagen, Tom daagde ook uit, maar wel van grote (veilige) afstand.
Ook Trudy had het erg naar haar (Glühwein) zin.

Natuurlijk wisten we dit jaar ongeveer wat er ging komen, maar dit feest zal door vele Nederlanders toch als heel vreemd worden gezien (en nu druk ik me heel voorzichtig uit).
Het is in ieder geval een heftig spektakel.
Voor wie een klein beetje een indruk wil krijgen, onderstaande link is van een paar jaar terug.
http://www.youtube.com/watch?v=7Wmu-K1N1lY

We hebben erg veel zin in het winterseizoen, ook al wordt het natuurlijk weer een drukke tijd.
Ik hoop dat ik kans zie de site vanaf nu weer elke 4 weken bij te werken, maar het kan zijn dat het af en toe eens wat langer duurt. De eerstvolgende keer zal dan ook wel ergens 2e of 3e week januari worden.

 

Zondag 18 oktober 2009,


Winter in Lofer.


……..en we hadden een konijn.
In het voorjaar had Sanne van een vriendin een jong konijntje gekregen. We hadden een mooi hokje gekocht en een buitenren gemaakt.
Het konijn werd door de kinderen (niet altijd even goed) verzorgd en het was een echt tam konijn geworden.
Op een nacht hoorden we een naar geluid en Trudy en ik wisten meteen dat het geluid van het konijn kwam.
In mijn onderbroek naar buiten en in het donker zag ik duidelijk de schim van een dier, groter als het konijn.
Snel binnen een zaklamp gehaald, ik dacht aan een kat of hond, die achter het konijn aanzat.

Gewapend met een zaklamp, ging ik weer kijken en tot mijn verbazing zag ik ons konijn liggen en een vos, die meteen wegvluchtte, gestoord door mijn zaklamp.


Ik zag meteen dat het konijn dood was en wist ook dat de vos terug zou komen om zijn buit op te halen.
Snel mijn fototoestel gepakt en de keukenraam geopend.
Ik zag (ondanks dat het donker was) de vos alweer bij de ren zitten en kon nog net een foto maken, voordat het beest met ons konijn verdween.


De volgende dag hadden de kinderen natuurlijk verdriet. Ze wilden een nieuw konijn, maar nadat we ze vertelde dat de vos dan weer terug zou komen, hebben ze zich erbij neergelegd dat er geen nieuw konijn meer zou komen.

Gelukkig dat ik een foto heb gemaakt. Volgens iedereen hier, kan het niet dat een vos in het dorp komt. Niemand heeft ooit gehoord dat een vos huisdieren heeft gedood en meegenomen.


In de laatste week van september hebben we, voor enkele weken, onze laatste gasten gehad.
Het weer was uitstekend. De gasten hebben (denken we) een hele leuke vakantie gehad.
Door de mooie nazomer, zagen de bloemen op de balkons er prachtig uit.
Er bleven ook veel toeristen staan om ernaar te kijken. Er worden zelfs vele foto’s van gemaakt.

Waarschijnlijk niet alleen omdat ze zo mooi zijn, maar ook omdat het er zoveel zijn. Bijna alle huizen hier hebben bloemen aan het balkon, maar bij ons zijn het er wel erg veel. Zeker omdat ze met het schitterende weer zo mooi in bloei staan, is het een prachtig gezicht.
Het zal straks weer kaal zijn als we ze opgeruimd hebben.

In de tussentijd ben ik toch maar begonnen aan de bouw van een boomhut.
De kinderen hebben er al zo lang om gevraagd. Vooral Tom wilde het erg graag.
Ik beloofde hem eraan te beginnen, als hij goed mee zou helpen. Dat heeft hij gedaan. Ook Trudy moest helpen.
Omdat we gasten hadden, konden we in huis toch niet vooruit.











Na enkele dagen was de hut klaar en naar ieders tevredenheid. Tom en Sanne zaten er meteen in en ook vrienden en vriendinnen moesten de hut van binnen bekijken. De trap omhoog gaat tussen de bomen door en maakt het erg avontuurlijk. Ook omdat hij direct langs de ( meters diepere ) ‘bach’ staat, maakt het erg leuk.

De eerste gasten komen nu pas weer op 23 oktober.
Dit geeft ons 3 weken tijd om weer aan (liever gezegd in) het huis te werken.
Appartementen 5 en 6 zijn intussen helemaal klaar.
Op dit moment zijn we bezig met appartementen  2 en 4.

Nieuwe laminaat, alle muren opnieuw texen ( incl. scheurtjes dichtmaken ), badkamers opnieuw kitten, meubels nakijken en in de boenwas zetten ,ramen goed wassen, alle gordijnen uitwassen, alles in de keukens goed poetsen etc.etc.


Eind oktober komen er weer gasten ( herfstvakantie in Nederland ) en moeten deze twee appartementen helemaal klaar zijn.
Dan hebben we de maand november nog om appartementen 1 en 3 aan te pakken. Ook willen we voor het winterseizoen de technische ruimte (ketelhuis) schoonmaken en een paar rekken maken, zodat we hier wat gereedschap en spullen beter kunnen bewaren.
Ook de kelder willen we leegruimen. Hier moet een gedeelte van de waterleiding worden vervangen en we willen er meteen een nieuwe vloer inmaken.
Ook hier willen we enkele rekken tegen de wanden maken, zodat we deze ruimte wat efficiënter kunnen benutten.
Ik denk dat we nog genoeg werk hebben, voordat in december de eerste wintergasten weer voor de deur staan.

De boekingen voor het winterseizoen gaan goed.
De bekende vakantieweken waren natuurlijk al lang volgeboekt, maar ook de andere weken lopen al aardig vol. Het winterseizoen begint 19 december en loopt door tot na Pasen. 9 April 2010 is de laatste dag, dat de ski-liften geopend zijn.
Dat betekent een periode van bijna 4 maanden, waarin we geen dag zonder gasten zullen zijn.
Dit vooruitzicht vinden we erg leuk, maar de spanning die we vorig jaar voor het seizoen hadden, is er dit jaar niet, omdat we weten wat er komen gaat.
Ook komen vele gasten van het vorige winterseizoen weer terug en dit is natuurlijk heel erg leuk. We verheugen ons er al weer op.

De schitterende nazomer leverde tot eind vorige week nog zomerse temperaturen op.
Vorige week donderdag 08 oktober 2009 hebben Trudy en ik samen een hele mooie wandeldag gehad. De kinderen waren naar school en wij hebben deze dag gebruikt om een nieuwe route te verkennen. Met een temperatuur van boven de twintig graden hebben Trudy en ik een wandeling gemaakt door het mooiste stuk natuur, dat we (tot nog toe) hier gezien hebben. Een bekende had ons deze wandeling uitgelegd en we willen zelf alles eerst gelopen hebben, voordat we de gasten hierop wijzen.
Dan weten wij tenminste wat ons en hen te wachten staat en kunnen we verrassingen voorkomen.
In het verleden bleken tochten zwaarder of langer dan gedacht, omdat we niet wisten wat ons te wachten stond. Het beste voorbeeld is misschien wel de tocht met Trudy’s moeder, peetoom en peettante, die we in het voorjaar gelopen hebben. Deze tocht was erg zwaar, zeker voor wat oudere mensen (zonder bergervaring).

Aan het schitterende weer kwam wel erg abrupt een einde, toen vorig weekeinde koning winter aan de deur klopte.
Vanaf afgelopen zondag heeft het enkele dagen gesneeuwd en zakte de temperatuur tot onder het vriespunt.
Het was hier enkele dagen mooi wit, op de Lofer Alm schijnt bijna één meter sneeuw te liggen.  Zo komen we wel heel erg snel in winterse sferen.


De komende week schijnt het weer iets normaler te worden.
De temperaturen ’s nachts blijven rond het vriespunt, maar overdag wordt het droog en zonnig met temperaturen oplopend tot 15 graden.

Dan hebben we misschien weer mooi weer als de volgende gasten komen en kunnen we misschien enkele mooie wandelingen maken.


 

Maandag 21 september 2009,

Vandaag is Sanne’s verjaardag. Ze wordt 11 jaar oud.
Ze had enkele vriendjes en vriendinnen thuis op een “Apfelstrudel” uitgenodigd.
Een echt kinderfeestje was het niet, dat heeft ze enkele weken geleden al gehouden, omdat ze nog een kinderfeestje wilde met haar klasgenoten van vorig jaar (Volksschule).
Vandaag had ze al enkele nieuwe vriendinnetjes van de Hauptschule mee naar huis gebracht. Rond 15.15 uur ging de voordeurbel en daar stonden haar vriendinnetjes van de Volksschule van  vorig jaar.
Natuurlijk zijn dat ook dit jaar nog haar vriendinnen, maar omdat ze op de Hauptschule al voor een richting moesten kiezen, zitten de meeste van haar ‘oude’ vriendinnen niet meer in haar klas dit jaar.
Gelukkig zijn de gebakjes en Apfelstrudel zo groot, dat je ze met gemak in tweeën kunt snijden. Er was genoeg voor iedereen en Sanne had (eigenlijk onverwacht) nog een drukke maar leuke verjaardag.

Op dit moment is ze niet thuis, uitgerekend op haar verjaardag moet ze vandaag beginnen met haar accordeonles.

Ze wilde dit zelf erg graag en wij stimuleren haar hier ook in. Bijna iedereen hier bespeelt een instrument, de keuze van accordeon is alleen in zoverre voor ons erg ongelukkig, omdat deze lessen alleen in Saalfelden op de muziekschool  gegeven worden.
Dit betekent dat Trudy of ik  mee moeten rijden met de auto. Voor meeste andere instrumenten worden de lessen  in Lofer gegeven, dat was voor ons dus iets gemakkelijker geweest.

Sanne had dus een muzikale verjaardagsavond.

Tom is natuurlijk 3 weken geleden ook jarig geweest. Wendy was dan wel niet thuis, we wilden er toch wel iets speciaals van maken.
Tom wilde graag naar een soort grote speeltuin, hier vlak bij.
Alleen al van die geweldige boomhutten kon hij geen genoeg krijgen.

Thuis vraagt hij ook sindsdien wanneer ik zijn boomhut ga maken, want dat had ik hem in Nederland al beloofd. Ik denk dat ik er maar eens aan ga beginnen, al zal het niet zo groot worden als op de foto.
Tom's verjaardag werd afgesloten met een bezoekje aan de MacDonald's, dit wilde hij graag.
Z'n verjaardagsfeestje komt binnenkort, In de vakantie was het allemaal wat moeilijk om te regelen of verschillende van zijn vriendjes waren niet thuis. Hij heeft het dus nog te goed.

Het schooljaar is dus weer begonnen. Na een vakantie van 9 weken werd het ook weer tijd, dat het normale leven weer ging beginnen.
Ze hadden allen ook weer zin in school, vooral Sanne, die voor het eerst naar de Hauptschule ging en dus nu eigenlijk voortaan bij de groten hoort.
De eerste dagen stonden natuurlijk vooral in het teken van kennismaking, voorbereidingen, schoolspullen aanschaffen, boeken kaften en weer wennen aan het ritme ( en dus weer vroeg opstaan ).
En dit na een vakantie van 9 weken waarin weinig verplichtingen waren, lekker uitslapen, elke week andere en nieuwe vriendjes ( gasten ), veel zwemmen en lekker spelen.

De laatste week van de schoolvakantie zijn we natuurlijk in Nederland geweest.
Het weekje Nederland begon op de zondag  ( 6 september ) met “de van Loon’s dag”. Dit is een tweejaarlijks terugkerende dag, waarin alle ooms, tantes, neven, nichten en kleinkinderen met elkaar een dagje doorbrengen omdat velen van ons elkaar anders nooit of niet vaak meer zouden zien.


Deze keer was de dag georganiseerd door Niels, een neef van mij, en hebben we de dag doorgebracht in Rotterdam.
Toevallig waren de havendagen aan de gang en na een tramrit met de gezamenlijke familie ( ongeveer 40 personen ) hebben we een middag in de haven doorgebracht. Daarna zijn we teruggekeerd naar het woonhuis van Niels en hebben we heerlijk gegeten en gedronken. Gelukkig zat het weer mee.
Ik moet wel zeggen: voor ons, maar vooral al voor onze kinderen, is de stap van Lofer naar Rotterdam wel een hele grote.
Van het kleine, knusse Lofer met 2200 inwoners naar het grote Rotterdam met 600.000 inwoners is echt een wereld van verschil.
De tramrit door Rotterdam was voor de kinderen al een belevenis op zich.
De bedoeling is dat “de van Loons dag” elke keer door iemand anders wordt georganiseerd.

Het begon als een grap, maar het ziet er naar uit dat de volgende “van Loons dag” in Lofer plaats gaat vinden. Hoe en wat moeten we allemaal nog regelen, maar er werd in het algemeen enthousiast door iedereen gereageerd.

 

De maandag en dinsdag hebben we hoofdzakelijk in Aarle-Rixtel doorgebracht.
Sanne en Tom hebben een halve dag in hun klas op hun oude school doorgebracht. Wendy is bij een vriendin geweest en heeft meteen weer paard gereden en alle drie hebben ze weer veel oude vriendjes en vriendinnen gezien.
De dinsdagavond hadden we aangegeven dat we thuis zouden zijn en omdat we niet de tijd hadden, iedereen te bezoeken, waren er toch verschillende vrienden langsgekomen om ons even te zien.

Voor ons voelde het heel vreemd, vertrouwde mensen om ons heen in een vertrouwde omgeving, maar toch niet meer helemaal thuis. Het was wel een gezellige avond.
Er waren ook enkele vriendjes en vriendinnen en Sanne zorgde met twee vriendinnen voor een muzikaal intermezzo.


De woensdag hebben we een dagje ‘Efteling’ gedaan. Het weer was perfect, het was niet druk en we hebben alles gezien.
De kinderen zijn verschillende keren in alle attracties geweest en er was bijna nergens een wachttijd. Het was , vooral voor de kinderen, een schitterende dag, we hadden het niet beter kunnen plannen.

Die donderdag en vrijdag hebben we een beetje op de camping rondgehangen (Prinsenmeer), gezwommen, gewandeld en lekker vakantie gehouden. 
Nadat op vrijdagavond opa met de twee oma’s nog bij ons op bezoek zijn geweest, zijn we zaterdagmorgen rond 08.00 uur weer naar huis vertrokken.
Het was een kort maar  leuk weekje.
Eenmaal onderweg naar huis vonden ook de kinderen het ook wel weer erg  fijn terug te gaan naar Lofer, waar we ons intussen wel lekker  ‘thuis’voelen.

Drie weken, voorafgaand aan onze vakantie , heeft Wendy doorgebracht in een speciaal ‘stotterkamp’.
Met 33 anderen stotteraars werd, onder leiding van een bekende Duitse stottertherapeut en 10 begeleidsters ( de meeste studenten logopedie of ex-stotteraars die eerder zelf deelgenomen hebben aan zo’n kamp ) intensief gewerkt aan een betere manier van spreken.
Het was een streng kamp met vele regels, maar Wendy heeft, ondanks vele uren therapie, hele fijne weken gehad.
De hele groep lotgenoten was erg hecht, ondanks de verschillende nationaliteiten.
Zo waren de meeste van Duitse afkomst, maar waren er ook enkele Oostenrijkers, verschillende Italianen en dus één Nederlandse. De afscheidsavond (vrijdagsavond)  na drie weken was dan ook erg emotioneel en de tranen vloeiden rijkelijk. Ook tijdens de heenreis naar Nederland had Wendy niet veel te missen en zat ze met haar gedachte nog bij haar vrienden en vriendinnen van kamp.
Nu is het voor haar erg belangrijk dat ze goed blijft spreken, zoals ze op het kamp heeft geleerd.
Als ze zich houdt aan de therapie, spreekt ze vlekkeloos, maar als ze te veel haast heeft, vervalt ze in haar oude spreekwijze.
We moeten er dus steeds bij haar op aandringen, rustig te praten.

Omdat we nu twee weken geen gasten hebben, zijn we meteen begonnen met het opknappen van de appartementen.

Overal komen nieuwe laminaatvloeren i.p.v. de vaak vieze vloerbedekking, alles wordt getext, kozijnen links en recht geschilderd en het sanitair wordt nagekeken en waar nodig vernieuwd.

We willen in deze twee weken appartement 5 en 6 zover klaar hebben.
We hebben hulp van onze twee ‘poetshulpen’ en met vieren krijg je veel werk verzet op een dag.
Nadat we enkele weken weer gasten krijgen, gaan we halverwege oktober verder met de andere appartementen, zodat voor de kerst alles klaar is.
De gasten die dan in het winterseizoen komen hebben nieuwe, frisse appartementen en kunnen we er weer een tijdje tegen.

Afgelopen weekeinde was het wéér feest in het dorp.
Deze keer werd gevierd dat de “Frieden-Schützen Lofer” 200 jaar bestaat.
Hiermee herdenken ze de “Bauern”opstand tegen Napoleon, 200 jaar geleden.  
Elk dorp heeft zo zijn eigen “Frieden-Schützen”, maar die van Lofer blijkt de oudste van heel Oostenrijk te zijn.
Het was een erg traditioneel feest en alle inwoners van Lofer verschenen in traditionele kledij.
Het begon met een gedenktocht door de straten van Lofer.
De manschappen moesten zich opstellen bij onze buurman voor de deur.

Van hieruit werd naar het kerkplein gelopen, waar een openluchtmis werd gehouden.
Na deze openluchtmis werd nog een ronde door Lofer gelopen, waarna in de gymzaal van de Hauptschule door de Lofer Kapel een schitterend herdenkingsconcert werd uitgevoerd. 
Dit schitterend concert ging vergezeld van een diashow, waarin de geschiedenis en de strijd in en rond Lofer werd belicht. Het was zeer indrukwekkend.

Terug kijkend vinden we dat we een heel leuk zomer-seizoen hebben gehad.
Wel vinden we dat een zomer-seizoen voor ons veel intensiever is als het winter-seizoen.

In de winter zijn de gasten vaak de hele dag niet in ons huis, terwijl dit in de zomer wel veel meer het geval is.
De kinderen (ook onze kinderen) hangen veel meer rond het huis wat natuurlijk ook wel drukte met zich meebrengt.
Ook ons contact met de gasten voelt voor ons intensiever. Dit is heel anders als in de winter, dan zien we ze eigenlijk alleen 's avonds in de stube.
Het zomerseizoen was erg leuk en we hebben dan ook genoten van het bezoek van vrienden en bekenden, als ook de anderen gasten.

 

Zondag 23 augustus 2009,

 

Hè hè, eindelijk………………….

Het heeft deze keer 5 weken geduurd, het wordt steeds gekker.

De laatste weken hebben natuurlijk in hoofdzaak in het kader van de gasten gestaan. Ons appartementenhuis zit al geruime tijd helemaal vol.

Natuurlijk( voor ons ) onbekende gasten, maar toch ook heel veel vrienden, kennissen en familie. Dit is natuurlijk voor ons en onze kinderen erg leuk, maar tegelijkertijd ook erg intensief.
De schoolvakantie van de kinderen duurt intussen al vijf weken, maar het voordeel is natuurlijk dat er bijna elke week nieuwe ( oude ) vriendjes en vriendinnetjes komen.


Voor de echte drukte echter losbarstte, hebben we nog een gedeelte van het dak moeten vernieuwen. Op de planning staat het compleet isoleren van het dak, het vernieuwen van de dakbedekking en waar nodig repareren van de houtconstructie. We hadden dit eigenlijk gepland voor het najaar 2009.
Omdat ons huis in Aarle-Rixtel nog niet verkocht is, hebben we besloten te wachten met verdere investeringen totdat dit wel het geval is. Alle plannen die we nog hebben zijn 'luxe' plannen en kunnen ook nog gerust wachten, alleen het dak had één zeer slecht gedeelte.
Omdat we zelf de kans, dat we ons huis op korte termijn verkopen, niet zo groot achten, besloten we dit slecht gedeelte alvast te vernieuwen.
Ook de aannemer vond het niet verstandig met het slechte dak de winter in te gaan en omdat ook in de zomer het weer erg onstuimig kan zijn, zijn deze werkzaamheden “even snel”  tussendoor uitgevoerd.
We hadden met de aannemer een datum geprikt in een week waarin we weinig gasten hadden. De werkzaamheden zouden twee dagen duren.

Op een donderdagmorgen om 7.00 uur werd begonnen.


Omdat er voor de donderdagavond een zwaar onweer verspeld werd, heeft de aannemer enkele mensen meer op het dak gezet, in de hoop dat het die donderdagavond op tijd weer dicht zou zijn.

Helaas voor de arbeiders was het deze dag boven de 35 graden, maar het werk leed er niet onder. Integendeel…….er werd heel hard doorgewerkt.

Eerst de bestaande dakbedekking eraf, een stuk regengoot , het slechte hout verwijderen, nieuwe balken op lengte maken en plaatsen, nieuw dakbeschot erop en tenslotte alvast één laag dakbedekking, zodat het dak weer dicht was, nieuwe regengoot weer monteren en alles opruimen.

Rond 17.30 uur was iedereen klaar, tijd voor een pilsje. Dit was zeker verdiend door de mannen, er was echt buitengewoon goed gewerkt en alles klopte ook gewoon.

Terwijl we aan een pilsje zaten werd de lucht steeds donkerder en het noodweer kondigde zich aan…….

Terwijl we die avond zaten te eten barstte het los.
Het begon met harde wind, heel harde regen en bliksem.
Al snel begon het verschrikkelijk te hagelen en gingen we met z’n allen buiten kijken   
( onder de overstek ). We waren niet de enige.
Iedereen stond te kijken wat er gebeurde. Hagelstenen, waarvan enkele zo groot als een tennisbal, kletterde op Lofer neer.

De hagelbui duurde slechts enkele minuten en was ( bleek achteraf ) ook heel erg plaatselijk, maar de schade in Lofer en omliggende dorpen was enorm.
Vele auto’s ( waaronder ook de onze ) zaten vol deuken.
Veel autoramen waren gebarsten onder het geweld. Dakramen, straatlantaarns, planten en bloemen en ook vele ramen waren gesneuveld. Wij hebben zoiets nog nooit gezien en ook volgens de inwoners van Lofer was dit soort natuurgeweld in deze omvang uiterst zeldzaam. Volgens hen was het zeker 25 jaar geleden dat dit voorgekomen was.

Onze persoonlijke schade: twee ramen stuk, alle balkonplanten aan de achterzijde vernield en getaxeerde schade aan de auto € 3.800,= Gelukkig wordt de schade door de verzekering gedekt, maar toch…

Na deze enorme hagelbui was het weer opnieuw even prachtig als ervoor. De dagen erna was het ook goed weer, maar wel af en toe een flinke regenbui ( meestal ’s avonds ).

De laatste weken hebben we echt mooi weer gehad, af en toe eens afgewisseld met een bui.

Op een dinsdagavond was er ook een concert van Lock Nine in Lofer.
Dit is een Brabantse ( Lieropse ) band, die onlangs een grote internationale coverwedstrijd heeft gewonnen.
Ze werden hier dan ook aangekondigd als de beste coverband van Nederland.
Het concert was erg goed en met top 40 muziek van Cold Play, U2 e.d. was ook de jeugd erg enthousiast.
Wij waren er natuurlijk ook bij, met de meeste van onze gasten. Ook onze kinderen waren erg onder de indruk.
Nadat ze allemaal met de muziekkanten op de foto waren gegaan, werd afgesproken met de bandleden dat ze de volgende dag bij ons op de koffie zouden komen.
Dit kon natuurlijk niet zo maar gebeuren en de jeugd ging thuis ook meteen aan het bedenken hoe ze deze speciale gasten konden ontvangen. De volgende dag kwam de band inderdaad voorbij en werden ze ontvangen door onze jeugd, die hen imiteerde. Het werd door de band gewaardeerd.


Zoals intussen bekend, gaan we vrij regelmatig met de gasten wandelen.
Enkele weken geleden waren er enkele vrij fanatieke gasten en ( na enkele pilsjes ) werd afgesproken dat we later die week de Lofer Steinbergen gingen beklimmen.
Belofte maakt schuld, dus zo gebeurde het. 
’s Morgens 07.00 uur bracht Trudy ons ( zes mannen ) naar de voet van de beklimming.
Niet dat we dit stuk niet wilde lopen, maar dan zou de dag te kort zijn.
Rond 07.20 uur begonnen we ( met enige twijfel, zie volgende foto ) aan de loodzware tocht.

Het begon met een klim vanaf 750 meter tot 1966 meter hoogte.
Boven op de Lofer Steinbergen bevindt zich hier een “Jausenstation”, waar iets gegeten kan worden, maar waar je ook kunt overnachten. Deze “von Schmidt-Sabierow-Hütte” is eigenlijk een uitvalbasis voor  alpinisten, die van hieruit de echte toppen van de Steinbergen met touw en haken te lijf gaan.
Na een verdiende rustpauze en een lekker bord soep met brood, hebben we rond 12.00 uur onze tocht vervolgd.

Het weer was prima en het uitzicht natuurlijk fenominaal.
Na nog enkele honderden meters geklommen te hebben ( zelfs over ijsvelden, zie
foto ) kon begonnen worden met de afdaling.

Deze afdaling was achteraf nog het moeilijkste gedeelte van de tocht. Niet alleen steil, maar vooraf de gladheid van de vochtige afdaling was het probleem. Regelmatig schoof er iemand onderuit en het tempo lag op deze afdaling dan ook niet erg hoog.
Rond 18.00 uur waren we weer terug bij Appartements Schmidsendl, Het was een lange, maar schitterende dag en een bijzondere prestatie van enkele ‘ongetrainde’ wandelaars.

In de weken erna waren er veel familie en vrienden te gast.
Mijn ouders zijn weer een weekje geweest en ook Trudy’s broer heeft ons bezocht. Hierop verheugden we ons erg  ( vooral de kinderen ), omdat we ons kleine nichtje nog nooit hadden gezien.


Vanaf het moment dat zij in Lofer waren, hadden Sanne en Wendy voor andere dingen geen tijd meer. Er moest natuurlijk geknuffeld worden. Voor hen duurde het bezoek natuurlijk veel te kort, maar over een paar weken gaan we een weekje naar Nederland en zullen we ze wel weer zien.
Mijn ouders zijn weer een weekje gebleven ( ook véél te kort natuurlijk ) en ze hebben zich weer prima vermaakt.

Ook het bezoek van vrienden was erg leuk.
De kinderen hebben hen natuurlijk ook gemist en ze hebben ook leuk met elkaar gespeeld.
Er zijn verschillende leuke wandeltochten gelopen, waaronder ook weer enkele flinke bergtochten.
Tijdens één van die tochten was ik niet helemaal fit en heb flink afgezien. De andere wandelaars moesten wat geduld met me hebben, maar na een bepaald punt ( de top ) ging het wel weer.
Gaandeweg de tocht knapte ik weer volledig op ( vooral na een glas bier ) en toen we eenmaal weer thuis waren had ik de tocht nog wel een keer kunnen lopen!!!!!!!!

Ook op het wekelijkse ‘marktleben’  en bij het ’vrijdagavond’ optreden van de “Lofer Kapel” waren we natuurlijk met onze gasten aanwezig.
Enkele mannen wilden ( natuurlijk na enkele borreltjes en wat bier ) met onze plaatselijke schoonheden op de foto en deze dames lenen zich daar natuurlijk graag
voor.

Al met al waren het voor ons erg enerverende weken. Onze gasten gaan na een weekje of twee weken weer naar huis, maar voor ons blijft het achter elkaar doorgaan.
Zelf moeten we nog een balans zoeken tussen werk ( het is erg druk in mijn winkel ), rust, avonden in de stube en wandeltochten.
Ook al zijn het vaak vrienden of bekenden, het zijn wel erg lange dagen. We genieten er zelf wel volop van, maar we moeten toch ook onze momenten van rust weten te pakken. Ook voor de kinderen.

Wendy is op dit moment op kamp. Nadat ze het afgelopen jaar had aangegeven dat ze wel weer iets aan haar stotteren wil doen, hebben we hierover met de huisarts gesproken. Na volledig onderzoek door diverse vakartsen ( stem/oor /gehoor ) was duidelijk dat het geen lichamelijke oorzaak had. Dit was voor ons al vooraf duidelijk, waar de huisarts wilde dit bevestigd hebben.
In overleg met vakarts, huisarts en Wendy hebben we destijds informatie opgevraagd voor een ‘Sommercamp’. Dit kamp wordt onder leiding van een Duitse stotterdeskundige één maal per jaar gehouden, beurtelings in Duitsland en in Oostenrijk. Er zijn 34 deelnemers vanuit Duitsland en Oostenrijk, variërend van 10 tot 30 jaar.
Dit kamp heeft hele goede resultaten en we hopen maar dat het ook bij Wendy enige zin heeft.
Het 'Sommercamp' duurt drie weken en Wendy is ook zo lang van huis. We mogen haar op de zaterdagmiddag dan wel gaan bezoeken ( heen en terug 300 km!! ), het is toch een beetje een vreemd idee je dochter van 12 jaar drie weken achter te laten bij onbekende mensen.
Uit het dagelijks telefoontje blijkt echter dat ze het geweldig naar haar zin heeft. Afgelopen zaterdag heb ik haar, samen met Sanne, bezocht. Trudy moest thuis blijven, er kwamen tenslotte weer nieuwe gasten en er moest gepoetst worden.

Voor diegene die interesse hebben, Wendy’s kamp is te volgen via www.sommercamp.de/campberichte.htm onder de button AKTUELL 2009.


Over twee weken, zaterdag 5 september, gaan we een weekje terug naar Nederland. We hebben een stacaravan gehuurd op een camping in Asten. Dit hebben we gedaan omdat we ook echt vakantie willen hebben. Als we naar ons huis zouden gaan, hebben we het idee dat we niet echt vakantie hebben.
We moeten natuurlijk in de Molenstraat wel wat doen, maar we gaan verder echt vakantie houden. We hebben de kinderen beloofd, een dagje naar de Efteling te gaan, lekker uit te gaan eten , zwemmen en wat nog meer bij een vakantie hoort. Verder zijn er natuurlijk enkele familiebezoekjes, maar verder kunnen en willen we niet alle vrienden en bekenden met een bezoekje vereren.

Voor diegene die ons toch even willen zien, we zorgen dat we op dinsdagavond 8 september vanaf 19.00 uur thuis zijn in de Molenstraat in Aarle-Rixtel. Iedereen is natuurlijk welkom, maar verwacht geen feest. Het is ook zeker geen verplichting.

 

Zondag  19 juli.

Een tijdje geleden had ik beloofd voortaan elke twee weken ( in plaats van één keer per week ) in ons dagboek te schrijven.
Tot mijn grote schrik zie ik nu dat het deze keer langer dan een maand heeft geduurd.
We hebben het dan ook goed druk gehad de laatste weken, terwijl er aan nieuws niet veel te melden was. 
Zo kan het gebeuren dat er een maand verstreken is zonder het dagboek bij te houden.


De winkel is klaar………..tenminste: de winkel als ruimte is klaar.

Ook de werkruimte is zover klaar en de machines en gereedschappen hebben hun plaats gevonden.

In onze ogen ziet alles er leuk uit. Het hout geeft een warme, typisch Oostenrijkse sfeer.
Omdat ik alleen maar eigen gemaakte producten ga verkopen, zal het nog wel even duren, voordat het er ook echt uitziet als een winkel.

De afgelopen twee weken ben ik druk bezig geweest met het maken van glas, zoals schalen, hangers, tekstbordjes e.d. , maar voordat de hele ruimte leuk aangevuld is, duurt het nog wel even.

Omdat ik de deuren open als ik aan het werken ben, komen er al veel toeristen ( maar ook nieuwsgierige “Einheimische”) even binnengelopen.
Ondanks het feit dat er nog niet echt veel keuze is, wordt er regelmatig iets verkocht. Dit is natuurlijk erg leuk.
Wel zijn er nu al dagen geweest dat er meer wordt verkocht als ik kan maken, dus van het aanvullen van de winkel is eigenlijk nog geen sprake.
En dat, terwijl er nog niet echt veel toeristen in het dorp zijn, de drukste periode moet nog komen.
Ook zijn er al verschillende schalen in diverse kleuren en vormen op bestelling gemaakt, heb ik intussen enkele silhouetten van kinderen moeten maken en gaan vooral de “simpele”(goedkopere) dingen vlot over de toonbank (werktafel).
De laatste week was het zelfs zo dat ik bijna alleen maar op bestelling dingen heb gemaakt. 
Het lijkt er echt op dat ik mijn hobby hier ten gelde kan maken.
Dat was ook wel de bedoeling, maar als het dan al zo snel aanslaat, is dat natuurlijk erg leuk.

Voor de kinderen zit het schooljaar erop.
Terugkijkend vinden wij, dat ze het alle drie heel goed hebben gedaan.
Ze hebben zich alle drie heel goed en snel aangepast, hebben alle drie veel vriendjes en vriendinnen en zitten echt lekker in hun vel.
Ze spreken zelfs alle drie al een heel behoorlijk  ‘Lofers”dialect.
Als ze met hun vriendjes en vriendinnetjes praten, is het voor ons soms moeilijk hen te kunnen verstaan. Omdat ze dit zelf natuurlijk ook merken, wordt er in huis steeds vaker echt dialect gesproken en ze laten dan echt wel weten dat ze beter praten dan wij. Wij  vinden dit natuurlijk wel heel leuk.
Toen we vertrokken hadden we natuurlijk de hoop dat alles goed zou gaan, met name het aanpassen van de kinderen. Gezien de ontwikkeling van onze kinderen hier, denken we dat we de goede stap hebben gezet, ook voor hun toekomst.

Het schooljaar eindigde de laatste week met veel leuke dingen.
Zo was er voor alle kinderen van de ‘Volksschule’ een sportdag.
De kinderen uit alle klassen werden door middel van loting door elkaar geschud, zodat er groepjes ontstonden van 8 tot 10 kinderen.

Het toeval wilde, dat Sanne en Tom bij elkaar in het groepje kwamen.

Ook gingen ze de laatste week geregeld op museumbezoek ( Salzburg), werd de dierentuin bezocht, kastelen en burchten bekeken en zoals het hier gaat was er op de laatste vrijdag een afsluitende kerkdienst voor alle leerlingen.
Ze hebben die laatste week alles gedaan, behalve gezeten in de schoolbanken.

Wendy heeft ook weer een wandeldag gehad, waarbij ze zelf een rugzak mee moesten nemen met regenkleding, eten en drinken en al wat je nog meer nodig hebt voor een flinke wandeling.

Ze moesten zich om 08.00 uur melden op school. Er volgde een wandeling van 4 ½ uur bergop, naar het topje van de Lofer-Alm. Hier was in een bergrestaurant door de leraar van haar klas een  etentje geregeld. Na deze onderbreking werd aan de terugtocht begonnen. De wandeltocht heeft geduurd van 08.00 uur tot 17.00 uur, was ongeveer 15 kilometer lang en er moest meer dan 1100 meter worden geklommen ( en natuurlijk ook weer gedaald ).

Toen Wendy thuis kwam, zag ze er echt heel moe uit en  ze plofte ook op de bank. Maar na een half uur was ze weer opgeladen en ( zoals we Wendy kennen ) de hele avond zat ze weer boordevol energie.

 


Deze tocht is ( in onze ogen ) typerend voor de Oostenrijkse mentaliteit, niet zeuren maar doen.
Als we het Wendy vragen is er ook niemand die onderweg zeurt of moeilijk doet. Sommige heel steile stukken werd er zelfs ( van vermoeidheid ) helemaal niets gezegd.


Ook na schooltijd stond veel in het teken van afsluiting van een schooljaar.
Vooral Sanne was erg actief.
Er was voor haar klas ( schoolverlaters ) een afscheidsavond met koud en warm buffet georganiseerd.
Ze werd thuis opgehaald door een vriendje en vriendin. Voor de gelegenheid hadden de dames zich op dezelfde manier uitgedost.

Ook haar juf werd in het zonnetje gezet. Na het overlijden van de oude directeur van de Volksschule, wordt haar juf vanaf het komende schooljaar de nieuwe directeur en krijgt dus geen ‘eigen’ klas meer.
Het was een leuke avond, waarbij de kinderen, met behulp van twee moeders, een avondvullend programma in elkaar hadden gezet.

Er werd veel door de kinderen gedanst en gezongen en verschillende kinderen hadden een solo-optreden met een muziekinstrument.
Ook was er geld opgehaald voor een afscheidscadeautje voor de juf, wat op deze avond werd aangeboden.
Het was een erg leuke avond en volgens mij waren al Sanne’s klasgenootjes er met de ouders.

Met haar dansclubje was ook een afscheids(demonstratie)avond gepland.
De kinderen hadden enkele leuke dansjes ingestudeerd en dit werd voor een volle zaal gedemonstreerd.

 

Tot onze grote verbazing nam Sanne ook de microfoon in de hand en begon ze voor een volle zaal te praten.


Ze legde in foutloos Duits uit waarover de volgende dansen gingen en wie er allemaal dansten.
Vooral haar uitspraak in het Duits
( liever gezegd 'Lofers') overrompelde ons compleet.
Ook van andere mensen hoorden we hoe goed Sanne sprak en eigenlijk praatte iedereen erover.
10 Maanden hier, van te voren geen woord Duits kennen, en dan nu een volle zaal toespreken in een toch niet gemakkelijk Lofers dialect, erg bijzonder.


Ook is Sanne met haar klas een middag gaan ‘raften’.

Dit vond ze geweldig om te doen.
Wij hebben beloofd deze vakantie ook nog een keer te gaan met het hele gezin.
Sanne had echt een hele leuke klas en ze heeft dan ook vele  vriendinnen.


Natuurlijk hadden we de afgelopen weken ook weer verschillende gasten.
Het waren leuke weken met leuke gasten, helaas speelde het weer de afgelopen weken niet altijd mee.
We hebben zelfs enkele weken gehad dat het elke dag regende. Hier kunnen wij natuurlijk niets aan doen, maar het is wel erg vervelend.
Je wilt tenslotte toch dat de gasten zich optimaal vermaken.
Hier hoort dan natuurlijk ook goed weer bij. Volgens de inwoners hier was de maand juni de slechtste maand van de afgelopen 30 jaren.

Wel hebben we natuurlijk leuke dagen en avonden gehad met onze gasten, waarbij elke keer opvalt hoe gemakkelijk ook onze kinderen contact leggen met de gasten.


De afgelopen week stond ons nog een grote verrassing te wachten. Er zouden bekenden komen uit Beek en Donk.
Via E-mail werd ons verschillende keren gevraagd of ze iets ‘typisch’ Hollands mee moesten brengen, ze hadden toch plaats genoeg in de auto.
Tot onze grote verbazing hadden ze niet alleen wat peperkoek en dropjes bij, maar stapte ook oma Biemans uit de auto.  
Niemand van ons wist er iets van, dus de verrassing was compleet.

Jan en Tiny hadden Gerda aangeboden mee te rijden en dit heeft ze graag gedaan.
Ze hebben ( denk ik ) een hele leuke week hier gehad, maar ook voor ons was het erg leuk. Zeker omdat we deze week niet veel  andere gasten hadden.
Zoals iedereen die Gerda kent weet, heeft ze niet alleen vakantie gevierd.
In het nieuw ingezaaide grasveld stond wat onkruid.
Vanwege het slechte weer en omdat het pas enkele weken geleden ingezaaid was, waren we er nog niet op geweest.
Met Gerda bij ons veranderde dat natuurlijk en zelfs Jan werd ingeschakeld bij het plukken van het onkruid.

Nu het winkeltje zover klaar is en met de bloemen op het balkon, is er aan de voorgevel van het huis intussen veel veranderd.

We krijgen ook veel complimenten van dorpsgenoten en ( Nederlandse ) toeristen die elk jaar naar Lofer komen, dat alles er zo mooi uitziet.

Er is inderdaad al veel veranderd, maar we hebben de komende jaren ook nog genoeg te doen. 
Het is echter ook voor ons een uitdaging, om het huis zo mooi  mogelijk op te knappen, maar om toch zeker de Oostenrijkse flair van het gebouw te bewaren.

 

 

Woensdag 17 juni,

Het heeft weer even geduurd, maar we hebben weer even tijd voor een update.

Het werk aan het winkeltje vordert maar langzaam.
Het was eigenlijk de planning rond deze tijd de winkel te openen, maar we zijn nog niet zover.
Het eerste gedeelte van de winkel is dan wel klaar, om het achterste gedeelte af te werken hebben we alles wat daar stond zolang in het voorste gedeelte (wat klaar is) gezet.
In het achterste gedeelte moest eerst weer het één en ander worden gesloopt, alvorens we konden beginnen met het wederopbouwen. 

Dit slopen brengt weer een hoop afval met zich mee en voor de zoveelste keer ben ik vorige week weer naar de plaatselijke milieustraat gereden. Ik ben daar intussen een goede bekende geworden.


In de tussentijd hebben we natuurlijk wel flink aan de tuin gewerkt. Deze is nu zover klaar.

We hebben ongeveer 700 planten gezet en een flink stuk gras gezaaid.
Het konijn heeft inmiddels een vaste plaats gekregen en we hebben een pomp aangesloten, zodat we met droog weer de tuin goed kunnen beregenen. De pomp staat direct naast de “Bach”, dus water hebben we genoeg.

De trampoline is ook helemaal klaar en afgewerkt en hij wordt al volop gebruikt. Het lijkt wel een beetje op de Molenstraat, er komen vaak vriendjes en vriendinnetjes spelen en de trampoline wordt dan goed gebruikt.

Op 5 juni heb ik het gras gezaaid en het ziet nu al behoorlijk groen. Dit is vooral te danken aan het weer, dit is afwisselend droog en erg warm, dan weer iets koeler en nat. Je ziet het gras op dit moment bijna groeien.

De laatste dagen was het weer zelfs zo warm, dat we met onze gasten tot in de nacht buiten hebben gezeten. Dit komt in Oostenrijk niet heel vaak voor, maar het zorgde wel voor een gezellige vakantiesfeer.


Het huis zit op het moment niet vol, maar we hebben toch constant verschillende echtparen over de vloer. 
We hebben de afgelopen week weer verschillende mooie wandelingen met onze gasten gemaakt.
Ook hebben de kinderen al veel kunnen zwemmen de laatste weken. Het is voor hen toch wel echt een luxe, zo’n mooi zwembad direct om de hoek.
Tijdens één van die wandelingen zijn we met onze auto met 6 gasten de Lofer Alm opgereden, waarna we te voet een mooie tocht naar beneden hebben gemaakt.
Toen we aan het einde van de dag de auto weer gingen ophalen, zat er een flinke deuk in het scherm boven het rechter voorwiel.

Het bleek dat een koe tegen de auto heeft gezeten. Waarschijnlijk had hij jeuk en heeft onze auto gebruikt om zich te krassen.
Schade ongeveer € 1.000,= en niemand weet natuurlijk wiens koe het was.
Nu zijn we wel all-risk verzekerd, maar het kost toch altijd een ‘eigen-risico’ premie en omdat we pas verzekerd zijn, gaan we een stapje terug in de ‘no-claim’-regeling.
Dit is een duur lesje, voortaan laten we de auto niet meer onbeheerd achter op de Alm.

We zijn erachter gekomen dat er hier nog iets anders is als in Nederland.
Afgelopen zondag hebben we Vaderdag  gevierd. Hier was het namelijk zondag 14 juni Vaderdag, dit blijkt dus een week eerder te zijn als in Nederland.
De kinderen, vooral Tom en Sanne, konden niet wachten hun zelf gemaakte cadeautjes aan mij te geven.

Wendy is, zoals een echte puber betaamd, dit stadium intussen voorbij en vindt het allemaal maar onzin. Ze had nog wel een cadeautje gekocht wat me werd toegegooid, maar veel verder kwam het niet.
Wendy is nu echt een volwaardige puber en voelt zich dus ook niet rechtvaardigt behandeld in dit huis.
Haar vriendinnen mogen natuurlijk alles, terwijl zij vindt dat wij veel te streng zijn.
Zo was er afgelopen zaterdag een soort van feestje in Unken, een klein dorpje verderop, waar jongens en meisjes van 12 en 13 jaar ’s nachts in één tent bleven slapen.
De tent stond dan wel bij een vriendin achter het huis op een openbaar grasveldje, het was een 4/5 persoons tent waar 8 kinderen zouden blijven slapen. Achteraf bleek dat meer meisjes van thuis niet mochten, maar Wendy was natuurlijk razend dat ze van ons niet mocht blijven slapen.
Ze is wel naar het feest geweest, maar ik heb ze ’s avonds opgehaald.

Afgelopen zondag hebben we een barbecuemiddag gehad van Tom’s voetbalteam.
Het was de afsluiting van het seizoen. Dit seizoen loopt van half september tot begin november en van begin mei tot half juni, de tussenliggende periode wordt vlekkeloos overgenomen door de ski-club. Het is dus geen lang voetbalseizoen.
Ook hebben ze geen echte competitie. Naast twee keer per week trainen, hebben ze meestal één keer per twee weken een toernooitje, waarin ze dan 4 wedstrijdjes spelen. Deze toernooitjes kunnen zowel op zaterdag of zondag als ook op een door-de-weekse dag zijn. Vaak moet er dan ook nog een flink stuk gereden worden, dus erg overzichtelijk is het allemaal niet.
Tom vindt het wel erg leuk en heeft ook veel vriendjes (klasgenootjes) in zijn team.
De barbecue was ook heel leuk.
Als locatie waren de natuurgebied “Vorderkaser” uitgekozen, waar door de gemeente vaste barbecueplaatsen zijn aangelegd. Deze plaatsen liggen langs een breed riviertje (van smeltwater), waarin de kinderen kunnen spelen. Het kwam goed uit, want het was deze dag zeer warm.
Extra voordeel is dat het drinken (bier en radler) heerlijk koud blijft als de watertemperatuur zo laag is.
Het was een mooie dag, waarbij zelfs het humeur van Wendy weer naar de goede kant omsloeg. Ze was dan wel het oudste kind, ze heeft genoten en in haar rol als kinderleidster voelt ze zich in haar element.

De kinderen moet vanaf dit moment nog 3 ½ weken naar school, voor hun vakantie begint.
Deze week en vorige week waren er al ouder(moeder)avonden, op school zijn ze goed te spreken over onze kinderen. Ze zijn erg sociaal en hebben zich goed aangepast.
Ook Sanne en Tom hebben zich moeiteloos aan het niveau aangepast. Sanne gaat volgend jaar naar de “Hauptschule”, waar ook Wendy nu al zit. Ze heeft er veel zin in en hier hoor je, na de overgang naar de “Hauptschule” , pas echt bij de grote kinderen, dus ze kan eigenlijk niet wachten tot het  nieuwe schooljaar begint.  
Wendy blijft veel moeite houden met Mathematik (wiskunde) maar dat was in Nederland ook een probleem.
Verder doet zij het ook heel goed en ze ligt ook goed bij haar klasgenoten.
Had ze in het begin veel oudere vriendinnen, tegenwoordig zoekt ze steeds vaker haar leeftijdgenoten op.

Het weer lijkt de komende week erg wisselvallig te gaan worden.
De komende dagen wordt het nog zeer warm, maar begin volgende week voorspellen ze veel lagere temperaturen en kans op regen. Nu heb ik begrepen dat het in Nederland ook nog geen prachtig zomerweer is.
Gelukkig kunnen we aan het weer zelf niets veranderen, maar voor de gasten is het natuurlijk jammer als het net in  ‘hun’ week slechter weer is.

 

Woensdag 27 mei,

 
Opa en oma van Loon hebben twee weken heerlijk vakantie gehouden in Lofer. In tegenstelling tot hun verblijf in december 2008, toen mijn ouders en Trudy’s moeder alleen maar hebben gewerkt, hebben ze genoten van Lofer en omgeving, het heerlijke weer en niet op de laatste plaats van de kleinkinderen. Samen hebben ze mooie fietstochten gemaakt, heerlijk gewandeld en mooie trips gemaakt.

Ook  gezamenlijk hebben we natuurlijk het één en ander gedaan. Omdat er in deze weken weinig andere gasten waren, moest er natuurlijk ook gewerkt worden, maar we hebben zeker de tijd genomen het één en ander samen te ondernemen.

Ik denk dat zowel Gerda, als ook mijn ouders, een leuke tijd hier hebben gehad deze keer.

Mijn ouders waren ook op de gedenkwaardige 12 mei hier. Vier jaar geleden dat Wendy haar  ‘nieuwe’  lever kreeg.  Deze speciale dag werd in Nederland altijd gevierd met een groot ijsje, met maar liefst 5 bollen.
En hoewel we hier natuurlijk wel vaker een ijsje gaan eten, 5 bollen mag maar 1 keer per jaar.

Het ijs is net zo lekker als in Stiphout, we hoeven er hier alleen maar 100 meter voor te lopen.

Ondertussen gaat het werk aan ons huis rustig door.  
Zo hebben we intussen alle balkons voorzien van bloemen. De bloembakken die we nu geplaatst hebben, moeten ervoor zorgen dat het huis er in de zomermaanden mooi en fleurig uitziet.
Dit is echt Oostenrijks. Rond 15 mei (ijsheiligen) is iedereen in de weer met bloemen en bloembakken. De  ‘echte’ oostenrijker vult zelf zijn bakken, het liefst met de planten die hij al jaren heeft. Veel mensen hebben hier een aparte plantenkamer in huis, waar in de winter de zomerplanten worden neergezet. In het voorjaar worden deze planten dan weer in nieuwe aarde in de bloembakken gezet.
Wij, ook omdat we niets van vorig jaar hadden, hebben de bakken laten vullen bij het plaatselijke tuincentrum.
34 bloembakken van 1 meter lengte, gevuld met aarde en 4 planten per bak, moesten verdeeld worden over 3 verdiepingen. Omdat trappen lopen met zware plantenbakken ook geen licht werk is, heb ik een plank aan een lang touw vastgemaakt en zo de planten via de balkons omhoog getrokken.

Dat was even doorbijten, maar wel de snelste manier de plantenbakken op hun plaats te krijgen. Bij warm weer moeten we nu elke avond de planten water geven, een bezigheid waar we bijna een uur mee bezig zijn.

We trekken veel tijd uit voor de gasten, maar intussen is ook de winkel bijna klaar.

Het voorste gedeelte is intussen afgewerkt en het tweede gedeelte is leeggeruimd. Dit tweede (achterste) gedeelte wordt op dezelfde manier afgewerkt, maar is wel de helft kleiner. Ik verwacht dat we over een week of twee helemaal klaar zijn en kan ik met mijn glaswerk gaan beginnen.
De bedoeling is niet dat ik de hele dag open ben met de winkel. Vaste openingstijden laat op de middag en als ik er aan het werken ben gaat de deur natuurlijk open.
Maar het moet wel een beetje hobby blijven en als we gasten hebben, maken we daar veel tijd voor vrij.

Zo hebben we de afgelopen week een echt Brabants onderonsje gehad. Er was een echtpaar uit Helmond, twee echtparen uit Bakel  en een echtpaar uit Erp.
Op zaterdagmiddag zaten we met hen buiten in het zonnetje, toen er een  ‘vreemde’  auto de parkeerplaats op reed, met Nederlands kenteken. Het was een oud-collega van Trudy met haar man vanuit bejaardencentrum ‘de Regt’, waar ze in Nederland ook nog regelmatig contact mee had.
Zij hadden op onze site gezien dat er nog plaats was bij ons en waren  ‘op goed geluk’ vertrokken. Ze wilden naar Lofer komen en als wij geen plaats hadden, zouden ze iets anders zoeken in het dorp.
Het was een hele leuke verrassing.
Samen met de gasten hebben we die zondag een schitterende wandeltocht gemaakt.

Met een grote groep mensen een wandeling maken blijkt gewoon erg leuk te zijn, ook al kennen de mensen elkaar niet.
Je leert elkaar natuurlijk kennen, wat voor de rest van de week ook erg leuk is.

Ook onze kinderen vinden het prima dat ze niet mee hoeven te wandelen.
Die gaan liever zwemmen  met hun vrienden en vriendinnen  in het  naastgelegen zwembad.  Dit is natuurlijk ook wel erg lekker met temperaturen van rond de 30 graden. Het is maar goed dat de temperaturen intussen weer iets lager zijn, de kinderen zijn intussen al genoeg in de zon geweest.
De zon is hier toch aanzienlijk feller als in Nederland en ondanks het insmeren zijn ze toch alle drie verbrand.

Later in die week ben ik met sommige van hen nog een  wandeltocht gaan maken. De gasten blijken het leuk te vinden dat we gezamenlijke wandeltochten organiseren.
Dit gaan we in het zomerseizoen dan ook zeker uitbreiden. We kennen intussen onze omgeving behoorlijk goed, maar er zijn nog zoveel wandelingen die we moeten verkennen, dat we daar voorlopig zelf nog wel even mee bezig zijn.
Trudy en ik zijn echt steeds meer aan het wandelen, de tochten worden steeds langer en we vinden de uitdaging steeds leuker.


Naast het wandelen hebben we de laatste weken ook de tuin onder handen genomen. We willen voor de zomer de tuin klaar hebben voor de gasten en hun kinderen.
In de week voordat er gasten waren hebben we met een graafmachine het grove werk gedaan.

Omdat de tuin vol ligt met stenen en omdat we toch een stuk gras wilden, hadden we besloten de betere grond in een wal te verwerken en de rest af te graven en af te voeren.

Er zaten zoveel stenen in dat er niets mee te beginnen was. Daarna hebben we goede grond laten komen, zodat we een mooi grasveldje aan kunnen leggen.

Midden in dit veldje hebben we weer een trampoline gemaakt. De kinderen miste deze heel erg en hadden erom gevraagd. Zeker ook voor gasten met kinderen is dit een mooie aanvulling, dus hebben we er weer één ingegraven.

Dit laatste is iets wat ze hier helemaal niet kennen. Je ziet heel veel trampolines, maar ze staan allemaal op het gras, met een groot (in onze ogen lelijk) veiligheidsnet erom heen. Toen de mensen bij ons het gat in de grond zagen, vroegen ze allemaal of we een vijver gingen maken.

We vertelden hen van de trampoline maar niemand snapte het. Nu het klaar is denk ik dat we veel navolging gaan krijgen. Ik heb al tegen de plaatselijke grondwerker gezegd, dat het hier een gat in de markt is.

Rondom de trampoline hebben we een strook houtsnippers gemaakt, zodat het lekker zacht is.

Als het goed is komen vandaag de planten, zodat we de komende dagen ook weer vooruit kunnen. Begin volgende week het gras inzaaien en maar hopen dat het voor het zomerseizoen goed groen is.
Eigenlijk zijn we een beetje te laat, maar 5 weken geleden lag er nog sneeuw in de tuin.  De laatste weken is het zeer warm geweest (verschillende dagen zelfs boven 30 graden), nu is het weer omgeslagen en zijn de temperaturen gezakt tot net onder de 20 graden. Ook valt er af en toe een beetje regen, maar voor een pas aangelegde tuin natuurlijk perfect.


Ook hebben we de laatste week gezinsuitbreiding gekregen.
Sanne heeft van een vriendin een konijntje gekregen. Ze kwam thuis met de vraag of dit mocht en we hebben er natuurlijk mee ingestemd.
Samen hebben we een konijnenkooitje gekocht en met hooi, voer en een drinkbakje kon het konijntje komen.
Omdat Sanne’s vriendinnetje boven op de berg woont, ben ik met de auto meegereden om het op te halen.
Daar zag ik moederkonijn met haar jonkies in de koeienstal liggen en meteen zag ik dat we iets fout hadden gedaan. Moederkonijn is groter als het konijnenhokje wat we gekocht hebben. Ik denk dat ik binnenkort weer een klusje heb want een kooi voor dit formaat konijn zal niet te koop zijn.

De kinderen zijn natuurlijk helemaal dol op hun nieuwe aanwinst, ik ben benieuwd hoe lang dit duurt. We hebben al wel gezegd dat ze het konijn goed zelf moeten verzorgen, doen ze dit niet gaat hij er weer uit.
Ik heb het natuurlijk niet gezegd, maar er kunnen rond de kerst verschillende families van eten. Daar worden ze bij Sanne’s vriendin thuis ook voor gefokt. 
We zien wel hoe het uitpakt.

 

Dinsdag 05 mei,

Het verschrikkelijke drama op Koninginnedag was ook hier groot nieuws.
We hadden al enkele sms’jes gekregen van bekenden. Hier was het natuurlijk ook de opening van het nieuws op radio en tv.
Het is natuurlijk een vreselijk tragisch voorval. Zulke dingen zullen echter  van tijd tot tijd gebeuren, hoe verschrikkelijk ook. Daarom moeten we over zulke gebeurtenissen heenstappen en doorgaan met het dagelijkse leven.
Nu weer  even een update vanuit Lofer.

Omdat we verwachten dat er  in de komende periode wat meer mensen buiten willen gaan zitten, hebben we achter het huis een stuk schutting gezet. Dan hebben onze gasten iets meer privacy en kijken ze niet vanaf de parkeerplaats van de buurvrouw (Stockklauser) achter ons huis.

Het is 4 weken droog geweest, maar op het moment dat ik begon aan de schutting, ging het regenen.

De voorbije en komende week staan hoofdzakelijk in het teken van het bezoek van opa en de oma’s aan ons.

Gerda is net een week hier geweest en weer goed thuis, mijn ouders zijn gisteravond gekomen en blijven twee weken.
Bij hun laatste bezoek aan ons in december hebben ze alleen maar gewerkt. Dit bezoek moet voor hen ook echt vakantie zijn.

Gerda was hier samen met haar broer, diens vrouw en al hun  kinderen en kleinkinderen.
Tien en Riek van der Ligt hadden met hun 40-jarig bruiloftsfeest een reis naar Oostenrijk aangeboden gekregen van de kinderen en dit wilden ze graag combineren met een bezoek aan ons. Op het moment dat zij dit cadeau kregen wist nog niemand van onze plannen.

Verder was er nog een oude bekende te gast in ons huis, samen met zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen. Leo bracht voor ons een zeer origineel cadeau mee, echte bewegwijzering naar de parkeerplaats van Appartements Schmidsendl. Het was voor ons natuurlijk een schitterend cadeau, waarvoor we hem ook zeer dankbaar zijn.

Ook een vriendin uit Aarle-Rixtel was met haar drie dochters te gast in ons huis. Dit was vooral voor Sanne erg leuk omdat één van haar dochters een vriendin van haar is.

Ondanks het ‘slechtere’ weer van de afgelopen week, in combinatie met het feit dat bijna alles hier gesloten was de afgelopen week, geloof ik dat iedereen toch een hele leuke vakantie heeft gehad.
Er is door de gasten veel gewandeld en er werden verschillende dagtochten gemaakt.

Wendy heeft zelfs een wandeltocht gemaakt met twee neven van Trudy, samen met hun vriendinnen.
Ze voelde zich helemaal in haar element zo tussen die twee jonge stellen.


Met veel (kleine en grotere) kinderen in huis was het toch erg gezellig. Wendy en Sanne konden zich heerlijk ontfermen over enkele kindertjes en Tom had ook z’n maatje gevonden.
Voor ons was het natuurlijk ook weer erg leuk om een huis vol met familie en vrienden te hebben. We hebben zelfs wandeltochten gemaakt met grote groepen. Het is natuurlijk leuk dat we intussen enkele mooie wandelroutes weten en deze samen met de gasten kunnen lopen.

Dit is misschien iets om in het zomerseizoen enkele keren per week te organiseren. Op vaste dagen mooie wandelingen organiseren waar alle gasten, die daar zin in hebben, samen met ons kunnen meelopen. 

Zo hadden we ook een keer een wandeling van enkele uren in gedachte naar een hooggelegen kerkje.
Gerda en de oom en tante van Trudy gingen met ons mee.
Vooraf had ik gezegd waar we naar toe wilde, maar de wandeling ernaar toe hadden we zelf nog nooit gemaakt. Ik had hem ingeschat op zo’n 2 ½ tot 3 uren. Ook had ik erbij gezegd dat we enkele honderden meters moesten klimmen. Omdat we zelf de route nog nooit gelopen hadden, wisten we niet waaraan we begonnen.

De wandeling begon vlak en heel ontspannen. Na 1 ½ kilometer zagen we een bordje staan naar onze eindbestemming. Wij volgden dit bordje en vanaf hier liepen we ongeveer 1 kilometer langs een kabbelend riviertje in de bossen. De wandelpad liep licht omhoog,  maar zeer mooi om te wandelen.

Nadat we weer enkele bordjes hadden gevolgd, waaronder één waar op stond dat goede schoenen zeer werden aangeraden, werd het pad al snel smaller en steiler. Nadat we al een flink stuk geklommen hadden en we even stil stonden om van het schitterende uitzicht te genieten, vroeg Gerda of het nog ver was. Omdat ik uitging van een wandeling van max. 3 uren en we al 1 ½ uur onderweg waren, zei ik, dat we bijna boven waren (zelf wist ik ook niet beter).

Dus gingen we verder.  De tijdstippen dat we even stil moesten blijven staan volgden elkaar steeds sneller op en ik bleef maar zeggen dat we er bijna waren. Gerda had intussen een stok gevonden om te helpen bij de wandeling en ze zwaaide er af en toe gevaarlijk mee naar mij. Ik had in de gaten dat ik niet te dicht bij moest komen. Omdat het pad intussen nauwelijks breder was dan 60 cm en bedekt was met een laag nat blad, vonden we omkeren op dit punt eigenlijk ook geen optie. Zeker omdat ik nog steeds dacht dat we er bijna waren.
Na ongeveer twee uur omhoog gewandeld te hebben, werd het pad steeds steiler en smaller.

De uitzichten waren echt prachtig, de lucht werd steeds ijler en de stops volgden steeds korter op elkaar. Het werd een verschrikkelijk zware tocht met drie 65-plussers. 
Toen we dachten dat het niet meer erger kon kregen we hulp van een staalkabel, die aan de rotsen bevestigd was. Zo moesten we het laatste stuk omhoog klauteren.
Gerda zag intussen heel erg bleek en hapte naar adem. Trudy’s tante voelde zich erg onzeker op deze grote hoogte en op zo’n smal pad en durfde niet meer naar beneden te kijken. Trudy’s oom was ongetwijfeld ook erg moe maar genoot erg van de tocht. Het was ook een route door prachtige, ongerepte, ruige natuur en de uitzichten waren echt adembenemend.

Na 2 ½ uur bereikten we eindelijk de top. Gerda had het laatste kwartier niet meer gesproken en ik bleef maar een beetje bij haar uit de buurt, dit om een klap met haar stok te vermijden. Op dat moment was ze zelfs te moe om nog te platen.

Op het hoogste punt stond een bankje. Het duurde enkele minuten voor iedereen weer op adem was. Na tien minuten werd er weer gelachen en we waren het er eigenlijk allemaal over eens dat het een schitterende klim was.

Na een kwartiertje gingen we verder en al gauw zagen we het kerkje waar we heen wilden wandelen. Het kerkje ligt op ongeveer 900 meter hoogte, maar het lag ver onder ons. 

Het lag prachtig tussen de bergen en het zicht op het kerkje vanaf onze hoogte was heel mooi, maar eigenlijk waren we dus veel hoger gegaan dan nodig.
Toen Trudy vertelde dat je ook vanaf de andere kant met de auto bij het kerkje kon komen, was niet iedereen even blij met die mededeling.

Een bezoek aan het kerkje van Maria Kirchental is echt de moeite waard. Het is een echte bezienswaardigheid, zeker gezien de ligging, hoog tussen de bergen.

Na een relatief gemakkelijke afdaling waren we ongeveer 5 uren na vertrek weer thuis. Achteraf vond iedereen het een schitterende tocht. Trudy’s tante en Gerda waren het echter roerend met elkaar eens; ze hadden het voor geen geld willen missen, maar ze zouden het voor geen goud meer over doen.

 

Afgelopen week heb ik een folderkast gemaakt, waarin naast wat documentatie en de plattegronden ook de folders van ons huis zijn geplaatst, zodat geïnteresseerde voorbijgangers een foldertje mee kunnen nemen.

Vrijdag is de hele familie, samen met de vriendin uit Aarle-Rixtel met haar kinderen naar het pretparkje bij de Pillersee geweest. Het was een mooie dag en ook het weer zat mee. De kinderen hebben natuurlijk weer genoten terwijl enkele volwassen in de omgeving een stuk gewandeld hebben.

Zaterdagmorgen vroeg is iedereen weer vertrokken naar huis. Het afscheid van oma was natuurlijk weer emotioneel, zoals altijd.

Zaterdagavond heb ik mijn ouders opgehaald van het station in Freilassing. Het is intussen de derde keer dat zij met de trein komen, dus ze kennen intussen de route.
Hun reis was weer erg voorspoedig verlopen.

Zondag was in Lofer een feestdag. De zogenaamde “meiboom”viering zou eigenlijk afgelopen vrijdag plaatsvinden, maar onder de verwachting van een regenbui, was het verplaatst naar zondag.
Zondagmorgen moest Sanne met haar klas eerst zingen tijdens een communiemis.
Trudy en mijn ouders zijn met haar mee naar de kerk geweest terwijl ik Wendy naar Unken heb gebracht. Ook daar was vandaag de meiboomviering en ze wilde deze graag meemaken met haar vriendinnen in Unken. Tegen de avond kwam ze zelf met een vriendin met de bus terug naar Lofer.

De meiboomviering in Lofer begon rond 11.30 uur. Er was natuurlijk genoeg te eten en te drinken (zoals hier gebruikelijk is) en het weer was goed. Onderdeel van het feest was het ‘in een dikke paal klimmen’ van kinderen.

De winnaar was een meisje, zij klom 4,5 meter hoog ( in een paal van rond 35 cm zonder hulpmiddelen). Ook was er een optreden van kinderen in originele klederdracht en van volwassen dijenkletsers. Ook werd er een volksdans opgevoerd.

Ook waren we die middag uitgenodigd bij vrienden omdat hun zoontje ook de 1e communie heeft gedaan. Dus met enkele halve liters al in de kraag, zijn we hier verder gegaan.
Het was erg gezellig en helaas moesten we op tijd terug, rond 18.00 uur zouden er weer nieuwe gasten arriveren.

Mijn ouders zijn na de viering in het dorp nog een stuk gaan wandelen en hebben genoten van de omgeving en het mooie weer.

Ook het naastgelegen zwembad is weer gevuld. Met goed weer gaat het bad volgende week open.

 

Zondag 19 april 2009

Het winterseizoen is nu echt voorbij.  De liften hebben afgelopen vrijdag de laatste skiërs omhoog gebracht.

Het winterseizoen heeft geduurd vanaf half december tot afgelopen week. We merkten dat de inwoners hier naar het einde van een druk winterseizoen verlangde. Voor ons had het nog even mogen duren, al moet ik zeggen dat je na 5 maanden sneeuw ook wel weer verlangt naar de zomer.

 

Voor de Pasen hadden we wat planten buitengezet, voorzien van enkele paasversieringen. 

Dit gaf de voorgevel meteen wat kleur en leven.  Gecombineerd met het mooie weer gaf het al een leuk zomergevoel.

Vorige week zat ons huis nog helemaal vol gasten. De  Duitse, Deense, Poolse en Nederlandse gasten die de laatste twee weken in ons huis waren, hebben een unieke vakantie gehad.
De temperaturen liepen de laatste weken elke dag op tot boven de 20 graden. Er zijn zelfs al verschillende zomerse dagen geweest, met temperaturen boven de 25 graden.
De gasten (die toch echt voor een wintersportvakantie kwamen) gingen elke morgen vroeg skiën.
Omdat het zo warm was ging de lift zelfs enkele dagen een half uur eerder open.
Het skiën ging perfect tot rond een uur of twee. ’s Middags kwamen de gasten dan teruggelopen, in T-shirt met skischoenen  aan en de ski’s op de rug.
De meeste waren kletsnat, niet van de regen of sneeuw, maar van de zweet.
Een van de Duitse gasten heeft dan ook in ons gastenboek geschreven: "we hadden een prachtige vakantie. Het enige probleem, we weten niet of we nu de winter- of zomervakantie hebben gehad".
We zijn zelf ook nog enkele keren wezen skiën, een unieke ervaring.

Ondertussen is het werken aan het winkeltje ook gewoon doorgegaan.
De houten schaaldelen zitten bijna tegen de wanden en het plafond.

 

De laminaatvloer moet er nog in, maar dan schiet het eerste gedeelte al aardig op.



Als dan het voorste gedeelte klaar is, kan ik het achterste gedeelte uitruimen en gaat het daar verder. Dit gedeelte, waar later de opslag van glasplaten en gereedschappen komt, willen we wel in dezelfde stijl afwerken als het voorste gedeelte. Er is een open doorgang tussen de twee ruimtes en als er later misschien ooit workshops gehouden worden, lopen hier toch ook vreemde mensen rond, dus het moet er wel mooi uitzien.

Ook aan het huis word zo nu en dan al weer wat gewerkt. Zo heeft de tegelzetter de trap bij de voordeur naar ons privé-huis voorzien van natuursteen. Het ziet er erg mooi uit. Ook heeft hij binnen in ons huis nog enkele dingen afgewerkt, die voor de winter nog niet afgewerkt waren.

Afgelopen week waren onze “oude” buren bij ons te gast.
Samen met Ad en Truus zijn we ook weer  enkele dagen wezen skiën, tenminste de kinderen in ik, Trudy is weliswaar met haar duim uit de gips, maar ze durfde toch nog niet mee te gaan.

De duim voelde nog erg stijf aan en het risico bij een eventuele val was te groot.
Ze vond het overigens helemaal niet erg.
In de loop van de ochtend kwam ze naar boven en ging op één van de terrassen lekker in de zon zitten. Rond een uur of half elf zochten we haar dan op voor een lekkere kop cappuccino of koffie.  

Afgelopen maandag (2e paasdag) was het zelfs zo warm dat er rond 11.00 uur al iets anders werd besteld.
Nogmaals, het skiën was perfect afgelopen weken, ook de kinderen gingen weer graag mee en genoten van het prachtige weer.

Naast het skiën hebben we met Ad en Truus ook schitterende wandelingen gemaakt. Genietend van het prachtige weer, met de bergen nog gehuld onder een flinke laag sneeuw, leverde dit vaak erg bijzondere plaatjes op.





 

Omdat er natuurlijk heel veel smeltwater vrijkomt met deze hoge temperaturen, staat het peil in   ‘de Saalach’ erg hoog.

 

 

 

 

 

 

Het kolkende water is schijnbaar voor veel wildwater kanoërs een  uitdaging. Vele van hen waagde zich de afgelopen weken voor het eerst dit jaar op de rivier. Het lijkt me een hele mooie sport, maar zeker niet ongevaarlijk.

De komende week hebben we geen gasten in huis.
Zoals eerder gezegd, het winterseizoen is voorbij. We hebben begrepen dat de komende 4 weken veel inwoners van wintersportgebieden zelf vakantie gaan houden. Dit betekent dat het in deze gebieden erg rustig zal zijn. De meeste restaurants zijn gesloten, de cabinelift opent pas weer 17 mei en vele andere bezienswaardigheden zullen enkele weken dicht zijn.
Bij ons zit echter vanaf zaterdag weer alles vol. Omdat het in Nederland voorjaarsvakantie is, mogen we gedurende twee weken weer enkele Nederlandse families ontvangen.
Ook Trudy’s moeder komt, samen met Trudy’s peetoom en peettante en hun hele gezin. We verheugen ons erg op hun komst.
Samen met hun bezoek komen er nog enkele families meer, waaronder ook bekenden.
Omdat Nederland het enige land is in Europa dat in deze weken voorjaarsvakantie heeft, zullen er verder niet veel toeristen zijn en zal het in Lofer ook heel erg rustig zijn.
Maar met zo’n 35 Brabanders bij elkaar zal het toch ook wel weer een hele mooie week worden, zeker omdat het mooie weer voorlopig blijft.

Ook de tweede week van de voorjaarsvakantie komen er gasten.  Er zijn dan wel geen vrienden of kennissen bij, maar in deze week komen ook mijn ouders. Zij zijn van plan twee weken te blijven, dit is voor ons natuurlijk ook superleuk.
Na deze weken wordt het enkele weken rustig en we hopen dan in ieder geval aan de tuin te kunnen gaan werken. Op het moment dat de zomergasten komen moet er in ieder geval een stuk gras liggen, misschien enkele speeltoestellen en een buitenterras. De hele tuin krijgen we in ieder geval niet klaar.  De tijd waarin we moeten en kunnen werken aan het huis is vrij kort (op het moment dat je gasten hebt in je huis kan je bijna niets doen, gasten willen niet geconfronteerd worden met werkzaamheden en overlast mag er zeker geen zijn). We zijn er nu al achter gekomen dat we om deze reden komend jaar niet alles kunnen verwezenlijken wat we eigenlijk gepland hebben aan werkzaamheden. Duurt het allemaal iets langer, dat is precies in lijn met de Oostenrijkse mentaliteit: we zien wel wat er dit jaar nog allemaal lukt. Het liefste zou ik alles zo snel mogelijk klaar willen hebben, maar dit gaat nu eenmaal niet.

We hadden de kinderen al enkele weken geleden beloofd dat, als Trudy met haar hand uit de gips was, we weer een keer zouden gaan zwemmen.

Over vier weken gaat het buitenzwembad in Lofer weer open en dan zullen de kinderen natuurlijk weer zo vaak kunnen gaan zwemmen als ze willen. Maar ze wilden toch graag nog een keer met ons eigen gezin een dagje naar een zwemparadijs.

We zijn vandaag dus de hele dag in het zwembad van Kitzbühel geweest en we hebben de dag afgesloten met een bezoekje aan de McDonalds ter plaatse.

Het was een erg leuk dagje en thuis gingen ze naar bed en vielen meteen in slaap.

 

 

Zondag 05 april 2009

We hebben de lente overgeslagen.

De laatste week van maart heeft het nog volop gesneeuwd, woensdag 25 maart was er zelfs weer 40 cm gevallen. Voor de zoveelste keer deze winter moest ik weer sneeuwruimen.

De officiële sneeuwhoogte boven in het skigebied is zelfs in deze weken boven de 3 meter geweest, kun je het je voorstellen.

De eerste week van april daarentegen was het ineens zomer.  Vanaf afgelopen woensdag is de temperatuur elke dag gestegen tot rond de 20 graden, in de zon was het zelfs echt warm.Op dinsdag 24 maart moest Sanne de “gesunde Jause” van de volksschule verzorgen.

Om de beurt moeten kinderen van de 4e klas elke week een “gesunde Jause” verzorgen. Dat houdt in dat het betreffende kind, samen met haar moeder, een gezond lunch moet klaarmaken. Borden, bestek , brood en drinken worden door de school verzorgd. Het kind met moeder moeten dan zorgen voor een zo afwisselend mogelijk gezonde lunch. Trudy moest om 09.00 uur op school zijn met alle etenswaren en moet dan, samen met Sanne een buffet klaarmaken, waarvan alle kinderen en leerkrachten dan komen eten. Sanne mocht enkele vriendinnen uitkiezen, die haar dan helpen met klaarmaken.

Een “gesunde Jause” bestaat naast enkele soorten brood  b.v. uit vers (geschild) fruit, eigengemaakte salades (gezond, dus zonder mayo), komkommers, augurken, tomaten en event. Muesli of zo.
Omdat Sanne natuurlijk origineel wilde zijn, had ze ook één ontbijtkoek in stukjes gesneden.

 

Alles wat Trudy dan zelf meebrengt (voor ongeveer 120 leerlingen) moeten we zelf betalen. De kinderen moeten dan aan school  50 cent betalen voor het ontbijt. Van dit geld gaan ze aan het einde van het jaar op kamp. Op zich een hele leuke gebeurtenis en natuurlijk een hele ludieke manier om wat geld in te zamelen. Het ontbijt was goed verlopen, alleen de ontbijtkoek was veel te snel op. Dit kennen ze in Oostenrijk helemaal niet en de meeste kinderen vonden het erg lekker.

Afgelopen week hadden we voor het eerst sinds december geen gasten in huis.
We hebben deze week gebruikt om te beginnen met het verbouwen van “het winkeltje”.
Hier wil ik eind mei gaan beginnen met mijn glas.

Zoals natuurlijk het gehele gebouw, is dit gedeelte ook erg oud. De indeling blijft hetzelfde, dus er hoeft niet veel gebroken of gemetseld te worden. We wilde alleen aan de voorzijde een nieuw kozijn met ingang hebben. Wel moest er nieuwe elektriciteit en verwarming worden aangelegd.

Ook een deur, die overigens maar 1,80 meter hoog was, wilde ik eruit hebben.

 

Tijdens het vergroten van de doorgang waar deze deur zat, kan je goed zien hoe deze muren zijn opgebouwd. De dragende muren zijn tussen de 60 en 80 cm dik en bestaan uit gewone “Bach”stenen. Eigenlijk een soort grove grind die opgestapeld is.

De holle ruimtes tussenin word dan dichtgesmeerd met kalk. Deze muren zij ruim 360 jaar oud en nog in zeer goede staat.

 

Toch, op het moment dat je gaat slopen, breek je met de hand en een lichte hamer zo een muur af. In de loop van de (honderden) jaren is de muur aan de buitenzijde verschillende keren besmeerd. Dit geeft de muur natuurlijk wel veel stevigheid. Daarom zijn de muren op de begane grond ook zo dik, deze constructie zet zich door op de 1e verdieping. Hoe hoger de muur wordt, des te dunner is hij.

Omdat we deze week weer 4 appartementen verhuurd hebben, moesten we vrijdag klaar zijn met het grovere werk, dat is ook aardig gelukt. De vrijdagmiddag hebben we met een paar mensen weer stevig moeten poetsen, want het stof komt overal.

Gelukkig hadden we weer goede hulp. Tom is er altijd wel graag bij als een gebouwd en gesloopt moet worden.
Ook stroom en verwarming moest van elders van de begane grond komen, dus de hele hal, kinderkamer, stube, ketelhuis en skistal moesten goed worden gepoetst. Maar het is allemaal gelukt, nu kan ik de komende weken rustig gaan beginnen met het afwerken aan de binnenkant. Zeker nu het lijkt dat de winter definitief is verjaagd, hebben we weer veel zin te gaan beginnen aan ons huis. We hebben nog wel bijna doorlopend gasten tot en met de eerste week van mei, dus we kunnen niet te veel overhoop zetten.

De sneeuw is in het dorp bijna verdwenen.
De laatste hopen liggen er nog, maar deze zullen binnen enkele dagen echt weg zijn. De temperaturen gaan sinds afgelopen woensdag elke dag richting 20 graden en vooral in de zon is het dan echt warm. Iedereen in het dorp is ook echt opgewekt en heeft er lang op gewacht dit jaar. De winter was erg hardnekkig maar heeft natuurlijk wel zo z’n voordelen.
De sneeuw mag dan beneden wel weg zijn, boven ligt nog ruim voldoende tot het eind van het skiseizoen. De liften sluiten 18 april. Wij zijn vandaag weer eens met z’n allen boven geweest.
Meestal gingen de kinderen zonder ons skiën, maar vandaag gingen ze weer eens met ons mee.
Trudy kon natuurlijk nog niet skiën, ze zit nog steeds met haar hand in de gips, maar dit vond ze niet erg. Ze heeft een boek meegenomen en boven bij “Soderkaser” lekker buiten op het terras gezeten.

Ze zat met haar rug tegen een muur en de thermometer liep op tot 25 graden in de zon. De kinderen hebben vandaag allemaal in een T-shirt geskied, ook een hele bijzondere ervaring.

Omdat het nu in veel landen paasvakantie is, was het redelijk druk boven.
Natuurlijk geen wachtrijen voor de liften, maar toch duidelijk drukker als de afgelopen weken.
Voor de middag was de sneeuw heel goed maar na de middag begon de temperatuur toch haar tol te eisen. De sneeuw wordt dan erg zacht en plakkerig en skiën wordt dan wel minder leuk.
We hebben vanmiddag lekker boven buiten zitten eten en daarna zijn we naar beneden gegaan. Wendy wilde nog boven blijven, Trudy heeft natuurlijk de lift gepakt en Sanne, Tom en ik zijn aan de dalafdaling begonnen. Toen we bij het middenstation waren, stond Trudy daar op ons te wachten.
We zijn toen ook maar met de lift gegaan. De dalafdaling helemaal tot beneden skiën gaat nog wel, maar na de middag met temperaturen boven de 20 graden vinden we skiën eigenlijk niet meer zo leuk.

De kinderen vonden het vandaag zo leuk, dat ze net vroegen of we morgen voor de middag weer gaan. De kinderen hebben 10 dagen paasvakantie en de temperaturen blijven voorlopig hetzelfde.
De laatste twee weken van het seizoen worden dus prachtig, ook voor de gasten die nu hier zijn en volgende week nog komen.  
’s Morgens heerlijk skiën, ’s middags lekker zonnen en aan het einde van de dag lekker een wandeling maken.

Trudy en ik hebben aan het einde van de middag ook een schitterende wandeling gemaakt. De kinderen zijn nu nog op straat aan het badmintonnen en voetballen, samen met Duitse en Deense kinderen, die bij ons te gast zijn.
Deze week zijn er nog 4 appartementen bezet, volgende week zijn er nog maar twee appartementen bezet.
Op zich niet erg, er zijn al vele hotels en pensions nu gesloten omdat er geen gasten zijn.
Pasen valt heel laat, in b.v. Nederland hebben de kinderen geen schoolvakantie en de crisis schijnt ervoor te zorgen, dat het met Pasen in  de wintersportgebieden rustiger is als andere jaren.
Met dit weer is dat eigenlijk ontzettend jammer, skiën met deze temperaturen is uniek.
De prijzen zijn erg aantrekkelijk en de sneeuwdikte boven in het skigebied is nog rond de twee meter.
Dit is zeker genoeg voor de laatste twee weken van het skiseizoen.

Vrijdag 20 maart 2009

Het is hier nog alles behalve lente.

Al hebben we natuurlijk wel enkele zonnige, warme dagen gehad, de laatste twee dagen heeft het weer volop gesneeuwd. Wij hebben er eigenlijk nog geen hekel aan, maar als je de mensen in het dorp hoort, vinden ze het eigenlijk wel genoeg.
Het seizoen is bijna ten einde ( er komt nog een kleine opleving met Pasen ) en de sneeuw die nu valt hebben we helemaal niet meer nodig.
Vorig jaar in Maart kwamen de bloemen al uit en nu ligt er overal nog een dikke laag.
Boven op de berg ligt zelfs zo’n dikke laag sneeuw, dat de mensen hier zeggen, dat die er waarschijnlijk in de zomer nog ligt.

Het winters weer heeft echter toch ook zijn leuke kanten.
De skicondities zijn nog steeds perfect en het enorme pak sneeuw levert mooie plaatjes op.

Ook heeft Sanne vandaag, samen met een vriendinnetje, haar zoveelste sneeuwpop
( van dit jaar ) gemaakt. Het blijft een mooi gezicht en de kinderen spelen nog steeds graag buiten in de sneeuw.

 

Tijdens de skiwedstrijd van Wendy van twee weken geleden is Trudy heel onschuldig gevallen.
We waren na Wendy’s wedstrijd nog even gaan skiën. Toen we naar huis wilden gaan, we hadden de ski’s al losgemaakt,  zagen we enkele gasten.
We besloten even naar hen toe te skiën.  Ik denk dat Trudy de ski’s niet goed heeft aangeklikt, want toen ze weg wilde skiën, schoot haar schoen uit de binding. Op een totaal onschuldige manier viel ze op een vlak stuk voorover, terwijl ze zo goed als stil stond.
Ze voelde wel wat pijn aan haar duim, maar ze stond op en ging verder.  Niets aan de hand…..

In het vervolg van de dag begon haar duim steeds meer pijn te doen. Aan het eind van deze vrijdag besloot ze toch even naar de huisarts te lopen.
Deze wist het niet zeker, maar plaatste uit voorzorg een spalkje om haar duim. Hij zei tegen Trudy dat ze misschien toch maar even naar het ziekenhuis moest rijden voor verder onderzoek.

Omdat het weekeinde werd en omdat ze zelf dacht dat het niet ernstig kon zijn, besloten we dat het wel kon wachten tot maandag.

Maandagmorgen zijn we samen even naar het ziekenhuis in Sankt Johann gereden.
De diagnose was snel gesteld: de banden van haar duim waren afgescheurd. Er werd meteen gips om gedaan en ze moest woensdagmorgen nuchter in het ziekenhuis terugkomen. Er volgde een operatie en twee dagen ziekenhuisopname. Nu loopt ze rond met haar hand in het  gips, dit moet nog enkele weken blijven zitten. Wat dus een totaal onschuldig valpartijtje leek, heeft grote gevolgen.
Gelukkig is het seizoen bijna voorbij, er zijn ergere dingen.

Op dinsdag 10 maart was er in de straat een  markt. Er was ons wel verteld, dat het een grote markt was, die jaarlijks terugkomt. Voor de zekerheid hadden we de auto maar achter het huis gezet. Tot onze verbazing stond de volgende morgen  om 06.30 uur de hele straat vol met marktkraampjes.
Ook nu was iedereen heel vroeg van de partij. Toen onze kinderen rond 07.25 uur naar school gingen, konden ze amper de voordeur uit.

Het stond helemaal volgebouwd, ook de auto’s konden met geen mogelijkheid meer van de parkeerplaats af. Nu hoefden wij ( en geen van de gasten ) die dag weg met de auto, dit zou zeker een probleem zijn geweest. Dit moeten we goed onthouden voor volgend jaar. Het was natuurlijk wel gezellig en tussen de sneeuwbuien door, scheen ook de zon nog af en toe. Het was een zelfde soort markt, zoals je in Nederland ziet met Koninginnedag.

 

Afgelopen week zijn er weer verschillende vrienden op bezoek geweest. Op vrijdagavond kwamen twee vrienden, die tot woensdag zijn gebleven. Op zaterdag zijn Erick en Christel ook weer hier geweest. Ze zijn ook met Nieuwjaar een week met kinderen hier geweest, maar ze wilden een keer in een minder drukke tijd terugkomen. Ze hebben een paar dagen fijn kunnen skiën, maar we hebben ook lekker gewandeld.

Samen met de twee vrienden ( bekende van de jeugd3daagse Aarle-Rixtel ) hebben we enkele leuke dagen gehad.

Afgelopen week heeft Wendy weer enkele dagen in het ziekenhuis gelegen. Ze was zowel zaterdag als zondag uitgenodigd op verjaardagsfeesten ( kinderfeestjes mag ik niet meer zeggen ), en toen ze die zondagavond thuis was, klaagde ze weer wat van buikpijn.
Dezelfde pijn die ze een week of 8 geleden ook had. Maandag even naar de huisarts gegaan en ook deze keer dacht hij weer aan de blindedarm.
Hij stuurde ons weer door naar het ziekenhuis van Sankt Johann, waar we intussen vaste klanten zijn geworden. Na diverse onderzoeken, bloed prikken, ontlasting opvangen en een echo maken, konden we naar de kinderafdeling, waar intussen een bed klaarstond.
Uit de eerste onderzoeken bleek niets van een ontsteking ( waar dan ook ) maar uit voorzorg wilden ze Wendy toch weer een nachtje opnemen.
Dinsdag zou de afdelingsarts langskomen en zouden we de situatie bespreken.
De volgende dag was de buikpijn wel weer verminderd, maar Wendy bleef wel klachten houden.
Na allerlei onderzoeken hebben we woensdag een gesprek met de arts gehad, maar uiteindelijk weten ze niet waar de klachten vandaan kwamen. Ze hebben al het mogelijke onderzocht. Het meest voor de hand liggend, de blinde darm, was waarschijnlijk niet de reden. Ze dachten eerder aan een verstopping in de darmen, maar daar hadden ze eigenlijk ook geen aanwijzingen voor. Ook zou er op gynaecologisch gebied ergens een klein probleempje kunnen zijn. Omdat er in haar bloed, in de ontlasting en in de urine helemaal niets was aangetroffen en omdat de bloedwaarden van de lever heel goed waren, werd besloten nog even af te wachten.
De klachten waren woensdagmiddag nog niet helemaal weg, maar wel een heel stuk minder.
Ze moest nog één nachtje blijven en dan zou ze op donderdagmorgen weer naar huis komen.

Naast Wendy lag een meisje, Alexandra. Ze was van een 5 meter hoge sneeuwbult afgevallen en had enkele nek-, rug- en borstwervels gebroken. Het ongeval was een dag of 10 eerder gebeurd, maar Alexandra  lag gewoon in bed, leek totaal geen pijn te hebben en kon ook redelijk normaal bewegen. Volgens de artsen had ze heel veel geluk gehad, ze hoefde niet eens gespalkt te worden. Bij zo’n kind van 7 jaar schijnt het vanzelf weer aan elkaar te groeien. Wendy kon het goed vinden met Alex ( zoals Wendy ze noemde ) en haar ouders, maar het leukste aan Alex was wel haar 16 jaar oude broer, die elke avond op bezoek kwam. Vanaf het moment dat Wendy op dezelfde kamer lag, had de broer geen oog meer voor zijn zusje.  Volgens de moeder van Alex, die op dezelfde kamer bleef slapen, hadden de twee alleen maar oog voor elkaar en vanaf het moment dat hij weer weg was,werd er
“ge-sms’t”.  Wendy wilde eigenlijk niet eens naar huis donderdag. Ze had zelf al met de moeder geregeld, dat we binnen de kortste keren een keer op bezoek zouden komen bij Alex. Ze wonen dichtbij ( Waidring, ongeveer 10 km. ) en als wij niet meegingen, zou ze zelf wel op de fiets gaan.
Het waren hele leuke mensen en ik denk ook wel dat we er binnenkort een keer naar toe gaan.

Er is dus eigenlijk weer veel gebeurd sinds de laatste update. Toch wil ik na vandaag  voortaan slechts één maal per twee weken in het dagboek gaan schrijven. Het is elke keer toch veel werk en eens per twee weken is eigenlijk voorlopig  ook wel voldoende.

 


Zondag 8 maart 2009

 

We hebben enkele intensieve weken achter de rug.
Twee weken geleden hadden we het huis vol met Brabanders, waaronder enkele vrienden.
Het was een hele leuke club bij elkaar en aan het einde van de week waren het, geloof ik, allemaal vrienden van elkaar. Ook de kinderen in die week hebben veel en leuk samen gespeeld.
Het was ‘s avonds in de bar ook heel erg gezellig, het is maar goed dat het niet elke week zo gezellig is. Onze gasten hebben maar één week  vakantie, maar als zij ’s zaterdagmorgen naar huis gaan, ontvangen wij ’s avonds weer nieuwe gasten, die ook weer de nodige aandacht willen hebben en natuurlijk ook krijgen.

Op zaterdag 28 februari was er door de school van Sanne en Tom een skiwedstrijd georganiseerd.
Bijna alle leerlingen hadden zich hiervoor opgegeven, zo ook Sanne en Tom.
De condities waren geweldig. Het zonnetje scheen, het waaide niet en de temperatuur was op de berg iets boven nul.



De wedstrijd was verdeeld in twee groepen. Als eerste startte de groep van de 1e en 2e klassertjes.
Het is een prachtig gezicht als je de kinderen van 6 jaar een wedstrijd ziet skiën. 
Sommige zijn nog erg klein, maar ze gaan als een speer om de poortjes heen. Er zitten echte talenten bij, die qua techniek en houding al een erg professionele indruk geven.

Daarna kwamen de 3e en 4e klassen aan de beurt.  Sanne had startnummer 94 en Tom had startnummer 114. Sanne ging best goed, maar miste halverwege een poortje.

Hiervan baalde ze stevig, want kinderen die een poortje missen, worden gediskwalificeerd en dus niet in de einduitslag opgenomen. Ook vorige keer had ze een poortje gemist. Ze komt technisch net iets te kort als de snelheid te hoog wordt. Maar als je ze ziet skiën, is meteen duidelijk hoeveel ze dit jaar is bijgeleerd.
En dan te weten dat ze veel heeft gesnowboard de laatste tijd en dat de wedstrijd eigenlijk weer de eerste keer was sinds weken, dat ze geskied heeft.

Tom ging erg goed naar beneden. Technisch skiet hij niet zo mooi als Sanne, maar hij heeft totaal geen schrik en weet altijd overeind te blijven. Ik denk dat, ondanks de mindere techniek, Tom het minste valt van de kinderen, terwijl hij alleen maar de hoogste versnelling gebruikt als hij naar beneden gaat.
Tom werd elfde van alle jongens van de derde en vierde klas. Er waren maar zeventien deelnemers die werden opgenomen in de einduitslag. Verschillende werden gediskwalificeerd, ook vanwege het missen van een poortje. Nu lijkt elfde misschien niet zo geweldig, maar qua tijd zat hij maar enkele seconden achter de top 5 en hij moest het opnemen tegen kinderen, die met de ski’s aan zijn geboren!!!!!


Hier staat Tom op de foto, direct na zijn race. Zijn juf heeft hem net zijn startnummer uitgetrokken.

Na de wedstrijd was er een officiële prijsuitreiking. De kinderen vermaakte zich tot die tijd door in de sneeuw met vriendjes en vriendinnetjes te spelen. Ze voelen zich heerlijk op hun gemak hier.

Afgelopen week hadden we weer een huis vol gasten. Vijf Nederlandse families, een Duits echtpaar en een Tsjechisch gezin met 3 kinderen. Met de Duitse en de Tsjechische gasten hebben we niet veel contact gehad. Zij kozen ervoor, veel in hun appartement te blijven. Dat kan natuurlijk ook. Wij merken ook, dat niet iedereen behoefte heeft aan contact met vreemden tijdens hun vakantie.

Drie Nederlandse gezinnen, alle met kleine kinderen, kwamen wel regelmatig naar beneden. Vooral enkele van hun kinderen hebben heel leuk gespeeld met Tom. De vaders en de moeders hielden wel van een pilsje en een wijntje. Er werd zelfs een avond gedart met vieren, waarbij het ook goed laat was geworden.

Afgelopen week is er ook iets heel opmerkelijks gebeurd. Wendy heeft een banaan gegeten.

Voor mensen die Wendy kennen, weten hoe bijzonder dit is. Wendy lust en eet bijna alles, maar als ze denkt aan een banaan, gaan haar haren overeind staan.
Tijdens het eten lustte één van de kinderen iets niet. Wij haalden als voorbeeld aan dat Wendy alles eet.
Meteen werd genoemd dat zij ook geen bananen eet, waarop ze zei (blufte) dat ze die niet lekker vond maar als het moest…..
De anderen waren niet tevreden voordat Wendy begon aan haar banaan.  Met heel veel pijn en moeite en nadat we een beloning hadden genoemd, at ze de hele banaan op. Het kostte haar erg veel moeite en ik geloof niet, dat ze het nog eens zou doen.

Afgelopen donderdag  ben ik ( Fred ) jarig geweest. Sanne had, samen met een vriendinnetje hele leuke gebakjes voor ons gemaakt.

Ze zagen er niet alleen leuk uit, ze smaakten ook heerlijk.

Wij hebben het alleen in huiselijke kring gevierd.
We twijfelde nog om verschillende mensen uit te nodigen, maar we hebben het nog niet gedaan. We houden na het seizoen een feest voor buren, vrienden en bekenden. Nu heeft iedereen het erg druk, zitten we ’s avonds zelf met gasten in de bar en niemand hier wist dat ik jarig was.

We hebben samen met de kinderen  Sanne’s gebakjes opgegeten en ik heb cadeautjes en knuffels in ontvangst mogen nemen.

Afgelopen vrijdag had Wendy een skiwedstrijd, ook georganiseerd door school. Deelname was niet verplicht, maar Wendy twijfelde geen moment om zich aan te melden voor deelname.
Ze weet zelf dat ze ergens achterin het deelnemersveld zou eindigen, maar ze wil nu eenmaal alles meemaken, dus ook dit.
Het weer werkte echter niet mee. Het was weliswaar droog, maar het had die nacht hard gevroren en de sneeuw was erg hard. Ook was het mistig waardoor er weinig zicht was.

Ze skiede echt niet slecht, maar in vergelijking met kinderen die hier zijn geboren, komt ze veel techniek en durf te kort. Ze ging echter goed om de poortjes. Toen we haar beneden zagen, hoorde we echter dat ook zij een poortje had gemist. Ze was er echter niet treurig om en was toch blij dat ze had meegedaan.

Er wordt wel ontzettend veel op het gebied van sport en beweging gedaan op school. Hebben ze in de zomer regelmatig wandeldagen, gaan ze tijdens de gymles buiten joggen en met warm weer gaan ze zelfs onder schooltijd zwemmen ( dit betekent wel baantjes trekken en misschien de laatste 15 minuten vrij spelen ).
In de winter zijn er regelmatig skidagen ( een vriendin in de 3e klas heeft zelfs een hele skiweek gehad in diverse grote skigebieden ) en als het gevroren heeft gaan ze schaatsen. Vaak gebeuren deze sportdagen onder schooltijd, maar ook als het op een zaterdag is, is iedereen van de partij. Kan je je in Nederland niet altijd voorstellen.

Deze week zit het huis vol met verschillende nationaliteiten. Zo hebben we twee Nederlandse echtparen, twee Tsjechische families , een Duitse familie die zelfs twee weken blijft en twee echtparen, van Poolse afkomst , die al 30 jaar in Wenen wonen. Een heel gemêleerd gezelschap.
We zijn vooral benieuwd naar de Nederlandse echtparen.
Zij komen al voor de 11e keer in dit huis op vakantie, zij zien dus als beste wat er veranderd is.


Donderdag 26 februari 2009

Sneeuw, sneeuw, sneeuw en nog meer  sneeuw.

Er is afgelopen week zoveel sneeuw gevallen, dat we verzekerd zijn van goede skicondities tot eind april.

Een nadeel van al die sneeuw, ik moest elke dag enkele uren sneeuwruimen.
De parkeerplaats, voor het huis, langs de ‘bach’ ( kinderen spelen graag in de sneeuw en door de dikke laag hing de sneeuw helemaal over het water, dit is gevaarlijk voor spelende kinderen ), op het platdak boven onze keuken en niet het minst belangrijk, we hebben de overstekken van het dak van het appartementenhuis geruimd.

Het dak staat voor dit jaar op de planning om te renoveren. Het dak is wel veilig, maar onder het enorme gewicht van meer als één meter sneeuw wilden we de overstekken toch ruimen.
Hierbij heb ik hulp gehad van een medewerker van de plaatselijke dakdekker. De man woont vlak bij ons in de buurt en wilde me graag helpen met deze werkzaamheden. Omdat dit werk natuurlijk voor mij ook nieuw was ( in Nederland gebeurd het niet elk jaar dat we één meter sneeuw van het dak moeten halen ), heb ik z’n aanbod graag aangenomen.
Afgelopen zaterdagnamiddag en zondagmorgen zijn we hier enkele uren mee bezig geweest.

De gasten die afgelopen zaterdag aangekomen zijn, hadden alle een zware reis achter de rug. Door het slechte weer en drukte op de Duitse snelwegen, duurde de reis langer dan gepland.
Aan het einde van de zaterdag zijn rondom Lofer enkele wegen afgesloten wegens lawinegevaar of sneeuwoverlast.  Enkele gasten belden rond 15.30 uur dat ze ongeveer 15 km. van ons huis voor een wegblokkade stil stonden. Ze moesten een andere weg zien te vinden naar Lofer en hebben vanaf dit punt nog ongeveer 60 km. gereden. Tussen de bergen zijn natuurlijk niet heel veel wegen en als dan de helft ook nog eens onbegaanbaar wordt door sneeuw, kom je wel eens voor verrassingen te staan. Maar aan het einde van de dag was gelukkig toch iedereen gearriveerd. 

Deze week, evenals vorige week, hebben we alleen maar Nederlandse gasten. Vooral deze week zijn er weer verschillende vrienden en kennissen en de sfeer in huis is ook weer uiterst gezellig. Vele gasten van de afgelopen weken hebben reeds geboekt voor volgend jaar. Daarbij is het probleem ontstaan, dat we voor de gasten van deze week eventueel voor volgend jaar, met name tijdens de kerst-, nieuwjaars-, krokus- of carnavalsvakantie geen plaats meer hebben. Eigenlijk is dat heel vervelend, maar we hebben gezegd dat we reserveren voor diegene, die het eerste aanvraagt.
Als we enkele jaren verder zijn en we kunnen voortaan spreken van vaste gasten, dan moeten we daar natuurlijk wel rekening mee gaan houden.
Er wordt nu regelmatig gezegd, dat we moeten uitbreiden. Als alles gaat zoals gepland, komen er over enkele jaren ook wel  enkele appartementen bij, maar voor misschien 10 weken per jaar kunnen we natuurlijk niet nieuw gaan bouwen, dit is voorlopig nog zeker niet rendabel.

Eindelijk zijn deze week dan de laatste binnendeuren geplaatst. We hebben alle deuren en kozijnen laten maken bij een plaatselijke timmerman. Deze man levert werkelijk prachtig werk, maar wat de planning betreft, laat hij het nog al eens afweten. Maar goed, uiteindelijk is hij toch klaar.

Afgelopen dinsdag is ons Wendy natuurlijk jarig geweest. Onze ‘oudste’ is 12 jaar geworden.
Dit werd natuurlijk gevierd in “de Stube “, in het bijzijn van verschillende gasten. Ze stond natuurlijk in het middelpunt en daar heeft ze niet echt een hekel aan.

Er zijn de afgelopen weken weer veel ( Nederlandse ) kinderen en dit is voor onze kinderen natuurlijk ook weer erg leuk. Het nadeel is, dat ze zelf geen vakantie hebben en dus ’s avonds vroeg naar bed moeten. Ik moet echter zeggen dat het geen problemen oplevert, ze luisteren ( natuurlijk met tegenzin ) goed. Zoals ook in Nederland, is hier afgelopen week carnaval gevierd.  Het is echter in deze streek niet erg uitbundig. In het dorp zelf is bijna niets te merken, een optocht kennen ze hier niet en op straat zijn ( buiten een paar Nederlandse toeristen ) geen verklede mensen te zien.

De kinderen mochten wel verkleed naar school komen, maar vooral op de “Hauptschule” ( waar Wendy zit ) moet je niet te gek doen. Wendy had zich daarom voor de gelegenheid in zwart/grijs gekleed en zich zwaar opgemaakt. Dat schijnt dan gebruikelijk te zijn, volgens haar vriendinnen.

Sanne en Tom hadden zich wel verkleed.

Sanne zou die dag met de klas gaan rodelen en moest een slee mee naar school brengen. Het was een erg leuk gezicht, haar ’s morgens in haar carnavalskleren met slee door de sneeuw naar school te zien gaan. Achteraf zijn ze niet gaan rodelen omdat er te veel sneeuw lag!!!

Dat de sneeuw zeer mooie winterse taferelen oplevert, heb ik al eens eerder gezegd.  We hebben echter deze week een gaste in huis, die zelf niet gaan skiën. Haar man en zoon gaan wel, maar zelf durft ze niet zo goed. Ze gaat echter veel wandelen en maakt daarbij erg veel mooie foto’s.
Om jullie een beetje van de winterse sfeer te laten proeven, heb ik haar gevraagd of ik enkele foto’s op deze site mocht plaatsen. Ze vond dit erg leuk.
Dus, onderstaande foto’s met dank aan José.

Ik denk dat deze foto's voor zich spreken.


Maandag 16 februari 2009

Sneeuw, sneeuw, sneeuw en nog eens sneeuw.

Vanaf vorige week donderdag sneeuwt het bijna elke dag. Het  heeft natuurlijk al wel eerder gesneeuwd dit jaar, maar nu is het gehele landschap bedekt onder een schitterende, dikke, witte laag. Het is een prachtig gezicht.

Het was eigenlijk ook wel nodig dat er wat sneeuw kwam. De laatste weken was het eigenlijk te mooi en warm weer, waardoor de sneeuwdikte op de pistes steeds dunner werd. Nu ligt er boven op de berg op sommige plaatsen wel meer als 2 meter. Ook beneden in het dorp ligt een mooie laag, dat is natuurlijk toch waar de gasten voor komen.

De afgelopen week hadden we alleen maar Deense gasten. Het waren allemaal zeer leuke mensen en de sfeer in huis was heel gemoedelijk.
Ook  ’s avonds in de bar was het uiterst gezellig en van de  ‘snaps’  waren ze ook zeker niet vies.
Er waren ook twee broers bij van een jaar of 15 en we moesten Wendy een beetje afremmen, ook zij vond het héééél gezellig.
Onze kinderen, ze hadden een week vakantie, hebben veel gespeeld met de Deense kinderen.
Wat ons verbaasde, de Denen ( ook al de oudere kinderen ) spraken zeer goed Duits, dat was natuurlijk ook voor onze kinderen heel fijn.  Met de Poolse kinderen van enkele weken geleden hadden ze bijna geen contact, volgens mij alleen vanwege de taal.
De Deense gasten hadden het zo goed naar hun zin, dat ze al beloofd hebben, volgend jaar terug te komen. Ze wisten alleen nog niet wanneer volgend jaar hun vakantie valt.

 

Sanne heeft de afgelopen week snowboard-les gehad. We dachten dat ze voortijdig af zou haken, omdat snowboarden de éérste dagen heel zwaar is. Ook was ze verreweg de jongste tijdens de lessen. Maar niets was minder waar. Ze is super enthousiast en is de hele week, in weer en wind, op de berg geweest. Aan het einde van de week kwam ze echt goed naar beneden. Ze heeft een prachtige week gehad en zondag was ze ook bekaf. Gelukkig kon ze vandaag weer naar school en kan ze lichamelijk weer een beetje uitrusten.

 

Het vervelende voor de kinderen is alleen, dat hun vakantie voorbij is op het moment dat er twee weken lang alleen maar Nederlandse gasten ( en dus ook kinderen ) komen. Dat betekent dat ze  ’s avonds op tijd naar bed moeten, dat zal niet altijd meevallen.

Wendy is in haar vakantie, samen met haar vriendinnen, elke dag boven geweest.

Snowboarden, skiën en vooral in de buurt van de skileraren rondhangen. Niet echt een vervelende tijd voor een meid van ( bijna ) 12. Volgende week is ze jarig.
De uitslagen van het bloedonderzoek van vorige week waren weer perfect. We hadden eigenlijk ook niet anders verwacht. Behoudens haar buikpijn van enkele weken terug, zit ze beter in haar vel als ooit. Dat geldt op dit moment overigens voor alle drie de kinderen.
Waren er in het begin bij Tom en Sanne nog wat twijfels, op dit moment denken ze echt niet meer aan Nederland. Ze zijn alle drie ontzettend veel buiten, hebben allemaal hun vrienden en vriendinnen en zijn vaker sportief bezig. Ze brengen, zeker de laatste weken niet veel tijd door achter de tv of de computer.
Voor ons is het op dit moment helemaal duidelijk dat we vorig jaar de goede stap hebben genomen.
We hebben in de laatste week van hun zomervakantie een weekje vakantie gepland in Nederland, maar we hebben ze echt moeten overtuigen. Ze wilden wel op vakantie, maar Nederland was beslist niet eerste keus voor iedereen.   

Tom heeft de afgelopen week volop genoten van de sneeuw. Hij wilde eigenlijk met Sanne op snowboard-les, maar dat mag hij van ons pas volgend jaar. Als alternatief hebben we bij onze buren voor hem van die korte fun-ski’s gehaald. Als een ware stuntman heeft hij deze week veel tijd doorgebracht in het fun-park. Dit is een afgezet gedeelte op de pistes, waar vooral jeugd met ski’s over allerlei hindernissen en springschansjes heen gaan. Echt iets voor hem.

 

Ook is hij veel tijd bezig geweest met het bouwen van een heuse iglo.
Hij had mij gevraagd of ik tijdens het sneeuwruimen alle sneeuw op één hoop wilde gooien.



Toen de hoop groot genoeg was heeft hij, met een beetje hulp van vader, er een schitterende iglo van gemaakt.

Toen zijn sneeuwhuis klaar was, heeft hij er met Sanne, en later ook nog met enkele vriendjes lekker in gespeeld. Natuurlijk nadat ik me ervan verzekerd had, dat het stevig genoeg was.

 

Voor hen is de vakantie weer voorbij. Ze hebben nu 7 weken school en dan hebben ze weer paasvakantie. De derde vakantie in het winterseizoen. Ze hebben dan weer 10 dagen vrij, dus dat valt wel mee. Ze gaan ook alle drie graag naar school. Eigenlijk zijn de dagen op dit moment te kort voor hen.



Woensdag 11 februari 2009

 

Vandaag stond ons artikel in het Eindhovens Dagblad.
Voor diegene die de krant niet ontvangen, hier een kopie van het stuk:

Aarlese familie ingeburgerd in Oostenrijk

door Natasja Weber. woensdag 11 februari 2009 | 02:45 | Laatst bijgewerkt op: woensdag 11 februari 2009 | 13:22

De familie Van Loon uit Aarle-Rixtel poseert voor haar appartementencomplex Schmidsendl in het Oostenrijkse Lofer. Fred, Wendy, Sanne, Tom en Trudy van Loon (vlnr) emigreerden een halfjaar geleden naar het Salzburgerland.

De familie Van Loon uit Aarle-Rixtel poseert voor haar appartementencomplex Schmidsendl in het Oostenrijkse Lofer. Fred, Wendy, Sanne, Tom en Trudy van Loon (vlnr) emigreerden een halfjaar geleden naar het Salzburgerland.

Fred en Trudy van Loon in hun recent verbouwde Stube, waar appartementgasten 's avonds een borrel kunnen nuttigen.

Fred en Trudy van Loon in hun recent verbouwde Stube, waar appartementgasten 's avonds een borrel kunnen nuttigen.

 

LOFER - Nadat hun oudste dochter Wendy een succesvolle levertransplantatie had ondergaan, hakten Fred en Trudy van Loon de knoop door. Ze wilden meer genieten van het leven en vooral meer tijd doorbrengen met hun drie kinderen. Afgelopen zomer verruilden ze hun gejaagde leven in Aar­le- Rixtel voor de rust van het Oostenrijkse dorpje Lofer.



Vader Fred loopt iedere ochtend om zes uur naar de bakker, moeder Trudy doet aan huisvrouwenski, Wendy (11) spreekt al het streekdialect en Sanne (10) en Tom (9) presteren niet onverdienstelijk bij de skiclub. De familie Van Loon is binnen een halfjaar al goed ingeburgerd in het Oostenrijkse Salzburgerland. Het nieuwe onderkomen van het Aarlese gezin ligt aan een knusse, autoluwe, typisch Oostenrijkse dorpsstraat. Pal naast hun huis ligt de skilift. En vanaf de achtertuin is het uitzicht op de witte bergtoppen fenomenaal. "Nee, we hebben niet zo'n verkeerd leven hier", lacht de 45-jarige Fred van Loon.


Samen met zijn vrouw Trudy (43) zit hij in hun recent verbouwde Stube; een gemeenschappelijke ruimte met barretje. De familie heeft namelijk niet alleen een huis gekocht in Oostenrijk, maar ook een aangrenzend complex met zes appartementen genaamd Schmidsendl. Fred: "Eigenlijk was het niet de bedoeling om appartementen te verhuren. Van mij had het ook niet gehoeven, maar Trudy wilde het heel graag. "Ik vind het heerlijk om te kunnen buurten", zegt Trudy. "Ik voel me hier een soort gastvrouw. Bovendien kunnen we nu gemakkelijk familie en vrienden ontvangen."


Hoewel het echtpaar nog geen reclame heeft gemaakt, zitten de appartementen tot half maart al zo goed als vol. "We hebben zelfs al boekingen binnen voor carnaval 2010", laat Fred weten. En het zijn niet alleen bekenden uit Nederland die Lofer bezoeken. Trudy: "Op dit moment hebben we veel Poolse gasten, volgende week komen er vooral Duitsers en daarna van alles wat: Nederlanders, Denen, Tsjechen en Hongaren."


Fred en Trudy van Loon hebben in Oostenrijk de rust gevonden waarnaar ze al enige tijd op zoek waren. In Nederland leidden ze een tropenbestaan. Fred werkte vijftien jaar lang zo'n zeventig uur per week als eigenaar van een bedrijf dat groenafval composteert. "Een jaar of vijf geleden kwam ik pas echt tot het besef dat er veel belangrijkere zaken in het leven zijn dan alleen mijn werk."


Hij doelt op de gezondheid van zijn oudste dochter Wendy. Zij werd geboren met een leverziekte en heeft in haar jeugd enkele malen kritiek gelegen. In 2005 onderging ze een levertransplantatie. " Toen Wendy in het ziekenhuis lag, besloten mijn vrouw en ik dat we ons leven anders zouden gaan invullen. Er moest meer rust komen. We wilden er meer zijn voor Wendy, Sanne en Tom", aldus Fred.


In zijn achterhoofd speelden ook de woorden van zijn schoonvader mee, die op zijn sterfbed zei: 'Vergeet niet te leven. Doe het niet zoals ik door alleen maar te werken'.


Fred ging voortaan veertig uur per week werken, maar dat was geen succes. "Ik runde het bedrijf samen met mijn zwager. Hij werkte veel harder dan ik. Dat gaf me een onbevredigend gevoel."


Begin 2007 besloot Fred uit de zaak te stappen. Ook werden in die tijd de emigratieplannen concreet. Fred: "Het ging zo goed met Wendy dat we op vakantie gingen naar het Zwarte Woud. Daar zei ik tegen Trudy: 'Volgend jaar pakken we onze koffers in en keren we niet meer terug naar Nederland'."


Als nieuwe thuisland bestond er voor Fred maar één optie: Oostenrijk. Sinds zijn jeugd is hij al een 'Oostenrijkgek'. "In de eerste jaren na ons trouwen wilde ik al graag naar Oostenrijk emigreren, maar toen wilde Trudy nog niet." Twintig jaar – en drie kinderen – later is het er alsnog van gekomen. Fred had wel vijftig huizen bekeken voordat zijn oog viel op het pand uit 1648 in Lofer.


"Het was precies het dorpje dat we voor ogen hadden; een lief, knus plaatsje mét een school voor de kinderen. "


Het belangrijkste criterium voor hun nieuwe woonplaats vormde echter de nabijheid van een academisch ziekenhuis in verband met de controles van Wendy. "Het ziekenhuis van Innsbruck ligt op een uurtje rijden, dus dat is prima te doen", zegt Trudy, die meteen verliefd was op het dorpje en het appartementencomplex.


Over het huis had ze in eerste instantie haar bedenkingen. "Dat zag er een beetje verwaarloosd uit. Het is wel veel werk om het in goede staat te krijgen, dacht ik. En dat denk ik eigenlijk nog steeds. Maar goed, we hoeven het niet naast ons werk te doen." "Het ís ons werk", vult Fred aan. "We trekken er drie jaar voor uit om alles op te knappen. Ook zijn we van plan om er drie of vier appartementen bij te bouwen. We hebben nu alle tijd van de wereld."

 

Vrijdag 6 februari 2009


Vandaag is het voor ons natuurlijk een bijzondere dag…waarom?

Het weer de afgelopen week  was uitzonderlijk. Het was elke dag windstil, onbewolkt zonnig en meer als 10 graden. Onze gasten zien er na een weekje skiën uit alsof ze op Grand Canaria zijn geweest.
Het is wel een heel leuk gezicht. Mensen zitten buiten bij de restaurants en de “schirm”barretjes. Sommige skiën zelfs zonder jas. Het is de hele week droog gebleven, dit in tegenstelling tot de voorspellingen van vorige week.

Ondanks het goede weer hebben Sanne en Tom deze week niet geskied. Ze zijn wel veel buiten geweest, er is veel geschaatst en met vriendjes en vriendinnetjes in de sneeuw gespeeld. Maar samen kunnen ze ook goed spelen, als  Wendy dan maar niet in de buurt is. Ze spelen samen veel spellen, zoals monopolie en schaken.

Ook nu voorspellen ze weer veel sneeuw voor de komende dagen en ook de temperaturen gaan flink naar beneden. Ik ben benieuwd of deze voorspellingen wel uitkomen.
Eigenlijk is het niet te hopen dat het slecht weer wordt. De kinderen hadden vandaag hun laatste schooldag, ze hebben nu een week vakantie. Zondag begint Sanne met haar snowboard-cursus en het zou niet leuk zijn als het flink sneeuwt. Voor de pistecondities mag het overigens wel weer eens flink sneeuwen. Het is nu nog wel  heel goed, maar de sneeuwdikte is wel iets achteruit gegaan de laatste twee weken. Voorlopig gaat het nog wel, maar zeker voor het einde van het seizoen is het van belang, dat de sneeuwlaag nu zo dik mogelijk blijft.

We hebben de afgelopen week zelf gebruikt, om boven in het huis de laatste ruimtes af te werken. De wc en de douche moesten nog getext worden en er moesten nog van allerlei dingen afgewerkt worden.

 

Eigenlijk jammer van het goede weer, maar wij hebben na zondag ook niet meer geskied. Volgende week zijn de kinderen vrij van school en in de weken erna zitten we weer vol met Nederlandse gasten ( waaronder ook weer veel vrienden ). Ik denk dat er dus van werken de komende 3 of 4 weken ook niet veel komt, vandaar dat we de afgelopen week veel hebben gedaan. Het huis is nu eigenlijk ook zo goed als klaar.

Afgelopen week ben ik met Wendy weer voor controle naar het ziekenhuis van Innsbruck geweest.
Onderweg ernaar toe, kregen we een telefoontje dat haar arts, Prof. Müller, er wegens ziekte niet was. Omdat er ook een echo was gepland zijn we toch doorgereden. We zouden om 08.30 uur bij de arts zijn en de echo was voor 09.00 uur gepland.
In het ziekenhuis werd besloten eerst de echo te gaan maken en pas daarna bloed te prikken. Ook zou dan een collega arts van Müller even naar Wendy kijken.
Rond 09.00 uur werden we binnen geroepen voor de echo. Wendy heeft hier een ontzettende hekel aan. Niet omdat het vervelend of pijnlijk is, maar omdat ze met het maken van een echo altijd heel veel gel gebruiken. Dit kan ze niet hebben. Bij de gedachte hieraan begint ze al te rillen.
6 Buizen bloed afnemen stelt niets voor, maar die gel op haar buik……. Ze heeft er al van jongs af aan een hekel aan.
Deze keer had ze pech, ze wilden alles zien. Na een onderzoek van 1 ¼ uur dacht Wendy dat ze klaar waren. De uitvoerend (assistent )arts zei dat er niets bijzonders te zien was, maar ook haar chef moest nog even kijken. Ook hij was nog een kwartier bezig. Alles bij elkaar had ruim 1 ½ uur op de bank gelegen. Iedereen die Wendy een beetje kent, weet wat een martelgang dit voor haar was.
Daarna terug naar de afdeling om bloed te prikken. We moesten even wachten, haar arts was er nog niet. Na een uur gewacht te hebben, stond ik erop dat er alvast bloed geprikt ging worden. Het was tenslotte 11.30 uur en ze kon haar medicijnen nog niet nemen, omdat er nog geen bloed was afgenomen. Een kwartier later werden we eindelijk binnen geroepen en werd er bloed afgenomen. De collega van Prof. Müller bleek een leerling-co-assistent-arts te zijn van een jaar of 15.
Nadat hij alles wilde weten over Wendy ( veel zin om iets te vertellen had ik echter niet meer ) probeerde hij de computer op te starten. Dit ging blijkbaar moeilijk, want hij verliet de kamer en kwam terug met een collega. Samen gingen ze in de weer met de computer.
Toen ik vroeg of wij soms al konden gaan, reageerde hij geprikkeld. Hij moest Wendy tenslotte nog onderzoeken.
Uiteindelijk konden we rond 12.30 uur het ziekenhuis verlaten. Ik hoop dat dit de laatste keer is dat het zo gaat. Het vertrouwen in Prof. Müller was na het eerste bezoek groot, maar als we nog eens afgescheept worden met zo’n jongen, heeft het voor ons niet veel zin. Dan hoeven we voortaan alleen maar bloed te prikken voor haar medicijnen en gaan we weer.
We hebben overigens nog geen uitslagen van het bloed. Dit zal ook wel te maken hebben met de afwezigheid van Prof. Müller. Als we maandag niets hebben gehoord, zullen we zelf maar eens bellen. Op zo’n momenten, moet ik toegeven, missen we onze Magda wel heel erg.


Gisteren kregen we in een E-mail het verhaal zoals het door de journaliste van het Eindhovens Dagblad is geschreven. Nadat we enkele kleine feiten hadden gewijzigd, hebben we het haar terug gemaild. Het is wel een aardig verhaaltje geworden.
Ze vertelde ons dat het waarschijnlijk al maandag a.s. wordt geplaatst. We zijn benieuwd. Misschien kan iemand het stukje scannen en doormailen aan ons.

Onze kinderen hebben vanmiddag alle drie bij onze buren gewerkt. Zij hebben een sportwinkel met skiverhuur. De vrijdagmiddagen zijn altijd erg druk, omdat dan vele gehuurde ski’s van de voorafgaande week worden teruggebracht. Deze moeten dan weer worden schoongemaakt, op zaterdag komen ook daar weer vele nieuwe klanten. Tom heeft wel 64 paar skischoenen  ( volgens eigen zeggen ) schoongemaakt, volgens de buurvrouw was hij erg ijverig.

Sanne  werd achter de kassa geplaatst, waar ze ook nog de telefoon moest aannemen.
Volgens Gerty deed ze dit erg goed, maar bij het afrekenen telde ze voor de zekerheid toch maar even mee.

Wendy mocht binnenkomende klanten ontvangen, aangepaste kleding terughangen in de rekken en de mensen bezighouden tot Gerty klaar was met andere klanten.

Ze vonden het alle drie geweldig en hebben met Gerty afgesproken, als ze zin hebben kunnen ze gaan kijken of ze kunnen helpen. Vooral op de vrijdagmiddag kwam het wel erg goed uit.
De komende week moet Wendy ook al weer gaan helpen bij de Skischool.
Ze gaat helpen bij de beginnerscursus snowboarden, waar ook Sanne meedoet.

 

Oh ja, het is vandaag zo’n bijzondere dag omdat we vandaag 23 jaar voor de wet zijn getrouwd.


Zondag 1 februari 2009

De afgelopen twee weken hebben we, op één Nederlandse familie na, alleen maar Poolse gasten in ons huis gehad.

Ik moet zeggen, zeker de gasten van de tweede week waren zeer keurige mensen. Ook spraken ze allen erg goed Engels of Duits.  Ook waren de appartementen redelijk netjes achtergelaten. Maar zoals eerder ook als eens gezegd, ze produceren een volle vrachtauto met afval.

Plastic, blikken, potten en heel veel lege flessen. Ik geloof dat in de weken dat de polen in Lofer zijn, het afvalverwerkingsbedrijf  dubbele omzet draait.

Voor de rest is alles prima verlopen, ze blijven alleen ’s avonds allen in hun appartement. Dit gaf ons natuurlijk veel tijd voor onze Nederlandse kennissen, die de afgelopen week ook bij ons op vakantie waren.

We zijn een paar keer met hen mee wezen skiën, zeker ook omdat het heerlijk weer was.
Ik geloof dat het hen hier ook goed is bevallen. Ze hebben meteen weer gereserveerd voor volgend jaar. Het skigebied en het dorp vonden ze erg mooi en  ‘s avonds kwamen ze gezellig naar beneden om wat te drinken en te kletsen.  Ook voor ons was het weer een leuke, ontspannen week.

 

Afgelopen woensdag is hier een journaliste geweest van het Eindhovens Dagblad.
Sinds korte tijd hebben ze een katern  “de omslag”.
Hierin staat elke keer een persoon of familie centraal, die door een gebeurtenis of eigen keuze, een enorme omslag in hun leven hebben (mee)gemaakt. In één van de volgende weken komt ons verhaal er in te staan. Wanneer het geplaatst wordt is een beetje afhankelijk van het nieuwsaanbod van die dag of week.
Een week eerder had de journaliste ons gebeld met de vraag of Lofer ver weg lag van Saalbach.
Daar ging ze namelijk op vakantie en ze had ergens gehoord van onze verhuizing.
Afgelopen woensdag heb ik haar opgehaald in Saalbach, een rit van ongeveer 45 minuten.
Ze is bij ons geweest van 10.30 uur tot 14.30 uur. Ook met de kinderen heeft ze leuk gesproken en er zijn verschillende foto’s gemaakt. We zijn erg benieuwd naar het resultaat. Ze zou ons het verhaal doormailen, voordat het geplaatst gaat worden. Als we weten wanneer het geplaatst wordt, schrijven we dit natuurlijk meteen.

 

Verder is er niet veel gebeurd deze week. Er is weer een leuke pak sneeuw gevallen en de komende week voorspellen ze ook weer enkele dagen sneeuw. In het skigebied hebben we geen sneeuw meer nodig, de condities zijn perfect. In het dorp is het natuurlijk voor de gasten wel leuk als alles wit is.

 

Sanne heeft deze week kennis gemaakt met de Hauptschule. Een soort introductiedag, waarbij ze iets meer inzicht krijgen voor welke richting ze moeten kiezen. Ze vond het wel spannend.

Afgelopen week zijn Tom en Sanne bij de huisarts ingeënt tegen Hepatites. Dat gebeurt hier elke paar jaar, in tegenstelling tot in Nederland. Het is maar een kleine injectie en ze hebben er geen last van gehad.

 

Deze week zit ons huis vol Duitse gasten. In het gebied rond Berlijn hebben de kinderen nu schoolvakantie. Ook vandaag op de pistes merkte je dat het weer drukker begint te worden.
Er zijn ook weer verschillende kinderen in huis. Wij merken nu hoe fijn het is, dat de kinderen al goed Duits praten. Ze kwebbelen veel met de Duitse kinderen. Vooral Tom is erg veel bezig met twee jongens van een jaar of 10. Darten, tafelvoetballen en op de game-cube, het is allemaal geen probleem. Hij praat of hij nooit anders heeft gedaan. Het verbaasd ons nog steeds, hoe snel de kinderen de taal hebben opgepakt. Ze verstaan echt alles en ze kunnen alle drie een heel aardig gesprek voeren. Ze hebben er duidelijk zelf ook zin in, dit te laten merken.

Één week moeten ze nu nog naar school en dan begint voor hen de voorjaarsvakantie.
Ze zijn dan een week vrij van school. Sanne gaat dan beginnen met een cursus snowboarden.
Ze verheugd zich er nu al op. Gisteren is ze bij de buurvrouw ( sportwinkel ) al een snowboard en schoenen uit gaan zoeken en ze kan bijna niet wachten. De laatste weken heeft ze niet meer zoveel geskied, ze had er geen zin meer in. Wendy daarentegen is regelmatig in de bergen te vinden, ze spreekt dan met vrienden en vriendinnen boven bij de lift af. Eerst wou ze liever snowboarden, wat ze intussen ook al erg goed kan, maar de laatste week is ze ook een paar keer gaan skiën.  Dit omdat veel vrienden en vriendinnen ook vaker skiën en ze weet dat als ze later ski-lerares wil worden, ze als de beste moet kunnen skiën. Maar zoals vaker is gebleken, heeft ze enorm talent voor sporten. Ofschoon ze veel minder heeft geskied als de andere kinderen en ons, doet ze totaal niet voor ons onder. Vandaag zijn we weer de hele dag boven geweest ( schitterend weer ) en ik heb haar verschillende keren uitgedaagd. Helaas moet ik zeggen dat alle drie de kinderen ons op dit moment hebben ingehaald wat betreft techniek en snelheid met skiën. 

 

Helaas zijn  we deze week helemaal vergeten foto’s te maken, dus daarom deze week alleen maar tekst. Ik hoop volgende week weer wat foto’s toe te kunnen voegen.

 

Maandag 26 januari 2009,


We hebben een erg rustige week achter de rug.

De eerste week met Poolse gasten is redelijk goed verlopen.  Ze blijven wel erg op zichzelf en daardoor krijg je niet gemakkelijk contact met hen. Ze komen ook niet naar beneden om iets te drinken of om een praatje te maken. Op zich is dat niet zo erg, een paar rustige weken tussendoor.
Wel is het zo dat deze Polen een ontzettende hoop vuilnis achterlaten. Dozen vol  lege flessen en blikjes, potten van een of ander Poolse etenswaren en ontzettend veel etensafval. De 4 Poolse families van de afgelopen week produceerde gezamenlijk veel meer afval als de gasten van de weken ervoor. Waar we ook aan moesten wennen, was de ( voor ons ) vreemde geur die er in huis hing. De Poolse gasten koken zo ontzettend uitgebreid en gebruiken hierbij schijnbaar heel andere ingrediënten als wij gewend zijn. Eerlijk gezegd kan ik niet zeggen dat het lekker ruikt. Toen we afgelopen zaterdag de appartementen moesten schoonmaken, wisten we niet hoe snel de ramen open moesten, om deze geur kwijt te worden.

We slapen intussen weer allemaal in ons eigen vertrouwde bed. Nadat ik een week eerder terug naar Nederland was geweest om onze meubels, bedden en kasten op te halen, hebben we afgelopen week alles weer opgebouwd. Ook voor de kinderen is dit natuurlijk weer erg fijn.

De overgordijnen in de woonkamer zijn intussen  ook opgehangen, een bankstel is uitgezocht en besteld en in de woonkamer staan intussen de kasten al op hun plaats. De komende week moeten nog enkele binnendeuren en vensterbanken  worden geplaatst en de laatste wanden moeten nog getext worden, maar dan zijn we binnen ook klaar.

Gisteren zijn we op bezoek gegaan bij opa en oma van Loon.

Deze gaan elk jaar ( al vele jaren ) in de winter met een reisgezelschap naar Oostenrijk. Deze trips worden meestal al een jaar van te voren besproken. Toen ze dus deze vakantie boekten, waren onze plannen nog niet concreet. Ze wisten ervan, maar na overleg met ons hebben ze toen toch besloten deze reis weer te boeken.
Het toeval wil dat ze vlak bij ons in de buurt zaten, op ongeveer 80 km. We zijn er dus zondag even naar toe gereden. Het weerzien was natuurlijk weer erg leuk maar van korte duur. Na een wandeling en gezamenlijk wat te hebben gegeten, zijn we weer naar huis gereden, omdat we om 16.00 uur weer thuis moesten zijn, er moest namelijk nog een familie arriveren en de geplande aankomsttijd van deze mensen was rond 16.30 uur.

Afgelopen zaterdag zijn er ook weer bekende van ons aangekomen. Dit is natuurlijk weer erg leuk. Deze mensen hadden we eigenlijk in Nederland al een hele tijd niet gezien, maar toen zij hoorden van onze plannen hebben ze als één van de eerste geboekt.
We hebben de eerste avonden natuurlijk  weer gezellig zitten kletsen.
Vanmorgen zijn we met hen gaan skiën.

Het weer was perfect, de pistes waren heel goed en het is deze weken niet zo druk, dus het was heel fijn vanmorgen.Het was jammer dat de morgen zo snel voorbij was, de kinderen komen rond 12.30 uur weer uit school en dan willen we natuurlijk thuis zijn.
Het was vandaag misschien wel de mooiste ochtend tot nu toe om te skiën.

 

 

Zondag 18 januari 2009,

Najlepiej, aby wszystkie.
Omdat we deze week alleen maar Poolse gasten hebben, deze opening. De Polen spreken geen Duits en slechts gebrekkig Engels, dus eigenlijk zouden wij Pools moeten spreken. Zover zijn we echter nog niet gevorderd, maar met handen en voeten gaat het redelijk.

Één van de Poolse families had in hun navigatie Lofer bij Salzburg ingevoerd. Nu schijnt het dat er nog ergens achter Salzburg een gehuchtje Lofer ligt.
Ze belden gisterenavond vanuit het andere Lofer op dat ze ons huisnummer niet konden vinden. Toen ze uitlegde waar ze stonden, begreep ik meteen dat het niet in ons dorp was, ze stonden 70 km verderop.
Toen ze later op de avond hier in onze Stube zaten vertelde ze, dat ze, toen ze in het andere Lofer stonden, dachten dat ze waren opgelicht. Ze hadden hun skivakantie reeds betaald, maar ze stonden in een gehucht zonder hotels, restaurants of sneeuw. Het ergste van alles ( tenminste als je wilt skiën ) er waren totaal geen bergen te bekennen.
Dus voor diegene die nog eens hier willen komen en daarbij gebruik maken van hun navigatie, ons dorp Lofer ligt bij Zell am See met postcode A-5090.
Maar goed, ze zijn er toch gekomen.

Afgelopen dinsdag ben ik met een gehuurde vrachtauto naar Aarle-Rixtel gereden om onze meubels op te halen. Ons huis is zo goed als klaar, dus wilden we onze meubels en bedden ( die nog steeds in Aarle-Rixtel stonden ) ook weer hebben. We hadden de laatste 4 weken op luchtbedden geslapen. De eerste dagen geeft dit wel een leuk gevoel, maar na een tijdje verlang je toch wel weer naar een echt bed.

In Aarle-Rixtel heb ik bij het demonteren en laden van de vrachtauto geweldige hulp gehad van mijn ouders, schoonmoeder, Wim van der Ligt ( een oom van Trudy ), Erick en Nik.
Het was eigenlijk maar goed dat ik zo’n goede hulp had, anders had ik het niet gered. Het demonteren, vooral van de slaapkamers, en het naar beneden dragen nam meer tijd in beslag dan gedacht.  Woensdagmorgen rond 08.00 uur zijn we begonnen en rond 19.00 uur ging de vrachtwagen dicht.

Gerda kwam ’s morgens met de mededeling, dat ze niet lang kon blijven. Het toeval wilde dat Henry en Kim ( broer en schoonzus van Trudy )op 14 januari 2009 hun 3e kind kregen.
Na een dochter en een zoon hebben ze nu weer een wolk van een dochter gekregen, genaamd Nore.

Nadat ik klaar was met het inladen van de vrachtauto en een snelle douche, kon ik ons nieuwe nichtje nog even gaan bewonderen. Wat dat betreft was het tijdstip voor mij erg leuk, het duurt tenslotte weer even, voor we weer terugzijn in Nederland.
Trudy en de kinderen vinden het dan eigenlijk ook helemaal niets dat ik de nieuwe aanwinst al gezien heb en zij niet. Zij moeten het nog even doen met de foto’s.

Donderdagmorgen, rond 02.30 uur ben ik weer vertrokken in Nederland en rond 15.00 uur was ik weer thuis.

Omdat ik de vrachtauto voor 3 dagen had gehuurd, moest hij meteen worden uitgeladen. Gelukkig had ik hierbij ook goede hulp. Niet alleen onze kinderen, maar ook vrienden (Wolfgang en Eva ) hadden we gevraagd of ze konden komen helpen.

Het uitladen van de auto was eigenlijk redelijk snel gebeurd, het weer in elkaar zetten zal wel wat langer duren. Omdat ons huis vol gasten zit, konden we in het ‘openbare’ gedeelte van ons huis niets neerzetten.
Dat betekende dat we alles in ons huis neer moesten zetten.
Toen we klaar waren met uitladen was de vrachtauto leeg en stond ons huis vol.

Intussen hebben we al enkele bedden in elkaar gezet en staan de meubels op z’n plaats. De komende week nog komen de gordijnen en zijn de laatste slaapkamermeubels weer in elkaar gezet. Het begint weer een echt huis te worden.
Onze vrienden met hun kinderen, die hadden geholpen met uitladen, hebben ’s avonds gezellig bij ons gegeten.

Gisterenavond ( zaterdag ) was er een echt spektakel in het dorp. Op de skiweide, onder in het dorp, was een demonstratie en wedstrijd freestyle skiën en snowboarden. Dit evenement, genaamd “the white performance” duurde de hele dag. Er was een grote skischans van wel 10 meter aangelegd. Hierop konden overdag inschrijvers hun kunsten laten zien in een soort kwalificatieronden.
’s Avond om 18.00 uur was de grote finale. In een schitterend verlicht decor konden waaghalzen hun kunsten vertonen. Dit alles onder begeleiding van luide muziek en een opruiende Engelstalige commentaarstem. Vooral onze jeugd vond dit natuurlijk schitterend. Direct na de wedstrijd werd de skischans ingepikt door de kinderen, die er elke keer weer van boven naar beneden afrolde.

Toen wedstrijd was afgelopen, volgde er een wild feest, waar vooral de jeugdige snowboarders en skiërs tot in de late uurtjes door gingen. Tot grote spijt van onze jeugd, zijn we echter toch maar rond 22.00 uur naar huis gegaan. Het was echt een waar spektakel.

Vandaag zijn we weer eens de hele dag lekker wezen skiën. Omdat we al een hele tijd niet meer met de kinderen waren geweest, wilde die graag laten zien, wat ze hadden bijgeleerd.
Wendy gaat heel goed op haar snowboard. Je kunt zien dat ze vaak met vrienden en vriendinnen op de berg is, ze doet niet veel meer onder voor hen. Het is erg mooi om te zien, als de jeugd goed kan snowboarden.
Sanne en Tom zijn ook heel veel vooruit gegaan met skiën. Snowboarden doe je heel veel op gevoel, terwijl skiën veel meer op een goede techniek berust.
Sanne en Tom lieten zien, dat ze het gebied intussen op hun duimpje kennen. Elk springbultje en mooi pad weten ze te vinden. Ze skiën allebei intussen veel beter als wij.
Omdat ze na een tijdje ieder hun eigen weg gingen, hebben Trudy en ik heerlijk samen geskied. Het weer was prachtig zonnig, de temperatuur net rond het vriespunt en het was windstil. Dit in combinatie met de perfecte condities en de rustige januariweken, maakte het tot een perfecte middag. We hebben rond de middag lekker samen gegeten. Het was schitterend.

Deze en volgende week zit ons huis in hoofdzaak vol met Poolse gasten. Volgende week komen er echter ook weer bekende uit Nederland, we verheugen ons er al weer op.
Het winterseizoen bevalt ons tot nu toe uitstekend.
Na enkele hectische weken met veel vrienden en bekenden, waren de afgelopen twee weken lekker rustig.
Ook de omgang met de verschillende nationaliteiten is heel leerzaam. Ook blijkt dat wij ‘Polen’ vaak een verkeerde (negatieve) klank meegeven. Het blijken tot nu toe zeer nette, beschaafde mensen, die hier een gezellige wintersportvakantie willen doorbrengen. Ook de Poolse kinderen, die nu in huis zijn, zijn heel rustig en beleefd.
Misschien dat het nog eens ooit anders wordt, maar tot nu toe zijn het voorbeeldige gasten.

 

 

Zaterdag 10 januari 2009,

Afgelopen week heeft ons hele huis volgezeten met Duitse gasten.
Dit was een hele omschakeling, niet alleen de taal, maar ook de manier waarop zij hun vakantie beleven.
Met de Nederlandse gasten ( waaronder natuurlijk ook veel vrienden ) hadden we een intensief contact, zij kwamen ’s avonds ook gezellig naar de Stube.
De Duitse gasten blijken veel meer gesloten te zijn en hoe goed we het ook probeerde, ze bleven ’s avonds allemaal in hun appartement.
Eerlijk gezegd vonden we het niet zo erg. Na twee intensieve weken met de Nederlanders, waren we zelf eigenlijk ook wel aan een beetje rust toe.

Helaas heeft de rust niet heel lang geduurd.
Woensdagmorgen moesten de kinderen weer naar school.
’s Nachts maakt Wendy ons wakker omdat ze erg pijnlijke steken heeft onderin haar buik…..schrikken.
We geven haar een zetpil en proberen haar nog even te laten slapen. Pas tegen de morgen werd de buikpijn wat minder en viel ze in slaap.
Sanne en Tom zijn die morgen gewoon naar school gegaan. We hebben Wendy even laten slapen en later op de dag zijn we even naar de huisarts geweest.
Die prikte meteen bloed (doet de huisarts hier zelf) en onderzocht ook haar onderbuik. Bij het betasten van haar buik gaf Wendy aan dat dit behoorlijk pijn deed.
Omdat hij het niet vertrouwde, stuurde hij ons meteen door naar het ziekenhuis van St. Johann in Tirol. Hij dacht aan een  ontsteking van de blinde darm.
In het ziekenhuis hebben we overleg gehad over haar verleden. Er werd een infuus aangelegd, waarna ze antibiotica kreeg toegediend.
Gedacht werd aan de blinde darm maar we besloten even af te wachten en nog niet te opereren.
De volgende dag was het met de pijn een heel stuk minder. Vrijdagmorgen is ze weer naar huis gekomen, we hebben afgesproken dat, als het terug komt, we meteen doorrijden naar het ziekenhuis.  We waren zeer tevreden over de artsen en het ziekenhuis. Er werd zelfs een chirurg bijgehaald die verbazend veel wist over levertransplantaties en ook galgangatresie.

Verder gaat het hier weer gewoon zijn gangetje.
Sanne en Tom gaan al de hele week, na school en huiswerk, schaatsen en vooral ijshockey is erg in trek.

Op de parkeerplaats van het zwembad ( 50 meter van ons huis) hebben ze een mooie ijsbaan aangelegd.  Ze zijn tot  ’s avonds laat ze buiten, de ijsbaan is ook verlicht.


Vandaag zijn alle Duitse gasten vertrokken en aankomende week is het heel rustig bij ons.
Er schijnt nergens in Europa vakantie te zijn, ze praten hier dan ook over het januari-gat.
Vanaf 17 januari hebben we weer gasten en dat blijft dan tot de paasvakantie.
Eind april komen de nieuwe gasten al weer van het voorjaar.

Deze week zijn we ook begonnen met onze slaapkamer te texen.

Dit is het laatste vertrek wat nog afgewerkt moest worden. Op een paar ( lange waslijst ) dingen na is het huis aan de binnenzijde dan klaar.
Ik ga dinsdag naar Nederland met een vrachtauto om de rest van onze meubels op te halen. Dan kunnen we eindelijk ons huis inrichten en kunnen we weer in ons eigen bed slapen.
Op een matras op de grond slapen is even leuk, maar na een paar weken verlang je toch weer naar een echt bed.

Vandaag kregen we onverwachts bezoek. Oude buren van de Heikant van vroeger kwamen met hun kinderen een bakje koffie halen. Ze gingen voor vakantie naar Saalbach Hinterglemm en op weg daar naar toe kom je langs Lofer.
Het was erg leuk en gezellig, lekker even ‘bij’kletsen.

 

 

Maandag 5 januari 2009

Allereerst willen we natuurlijk alle familie, vrienden en kennissen een heel gelukkig, voorspoedig en vooral gezond 2009 toewensen. 
We zullen vele van jullie het komende jaar niet zien of ontmoeten, maar we hopen toch met de meeste op één of andere manier in contact te blijven. Enkele zullen bij ons op bezoek komen, enkele zullen we ook weer zien als we een keertje in Nederland zijn.

De afgelopen twee weken hebben we vele mensen in ons huis gehad, waaronder ook enkele vrienden/kennissen.
Dit was voor ons ook heel leuk en, zeker omdat dit alles voor ons ook nieuw is, was het leuk dat bij de eerste gasten ook vrienden waren.
Ik denk dat ik mag zeggen dat de eerste twee weken goed en leuk zijn verlopen.
Ook de kinderen hebben echt vakantie gehad.

Was het weer de eerste weken niet altijd even goed, de gasten van de afgelopen week hebben prachtig weer gehad. Qua weer en skicondities was het bijna perfect.

We hebben dan zelf de afgelopen weken niet veel tijd gehad om  mee te gaan skiën, het is erg leuk als de gasten het naar hun zin hebben.
Dat de meeste een fijn vakantie hebben gehad blijkt uit het feit dat enkele ( eigenlijk de meeste ) alweer geboekt hebben voor volgend jaar. Dit resulteert in het feit dat de twee weken rondom kerst en oud- en nieuw van de komende winter nu bijna zijn volgeboekt.
Er hebben nu al reeds enkele families geboekt voor de carnavalsvakantie van 2010, omdat tijdens de kerst en Nieuwjaarsweken al geen plaats meer was.
Voor ons natuurlijk heel leuk, maar dit betekend onherroepelijk dat we gasten, die dit jaar komen met carnaval en dan meteen weer willen boeken voor volgend jaar, teleur zullen moeten stellen.
Het duurt immers nog enkele jaren voordat we met het aantal appartementen uit gaan breiden en , “wie het eerst komt, wie het eerst maalt”, zoals het gezegde luid.

Voor de tweede week op rij, hadden we een jarige in ons midden. Peter moest natuurlijk even in het zonnetje gezet worden en er werd uit volle borst gezongen.

De jaarwisseling is hier heel goed verlopen. We hebben het natuurlijk met onze gasten gevierd, maar we hebben wel even stil gestaan bij het gemis van familie en vrienden. Dat is natuurlijk de schaduwzijde van een emigratie naar Oostenrijk.

Het oud- of nieuwjaarsfeest in Appartements Schmidsendl was  echter super.
De “stube” zat helemaal vol, alle gasten waren gekomen. We hadden zelfs één van de gasten bereid gevonden, oliebollen te bakken.

Joan heeft samen met Sanne en Tom heerlijke oliebollen gebakken voor alle gasten.
Zelf hadden we voor diverse hapjes gezorgd en ook enkele gasten brachten lekkers mee.

Rond 0.00 uur werd er een Nieuwjaarsdrankje ingeschonken en na de Nieuwjaarswensen ging iedereen naar buiten voor het vuurwerk.

We hadden buiten een kachel aangemaakt, zodat we ons konden warmen.
Het vuurwerk was natuurlijk mooi, maar bij flinke vorst wil iedereen toch weer zo snel mogelijk naar binnen.

Binnen werd het feest voortgezet tot in de late ( of vroege ) uurtjes. Het was ontzettend gezellig, zeker ook voor de kinderen.


Ik wil er echter niet al te veel over uitwijden, anders krijgen jullie misschien een verkeerde indruk van ons ‘nette‘ Nieuwjaarsfeestje, maar er werd genoeg gedronken, vooral de borreltjes waren bij de dames erg in trek ( foto’s hiervan kunnen eventueel na aanvraag worden opgestuurd ).

De volgende morgen maakte bijna niemand vroeg aanstalten te gaan skiën.

Donderdagavond was er bij het dalstation van de cabinebaan een schitterend vuurwerk, waar we met z’n allen naar toe zijn gegaan. Het was werkelijk prachtig.

Er zijn de afgelopen week vriendschappen ontstaan tussen families, die elkaar vooraf niet kenden. Nu hebben ze de volgende vakantie bij ons gezamenlijk geboekt.

Voor vrijdag en zaterdag hebben Sanne en Tom zich opgegeven voor “Sternsingerl”.
Dit was een ‘driekoningenactie’, georganiseerd door de volksschule, waarbij de kinderen in groepjes bij de mensen aanbellen.
Ze zingen dan enkele liedjes en een kort stukje wordt voorgedragen. Er wordt dan gevraagd naar een kleine donatie. De opbrengst van deze actie is voor een goed doel. Tom en Sanne hadden hiervoor al verschillende keren op school moeten oefenen. Toevallig kwam het groepje van Sanne bij ons aan de deur. In de Stube mochten ze hun liedjes zingen, toevallig waren er verschillende gasten aanwezig voor de après-ski. Ze hadden meteen een goede opbrengst.

Afgelopen zaterdag zijn alle gasten weer vertrokken, voor ons een hele drukke dag.
Vanaf 15.00 uur mogen de nieuwe gasten weer in de appartementen, dit betekend dat we maar enkele uren de tijd hebben om alles te poetsen en weer in orde te brengen. Gelukkig krijgen we hierbij hulp van twee werksters, die van aanpakken weten. Met ons vieren lukt het ons.

Ook afgelopen week was voor ons in ieder geval weer een hele leuke week, ook de kinderen hebben echt vakantie gehad.
Aanstaande woensdag moeten ze weer naar school, het zal ze natuurlijk tegenvallen.