NIEUWS 2010:

Zondag 12 december 2010.

Dit zal de laatste update worden van 2010.
Vanaf zaterdag 18 december zal ons huis voorlopig weer vol zitten met gasten.
Dit wordt voor ons een erg drukke, maar tegelijk een hele leuke periode.
De volgende update zal dan (denk ik) ook gaan duren tot half januari, als de eerste turbulente weken achter de rug zijn.
Met de eerste drukke weken komen ook weer verschillende vrienden en gasten die intussen voor de derde keer terugkomen en we verheugen ons er al op.

De afgelopen weken waren eigenlijk ook weer heel leuk.

Na een vervelende periode, met veel ziekenhuisopname's/bezoeken, gaat alles weer een stuk beter.
Het herstel aan mijn linker oog gaat langzaam, maar wel goed. Al waarschuwen de artsen nog wel voor overmoed, ik heb er op het moment geen last van. Pijn heb ik niet en de scherpte van mijn oog is de laatste weken van -3,5 naar - 2,0 gegaan.
Ik heb er intussen weer het volle vertrouwen in dat alles goed gaat komen, me "rustig" houden zal de komende periode het moeilijkste worden.
Doordat ik me weer bijna "de oude" voel, ben ik ook gauw geneigd weer te veel te doen.
Gelukkig staat dan altijd Trudy weer met een stok achter de deur, die me laat weten dat het dan genoeg is.
Maar ja, als er 50 cm sneeuw valt ( in één nacht), moet die natuurlijk wel geruimd worden.

Trudy's verjaardag was erg gezellig.
We hadden verschillende vrienden uitgenodigd en natuurlijk waren mijn ouders er ook.

Voor Trudy's verjaardag waren we door opa en oma uitgenodigd voor een lekker etentje.

Het heerlijke eten werd afgesloten met een lekker dessert, waarbij de dames natuurlijk niet onder wilden doen voor de rest.

De kinderen hebben ook erg genoten van de week, dat opa en oma hier waren.
En voor ons was het natuurlijk ook erg leuk.
Bovendien konden wij nu lekker rustig doorgaan met de kinderkamers, terwijl opa en oma zorgden voor eten, het afval en andere huishoudelijke taken.

Het resultaat van deze werkzaamheden is op onderstaande foto's te bewonderen.

Wendy's slaapkamer.

De kinderen mochten zelf de kleuren voor hun slaapkamer uitkiezen.
Het is een erg kleurrijk geheel geworden, maar zelf vonden we het resultaat heel erg mooi.

Intussen is ook de parkeerplaats zover klaar.
Na een paar keer uitstel, kwam de asfaltploeg toch opdraven.
Met grote machines en vrachtauto's was het karwei in een halve dag geklaard.

En............net op tijd. De dag erop is de eerste sneeuw gevallen.
Het was nog niet veel sneeuw, maar gelukkig was de parkeerplaats nu klaar.

Een paar dagen erna begon het iets meer te sneeuwen.
Omdat ik nog niet te veel lichamelijke arbeid mocht verrichten, kreeg ik bij het ruimen van de sneeuw gelukkig hulp van Tom.
Gezamelijk hebben we de eerste sneeuw geruimd.

Die zaterdag kwam Wendy samen met haar vriendinnen, ook nog even langs.

Wendy zit met haar vriendinnen erg veel bij de paarden. Op deze zaterdag hebben ze de paarden meegenomen voor een lange wandeling.
Omdat het die dag erg koud was, kwamen ze zich even warmen en een lekkere kop warme chocolademelk drinken.

Op 3 december hebben we 's avonds onze sinterklaaravond gevierd.
We hadden lotjes getrokken om voor iedereen een kleine surprise te maken.
Trudy had mij voor surprise en door een stuk pvc-pijp (riolering) en een expander (spin) wilde ze me nog even laten weten, dat ik in het vervolg maar iets voorzichtiger moest zijn. Deze combinatie (pijp met spin) heeft namelijk gezorgd voor mijn oogletsel.

Dat wij ons sinterklaasfeest al op vrijdag 3 december hebben gevierd, heeft te maken met twee dingen.
Ten eerste, het zou laat worden en de maandag ( 6 december) moeten de kinderen gewoon naar school, dus zondagavond 5 december was voor ons geen optie.
En zaterdag 4 december was de grote "Krampusrummel" in Lofer.
Nu vinden onze kinderen niet alles belangrijk................maar Krampusrummel Lofer is het evenement voor de jeugd.
Ik heb dit 'fenomeen' al eens eerder uitgelegd, maar steeds weer blijven wij ons verbazen.

Deze optocht door Lofer wordt jaarlijks erg druk bezocht. Iedereen komt naar dit spektakel.
Voor de kleinsten komt eerst ook Nikolaus voorbij, maar dit is echt bijzaak.
Bewust wordt er dan een korte pauze ingelast, zodat de gezinnen met kleine kinderen, als ze dat willen, naar huis kunnen gaan.
Ik denk, dat als ze een dergelijke optocht in Nederland zouden houden, heel veel kinderen last zouden krijgen van nachtmerries. Misschien is dat hier ook wel.
In ieder geval begint die optocht rond 20.00 uur, waarbij een stuk of 15 groepen (hier worden deze "Pass" genoemd) in een waar spektakel met veel vuur, rook en herrie voorbij trekken.
Ter bescherming staan de toeschouwers op dat moment nog achter hekken.
Direkt aan het einde van de optocht worden deze hekken echter weggehaald, waarna alle Krampussen ( dit jaar naar schatting een stuk of 60) zich mengen onder de toeschouwers en waarbij ze flink in het rond meppen met koeiestaarten of zelf gemaakte zwepen van takken.
Hierbij wordt niemand ontzien, maar het liefst worden de jonge meiden achterna gezeten. Logisch, gezien de meeste Krampussen ( volksmond Krampl) gewone jongens zijn.
Dit jaar kregen we aan het einde van de avond een groep van deze jongens binnen.
Normaal blijven de Krampussen de hele avond buiten, waar verschillende stands en tenten zijn gebouwd. Doordat het deze avond echt koud was (iets van -12), zochten vele jongens echter ergens onderdak.
Vroeger was dit ook de bedoeling, omdat de Krampussen slechte demonen uit een huis kwamen verdrijven.
Deze geschiedenis heeft zo zijn eigen beloop gekregen.

Het is voor deze jongens een zware tijd. Tijdens deze Krampusdagen zijn ze meestal vrij en wordt er veel gedronken.
Wij hebben, op aandringen van de meiden, de Krampusshow in Lofer, Unken en Weißbach bezocht. Drie avonden achter elkaar zorgen voor heel veel blauwe plekken en striemen op de benen van de meiden.

Daarna ging het echt sneeuwen.
Niet alleen in Nederland heeft het flink gesneeuwd, ook hier is een beetje gevallen.
Gelukkig kon ik eindelijk gebruik maken van mijn sneeuwfrees, die het sneeuwruimen wel een stuk lichter maakt.
Deze frees heb ik twee jaar geleden al gekocht, maar op een onverharde parkeerplaats was dit toch niet zo handig.
Nu kan ik er optimaal gebruik van maken.

Zoals op bovenstaande foto te zien is, viel er afgelopen vrijdag in één nacht ongeveer 50 cm.

Onze achtertuin is verdwenen en komt pas eind maart weer in zicht.
Op dit moment ligt er een pak van zo'n 75 cm sneeuw (waar niet geruimd is).
Verder zijn er veel mensen van de gemeente bezig sneeuw te ruimen, bijgestaan door iedereen die een tractor of een loader heeft.

Afgelopen zaterdag waren we uitgenodigd voor een 'Adventmarkt'. Niet om er te komen kijken, maar om deel te nemen.
Op een adventmarkt staan eigenlijk alleen maar personen of bedrijfjes die handgemaakte produkten verkopen, aangevuld met hobbyisten en vrijwilligers.
De adventmarkt werd opgevrolijkt door een mooie Krampusshow aan het einde van de middag.
Ik had voor deze gelegenheid wat extra glazen kerstboompjes en kaarsenkandelaars gemaakt.

Niet dat we erg veel verkocht hebben, maar het was een hele leuke markt met een mooie krampusshow, die ondanks de sneeuw redelijk druk bezocht was.
Het was natuurlijk ook leuk, deel uit te mogen maken van deze markt en volgend jaar doen we zeker weer mee.

 

Omdat dit de laatste update van dit jaar is, willen we iedereen alvast een heel fijn kerstfeest en een hele goede jaarwisseling toewensen.
Tot in 2011.

 

Maandag 22 november 2010.

Tijdens de laatste update (6 weken geleden) schreef ik dat er deze keer waarschijnlijk weer genoeg nieuws te melden was..

Dat is ook zo, helaas niet altijd even positief. Vele mensen hebben het intussen op één of andere manier al gehoord wat er is gebeurd.

Tijdens werkzaamheden achter het huis, op 4 oktober, heb ik een ongelukje gehad.
Een expander (beter bekend als 'spin', zie bovenstaande foto) schoot uit mijn handen en kwam met veel geweld in mijn gezicht.
Rondom mijn linkeroog bloedde het meteen hevig.
Na het voorzichtig schoongemaakt te hebben, leek het allemaal mee te vallen en wilde ik weer verder gaan met mijn werkzaamheden.
Trudy wilde echter dat ik even naar de huisarts ging om ernaar te laten kijken.
De huisarts constateerde dat onder en boven mijn linkeroog een paar hechtingen gemaakt moesten worden, om zo min mogelijk littekens te krijgen.
Dit hechten was snel gedaan.
Tijdens verder onderzoek zag hij dat er wat bloed in de voorste kamer van het oog zat.
Hij wilde dat we, voor de zekerheid, even naar een oogarts gingen in het ziekenhuis van Zell am See.
Hier had ik eigenlijk geen tijd voor (bouwput achter het huis), maar Trudy wilde persé dat we even gingen.

In het ziekenhuis aangekomen volgde er een grondig oogonderzoek.
Intussen was het rondom het oog flink gezwollen en ook omdat er bloed in het oog zat, konden ze niet alles zien.Het zicht in mijn oog was wel een stuk minder, of ik door een mistwolk heenkeek. Dit was echter normaal, gezien de harde klap op het oog.
Voor de zekerheid wilden ze dat ik een nachtje in het ziekenhuis zou blijven, zodat ze met infuus en medicijnen de zwelling tegen konden gaan.
Hier hadden we niet op gerekend, ik had ook geen spullen bij. Zodoende moest ik een nacht in een ziekenhuispyama in een ziekenhuisbed doorbrengen.
Mijn linkerkant van het gezicht deed intussen wel erg pijn, maar dankzij diverse medicijnen heb ik die nacht toch redelijk geslapen.

De volgende morgen was de zwelling, wonderbaarlijk genoeg, bijna helemaal verdwenen. Een nieuw oogonderzoek leverde weer niets op, waarschijnlijk omdat er nog bloedresten in het oog zaten en omdat de oogbol wat gezwollen was.
Ik mocht die dag naar huis, maar moest me twee dagen later melden voor een nieuw onderzoek.
Het zicht in mijn oog was inmiddels weer normaal en ik had eigenlijk nergens meer last van.
Tijdens mijn afwezigheid gingen de werkzaamheden thuis natuurlijk gewoon door. Alle funderingen voor de nieuwe overkapping/garage/carport waren intussen gestort en ze waren bezig met het storten van de wanden.

Het was intussen donderdag.
De zwelling in de oogbol was nog niet helemaal weggetrokken en er zaten nog steeds bloedresten in het oog, waardoor ze bij het nieuwe onderzoek nog steeds geen goed zicht kregen in mijn oog.
Waarschijnlijk zou er niets in het oog beschadigd zijn en mocht ik van geluk spreken.
Met wat nieuwe medicijnen en zalf kreeg ik te horen dat ik me de dinsdag erop weer moest melden voor nieuw onderzoek.
Ik moest me in de tussentijd wel een paar dagen 'rustig' houden.

De volgende dag moest ik naar de huisarts om de hechtingen eruit te laten halen.
De zwelling was helemaal weg, het was alleen nog blauw rondom het oog.

De dagen daarop heb ik wat lichte werkzaamheden gedaan in en rondom de bouwput.
Alles ging eigenlijk weer goed, ik had helemaal geen pijn meer, de zwellingen en de blauwe kleur waren weer verdwenen en ook met werken had ik nergens last van.
Het zicht in het oog was prima. Het enige wat mij opviel was, dat er lichte en donkere vlekjes helemaal links in mijn gezichtsveld waren. Het leek wel of je vanuit je ooghoek zag dat er in de verte een TL-lamp knipperde. Daar leek het nog het meest op.

Die dinsdagmorgen moesten we weer terug voor controle naar het ziekenhuis in Zell am See.
Na een uitgebreid onderzoek, eerst door een assistent-arts en daarna door de 'echte' arts, en het beantwoorden van een paar vragen, moest ik even wachten.
Na 5 minuten kwam de oogarts terug en ging weer zitten.
Ze vertelde dat ze iets ernstigs in het oog had geconstateerd. Door de harde klap van de expander, was de oogbol waarschijnlijk even samengedrukt. Hierdoor is er een scheur ontstaan in het netvlies en had het netvlies ter plaatse losgelaten van de oogbol. De medische term hiervoor is "netvliesloslating". Omdat dit aan de zijkant van de oogbol zat, had ik er in het gezichtsveld niet veel last van (de knipperende TL-lamp).
Het risico was echter levensgroot aanwezig, dat het netvlies verder zou loslaten of dat het scheurtje in het netvlies verder zou scheuren richting het centrum van mijn gezichtsveld.
Dit zou heel gemakkelijk kunnen, wat zou betekenen dat er onomkeerbare schade zou komen, wat zou lijden tot blindheid van het oog.
Ook vertelde ze dat ze al contact had met de oogafdeling van het universitaire ziekenhuis in Salzburg en dat ik er meteen kon komen. Ik moest accuut aan het oog worden geopereerd.
Met de mededeling dat ik me zeer rustig moest bewegen, gingen we even langs huis om wat spullen op te halen en in plaats van 'even' op controle in Zell an See, lag ik aan het einde van de dag op mijn rechterzij in een ziekenhuisbed in Salzburg.
Onderzoek daar bevestigde de diagnose van de oogarts uit Zell am See en de volgende dag 's morgens zou ik geopereerd gaan worden.
Er zou een siliconenbandje om de oogbol worden genaaid, met op de plaats van het scheurtje en de netvliesloslating een kussentje (zgn. plombe). Verder zou de plaats van de netvliesloslating het oog even worden bevroren om ervoor te zorgen dat het niet verder ging.
Wel werd in het gesprek al duidelijk gemaakt dat het genezingsproces een langdurige geschiedenis zou worden en dat het altijd een zwakke plek in het oog zou blijven. De schade die intussen was ontstaan kon niet meer worden gerepareerd en het was te hopen dat er niet meer schade zou optreden. Ook werd gezegd dat in 30 tot 40 procent van de gevallen een tweede operatie nodig zou zijn en dat de scherpte van het oog kon veranderen door de operatie.
Ook werd in het gesprek meteen duidelijk dat een vliegreis/vakantie naar Spanje niet mogelijk was.
Dit was dus een geweldige domper voor ons. Een bouwput achter het huis, nog heel veel werkzaanheden gepland voor het winterseizoen en de éérste echte vakantie in twee jaar.
Dit laatste was natuurlijk voor de kinderen ook heel erg.

De operatie, de dag erop (13 oktober), is goed verlopen.
De eerste dag na de operatie was mijn oog natuurlijk afgeplakt en ik had erg veel pijn.
Achteraf hoorde ik dat ze voor deze operatie de oogbol zo ver mogelijk uit de oogkas halen, dit verklaarde de pijn en het echt onprettige gevoel.
Na de operatie moest ik nog 4 dagen in het ziekenhuis blijven. Het herstel ging (volgens de artsen) voorspoedig en de pijn was intussen een heel stuk minder geworden.
Het zicht in het oog was op dat moment nog echt minimaal, licht in het oog kon ik nog zeker niet verdragen.
Met een waslijst aan instructies, drie verschillende soort oogdruppels, twee oogzalven en een ingepakt oog mocht ik op zaterdagmorgen weer naar huis.

De eerste drie weken thuis heb ik niets anders gedaan dan gelegen en geslapen.
Overdag in huis de gordijnen dicht om daglicht tegen te houden, 3x per dag 3 verschillende druppels en zalf in het oog.
Heel af en toe kon ik het niet laten om even buiten te gaan kijken, waar de werkzaamheden natuurlijk gewoon doorgingen.

De betonwerkzaamheden waren intussen gereed, het riool was allemaal aangesloten en het terrein werd weer aangevuld en verdicht.
Het is wel heel vervelend (en duur) dat we vele werkzaamheden hebben moeten laten uitvoeren, terwijl ik veel zelf had willen doen.

Tegen eind oktober was er veel veranderd achter het huis en was de betonaannemer klaar met zijn werkzaamheden.

Mijn herstel ging aanvankelijk langzaam, zeker voor mijn eigen gevoel.
Na drie weken thuis kon ik nog steeds geen licht in mijn oog verdragen, had ik zeer slecht zicht in mijn oog en was het rondom mijn oog nog steeds behoorlijk dik.
De oogarts was echter, tijdens de wekelijkse controles, zeer tevreden over het genezingsproces en had goede hoop dat het zicht voor 90 procent zou terugkeren.

In de daarop volgende dagen mocht ik afbouwen met één soort oogdruppel, die ervoor zorgde dat mijn oog niet kon focussen en dat de pupil heel groot bleef. De artsen legde deze druppels uit als een soort gips voor het oog.
Een paar dagen nadat ik met deze druppels was gestopt, vond ik zelf dat het beter werd. Ik begon steeds beter te zien en kon ook weer meer daglicht verdragen.
Wel had ik de uitdrukkelijke instructie meegekregen dat ik absoluut niet mocht bukken, tillen en springen en lichamelijke arbeid was vooralsnog verboden.
Dat terwijl er achter het huis 125 m2 aan klinkers klaarstonden om gelegd te worden en er moest ook nog 450 m2 parkeerplaats geprofileerd worden voor het asfalt zou komen.

Het vervelende na verloop van tijd is, dat je went aan het feit dat je (nog) niet goed ziet, maar dat je je verder niet meer ziek voelt of pijn hebt.
Als er dan veel werk op je ligt te wachten is dit niet gemakkelijk.

De bestrating van de terrassen en paden achter het huis, wilde ik aanvankelijk natuurlijk zelf leggen. Omdat dit niet helemaal volgens de richtlijnen van het ziekenhuis en Trudy was (geen lichamelijke arbeid, niet bukken, niet tillen) hebben we hier echter maar hulp voor gezocht.
Gelukkig had een broer van een goede vriend enkele jaren bij een bestratingbedrijf gewerkt en deze man kon enkele dagen vrij krijgen bij zijn eigen werkgever.

De voorbereidende werkzaamheden voor de bestrating, heeft Trudy grotendeels voor haar rekening genomen. Met wat aanwijzingen van mij en lichte hulp, lukte haar dit natuurlijk.
Het was overigens ook niet de eerste keer dat ze me met bestratingswerkzaamheden heeft geholpen.

Als een volleerde stratenmaker werd de bedding met zand op hoogte gebracht en getrild.

Toen Norbert (volgens Trudy een "leuke, jonge stratenmaker") begon met zijn werkzaamheden, was Trudy de perfecte hulp.

Ook het bijbrengen van de stenen ging haar goed af.
100 m2 aan bestratingsmateriaal weegt toch een slordige 20.000 kg.
Gelukkig kreeg ze hierbij ook af en toe goede hulp van Tom.

Dus met het vakmanschap van Norbert, de niet aflatende inzet van Trudy, goede hulp van Tom en alleen wat advies van mijn kant waren de bestratingswerkzaamheden in twee dagen geklaard.
Dit viel mij echt heel veel mee, zelf denk je altijd dat het werk zonder jou langer duurt.
Het was natuurlijk voor Trudy erg zware en ongewone arbeid en ze had het niet gemakkelijk. Iedereen die Trudy kent, weet echter dat zij zich niet laat kennen en gewoon haar werk doet.
Gelukkig konden we heel goed met Norbert uit de voeten, die echt een hele goede hulp bleek te zijn.
Voor Trudy twee hele zware dagen, maar werkloos toekijken vanaf de zijlijn bij 'jouw' werkzaamheden is ook zeker niet gemakkelijk.
Het resultaat is echter erg mooi geworden, ik had het zelf niet beter kunnen doen (hmmm).

De parkeerplaats is afgelopen week ook al geprofileerd door de firma die ook de asfaltwerkzaamheden uitvoert. Het geheel ligt er nu al mooi bij en volgens de afspraken wordt er morgen, op 23 november ( Trudy's verjaardag) geasfalteerd.
Dit zou nog precies op tijd zijn, de weersverwachting voorspelt voor woensdag sneeuw en dalende temperaturen.
Dan zijn de buitenwerkzaamheden toch nog volgens planning uitgevoerd en gereed voor het komende winterseizoen.
Het zal sneeuwruimen voor de komende winter in ieder geval een stuk gemakkelijker maken.

Ondertussen is, in ieder geval voor de kinderen, het gewone leven doorgegaan.
Zij weten natuurlijk wat er gebeurd is met mijn oog en vonden het verschrikkelijk jammer, dat de reis naar Spanje niet doorging, maar ze pakken gewoon de draad op en staan niet lang stil bij alles wat er rondom hen gebeurt.

Sanne ging bijvoorbeeld met haar vriendinnen tijdens halloween (31 okt.) de straten 'onveilig' maken en belden aan bij vele huizen.
Op die manier verzamelen ze tassen vol snoep en hebben tegelijkertijd erg veel lol.
Alle meiden hadden zich helemaal in het zwart gehuld en in het toch al donkere Lofer waren ze nauwelijks zichtbaar op straat.

Wendy gaat de laatste maanden weer helemaal op in haar paarden.
Ze kwam al heel vaak bij de paarden van de familie Sturm (eigenaar van de gelijknamige skischool en Intersport-winkel in Lofer, maar op dit moment is ze er bijna dagelijks te vinden.
Heer Sturm heeft namelijk een aantal Haflingers (3 grote merries en twee veulens), waar voor gezorgd moet worden.
Omdat hij heeft gezien dat Wendy erg goed met paarden om kan gaan en aardig kan paardrijden, heeft hij haar gevraagd om een merrie, genaamd Hennie, een beetje onder handen te nemen.
Hennie was voorheen eigenlijk een vrij 'druk' paard, wat zich niet graag liet berijden.
Wendy heeft zo langzamerhand volledig het vertrouwen gewonnen van het paard en gaat er ook heel veel mee wandelen en rijden.
Door de aandacht en vertroeteling van Wendy is het paard een stuk rustiger geworden en de eigenaar is dan ook erg blij met Wendy.

Ook voor de andere twee merries heeft Sturm meisjes gevonden, allebei van dezelfde school waar Wendy ook zit.
De drie meiden spreken dan ook heel vaak samen af en hebben er ontzettend veel plezier in.
Als het om de paarden gaat is niets te veel. Is de fietsenband toevalling een keer slap of kapot, gaat ze er zelfs te voet naar toe ( 25 min. wandelen).

Afgelopen week kreeg ik een berichtje dat opa en oma van Loon weer voorbij wilde komen, maar dit moest voor de rest van de familie een verrassing blijven.
Ze zijn gisterenavond aangekomen op het vliegveld in Salzburg, waar wij ze op moesten halen.
Met een smoesje heb ik de rest van de familie mee moeten krijgen.
De (wereldberoemde)kerstmarkt in de binnenstad van Salzburg is 18 november toevallig geopend. Hier waren we afgelopen jaar al met vrienden geweest en het is echt de moeite waard.
Onder het motto, dat het 's avonds natuurlijk veel sfeervoller is dan overdag, zijn we om 16.30 uur vertrokken richting Salzburg.
Na twee uur op deze markt te hebben rondgelopen, vond ik het tijd om weer te gaan omdat we anders te laat thuis zouden zijn. De kinderen moesten vandaag natuurlijk weer gewoon naar school.

Toen we op hoogte waren van het vliegveld, vroeg ik Trudy of ze al ooit daar was geweest en of ze wist waar ze eventueel gasten op moest halen.
Omdat ze dit natuurlijk niet wist (ik ga altijd de gasten afhalen) reden we 'even' naar het vliegveld en parkeerde de auto op de 'afhaal'parkeerplaats.
"Nu we toch hier zijn, kunnen we net zo goed even binnen kijken waar de passagiers uitkomen", zei ik.
Omdat de kinderen nog nooit gevlogen hebben (Spanje zou de éérste keer zijn), nog nooit een vliegtuig van dichtbij hebben gezien en allen maar later thuis waren als we hier even rond gingen lopen, stemde iedereen in om even naar binnen te gaan.
Ik denk dat Trudy op dat moment al iets vermoedde, maar de kinderen begrepen het pas, toen ze rond half negen opa en oma zagen aankomen lopen.
De verrassing was compleet.
Opa en oma blijven een weekje en vieren zodoende ook Trudy's verjaardag mee. Hiervoor hebben we ook nog verschillende vrienden uitgenodigd, dus het zal wel gezellig worden.

De genezing van het oog lijkt nu de goede kant op te gaan.
Volgens de artsen komt mijn zicht uiteindelijk bijna helemaal terug. Er zit wel wat vertroebeling in de oogbol, wat af en toe zorgt voor een vlek die in mijn ooghoek verschijnt.
Volgens de oogarts moet ik hier mee leren leven en zal ik dit verschijnsel in de toekomst automatisch gaan negeren.
De scherpte in mijn oog zit op dit moment op een sterkte van -3,25. De kans is groot dat dit de komende maanden nog zal verbeteren, maar de verwachting is dat de scherpte niet meer 100 % zal worden. Dit zou inhouden dat ik in de toekomst waarschijnlijk wel een bril moet gaan dragen. Dit is natuurlijk jammer, zeker gezien het feit dat ik een jaar of 6 geleden mijn ogen heb laten laseren, om van een bril verlost te zijn.
Maar dit valt achteraf natuurlijk enorm mee, ik had ook geheel of gedeeltelijk blind kunnen worden aan mijn linkeroog.
Volgens de artsen heb ik dan ook erg veel geluk gehad.
Dat zullen we dan ook maar goed onthouden.


Zondag 10 oktober 2010.

Het is nog geen maand geleden sinds de vorige 'update', maar ik had even tijd en er is intussen weer het nodige gebeurd.

Na de drukte van het zomerseizoen is het wel fijn om weer wat meer tijd met het gezin door te brengen.
De kinderen gaan intussen weer naar school en het 'gewone' leventje (met name de regelmaat) kan en moet weer terugkeren.
We hebben de komende tijd nog wel af en toe gasten, maar dit zijn er niet zoveel.
Het zal weer rustig zijn in ons huis tot 18 december. Dan barst het winterseizoen weer in alle hevigheid los.

Op 14 september zijn opa en oma van Loon en oma Biemans weer bij ons geweest.
Omdat hun bezoek buiten de drukke periode viel, hadden we veel tijd om met hen door te brengen.
Dit hadden we ook zo gepland en we waren zelf ook wel een beetje aan vakantie toe.
Tijdens onze ingelaste vakantie begin september hebben we enkele dagen in ons huis in Aarle-Rixtel moeten werken, zodat we eigenlijk deze zomer nog geen vakantie hebben gehad.
We hebben dan ook veel gedaan, samen met opa en de oma's.

We hebben natuurlijk een paar mooie wandelingen gemaakt, waarbij ook de kinderen af en toe meegingen (meestal alleen als we ook ergens gingen eten). Bovenstaande wandeling werd dan ook bekroond met een bezoekje aan "Krepper", waar de oma's en de kinderen allemaal de befaamde "Jagernocken" bestelden.

Omdat we ons huis in Aarle-Rixtel hebben verkocht, hoeven opa en de oma's daar de tuin niet meer bij te houden. Om ze niet helemaal uit hun ritme te halen, hadden we het tuingereedschap al te voorschijn gehaald. Het duurde dan ook geen dagen of er werd al weer flink in de tuin gewerkt.

Toch hebben we veel gewandeld en op bovenstaande foto's is te zien dat we ook echt in de bergen zijn geweest.

We zijn een dag met vijven naar de Großglockner geweest, waar we volop konden genieten van het mooie weer en de schitterende uitzichten.
Natuurlijk zijn we ook in de sneeuw geweest. Het was een uitzonderlijk heldere dag, wat dit bezoek aan de Großglockner echt de moeite waard maakte.

Onderweg lekker picknikken.

Ook hebben we, samen met de kinderen, de zoutgrotten in Hallein bezocht.
Wat dat aangaat, hebben we het bezoek van opa en de oma's mooi gecombineerd met een weekje vakantie voor ons.

Niet helemaal toevallig viel Sanne's verjaardag midden in het bezoek van haar oma's en opa.
Zo kon ze deze keer op haar verjaardag (21 september) al voordat ze naar school ging, worden gefeliciteerd en cadeautjes in ontvangst nemen.

's Avonds zijn we met z'n allen gaan kegelen bij 'Hochmoos'.
Het was, niet alleen voor Sanne, een erg leuke dag.

Voor haar verjaardagsfeest had ze 8 vriendinnen uitgenodigd.
Sanne had een slaapfeest georganiseerd. Vooraf gingen de dames (ieder op eigen kosten) eten bij 'Dankl'.
's Avonds was er taart, chips, drinken, muziek en alles wat er bij zo'n meidenfeest hoort.
Omdat de meiden allemaal bij elkaar wilden slapen, werden er matrasjes op de grond gegooid en lagen er 9 meiden in een slaapzak in de hal van het appartementenhuis.
Volgens mij hebben ze 's nachts niet veel geslapen.
's Morgens nog met z'n allen ontbijten, heerlijk verse broodjes en Nederlands broodbeleg. Dingen als hagelslag, chocolade vlokken en appelstroop zijn voor Oostenrijkse meiden echt heel 'vreemd'.

Na het vertrek van opa en de oma's hadden we de kinderen beloofd, dat we hun kamers gingen schilderen, in de kleur die ze zelf wilden.
Toen ze twee jaar geleden hun 'nieuwe' kamers kregen, waren ze al wel een keer geschilderd, maar de tijd was toen te kort om het helemaal goed te doen.
Ook wisten ze toen nog niet hoe ze hun kamer in gingen delen en met wat voor kleuren. We hebben toen dus maar alles wit geschilderd, nu werd er dus wat kleur aangebracht.
Tom's kamer was als éérste aan de beurt.
Hij wilde een groene kamer, dus zo gezegd, zo gedaan.
Na een paar dagen was zijn kamer helemaal klaar en weer ingeruimd.
Het resultaat is erg mooi geworden.


Verder als Tom's kamer zijn we voorlopig nog niet gekomen, maar de meidenkamers worden voor december zéker nog gedaan.

Wat we ook voor het winterseizoen nog willen realiseren, is het verharden van de parkeerplaats.
Voordat deze echter geasfalteerd kan gaan worden, moeten eerst de fundamenten en betonwanden van de toekomstige overkapping, carport en garage worden gemaakt.
Met de betonaannemer hadden we afgesproken dat we hier begin oktober graag mee wilde beginnen, dus kon de spade weer in de grond.

Van boven af is goed te zien hoe de carport/overkapping gaat worden, met achteraan de garage.

Na het storten van de funderingen worden de wanden gestort.
Deze betonwanden komen op de meeste plaatsen maar een stukje boven de asfalt uit.
Hier wordt dan volgend jaar een houten bouwwerk op geplaatst.
Er worden ook enkele betonwanden wat hoger opgetrokken.

Na een paar dagen werken, veranderde de parkeerplaats in een echte "Baustelle".
In de éérste week van de werkzaamheden wordt elke dag beton gestort.

De komende week zijn de betonwerkzaamheden klaar en kan alles worden aangevuld en verdicht.
Zoals het er nu uitziet komen ze in de éérste week van november de parkeerplaats asfalteren.
De terassen en paden leggen we met betonklinkers dicht, dit doen we (uiteraard) zelf.

Eind oktober hebben we nog een weekje vakantie te goed.
De kinderen hebben dan herfstvakantie, toevallig tegelijkertijd met de scholen in Nederland.
We gaan dan een weekje naar Spanje (Benidorm), waar we een hotel hebben geboekt.
In die week komen er vanuit Nederland drie bevriende families naar hetzelfde hotel.
We verheugen ons er enorm op, zeker ook de kinderen, die voor het eerst in hun leven gaan vliegen.
Ze zien daar dan ook weer enkele vrienden/vriendinnen.
Helaas komt het voor mij niet zo goed uit (in verband met de werkzaamheden), maar we moeten er maar tijd voor maken.

Bij de volgende update zal er dus weer het nodige te vertellen zijn.

 

Zondag 12 september 2010.

Het belangrijkste nieuws van de laatste tijd (voor ons in ieder geval) is dat ons huis in Nederland is verkocht.

Na meer dan twee jaar is het eindelijk gelukt.
We hebben, wat dat betreft, de tijd niet meegehad, maar uiteindelijk is de nieuwe koper toch gevonden.
Na stroeve onderhandelingen hebben we tenslotte toch een goede middenweg gevonden. Hierover straks meer.

De afgelopen 8 weken hebben we een druk zomerseizoen gehad.
Vanaf begin juli hebben we steeds "volgezeten".
Vele nieuwe gasten, maar natuurlijk ook weer enkele gasten van vorig jaar en natuurlijk ook weer vele bekenden.
Zo vonden we het ook weer heel fijn, dat goede vrienden bijna 3 weken op de camping in Lofer hebben gezeten.
Helaas hebben ze het niet getroffen met het weer, maar hun bezoek aan Lofer vonden wij weer erg fijn.

Samen met Erick heb ik enkele mooie bergwandelingen gemaakt, en de dames konden weer naar hartelust 'bijkletsen'.

Ook hebben we verschillende tochten gezamenlijk gedaan (hier waren ook andere gasten bij), zodat de dames ook deze tijd gewoon konden gebruiken om te kletsen.
Ik vraag me wel eens af, of die altijd stof hebben om over te praten.
De enige tijd dat de dames meestal stil zijn, is als we stijl bergop lopen (vanwege conditie-problemen).
Overigens halen ze het dan weer dubbel in op de weg naar beneden.

Naast Erick en Christel waren er nog veel meer gasten uit Aarle-Rixtel en omgeving.
Ook met deze gasten hebben we natuurlijk weer enkele mooie wandeltochten gemaakt.

Het beklimmen van de Loferer Steinbergen behoort tot één van de vaste tochten dit jaar.
Voor deze tocht is echter een goede conditie vereist. Daarom loop ik deze tocht vaak voornamelijk met mannen. Dit jaar ben ik hier (tot nog toe) 8 x boven geweest.

Één andere vaste route is de tocht vanuit Unken door de Asschauer Klamm.
Dit is (qua natuur zeker) één van de mooiste tochten van de omgeving. Het voordeel van deze tocht is, dat hij geschikt is voor families met kinderen.
Daarom lopen we deze tocht ook vaak met een grotere groep.

Er was dit seizoen zelfs één week, waarin alle gasten uit Aarle-Rixtel kwamen, met uitzondering van een familie uit Stiphout.
In deze week was het natuurlijk reuze gezellig en ook de kinderen hadden het goed naar de zin.

Het was ook 's avonds in de Stube een dolle boel.
De kinderen waren erg actief in het organiseren van
'van-alles-en-nog-wat', zoals een onvervalste bingo, een tafelvoetbalcompetitieen een kaart-toernooi.

Het was natuurlijk erg druk, maar de sfeer zat er goed in.


Voor het eerst werd ook het plan gesmeed door sommige dames, om ook eens mee de Loferer Steinbergen in te gaan. Ook Rik en Tom wilden graag meelopen.
Helaas was het weer niet al te goed en dus konden we niet voluit genieten van de uitzichten, die deze tocht eigenlijk bijzonder maakt.

Ik had Trudy al eens gezegd, dat ze in de Schmidt-Zabierow-Hütte (boven in de Loferer Steinbergen) de lekkerste goulaschsoep van Lofer hebben. Ze wilde het niet geloven.................totdat ze dus zelf geproefd had. Inderdaad heerlijk.
Misschien heeft het lekker vinden van de soep wel te maken met de stevige klim (3 uur onafgebroken omhoog lopen), maar lekker is hij in elk geval.

Na het nuttigen van een kleine maatijd, moesten we nog naar beneden.

Dat de dames met het omhoog gaan steeds achteraan liepen, daar hadden we wel rekening mee gehouden.
Maar dat we ook op de terugweg naar beneden steeds op de dames moesten wachten, hadden we niet gedacht.

op een gegeven moment ging het de jongens niet snel genoeg en besloten niet langer te wachten, maar op eigen houtje verder te gaan.
Op een gegeven moment gold dit ook voor de mannen. Het gevolg was dat we onder aan de berg wel drie kwartier moesten wachten, tot de dames er waren.

Bovenstaande foto is gemaakt op een bijzonder moment. Ik had net telefoon gekregen van de makelaar, dat we het met de kopers van ons huis in Aarle waren eens geworden. Vandaar misschien ook wel het blije gezicht van Trudy.

Eenmaal weer thuis aangekomen (na een tocht van totaal 9 uurtjes) had niemand geen zin meer om nog voor het eten te zorgen.
Daarom werd er gekozen voor een hele praktische oplossing: pizza halen.
En niet alleen de volwassenen vonden dit erg fijn, de kinderen hebben gezamelijk pizza zitten eten op de trampoline.
Moet zo nu en dan kunnen, het was een spontaan en leuke ingeving.


Tussen alle mooie foto's van de wandeltochten door, even aandacht voor onze balkonbloemen.
Vanwege het weer, leek het in het begin van de zomer niet veel te worden.
Halverwege de zomer zag het er al een stuk beter uit met de bloemen, maar vooral eind augustus - begin september stonden onze balkonbloemen er prachtig bij, vandaar even onderstaande foto's.


Het lijkt wel of we alleen foto's maken van de wandeltochten en dat klopt ook eigenlijk wel.
Bij dit soort gezamenlijke tochten hebben we zelf altijd een foto-toestel bij en vaak levert het plaatjes op van meerdere gasten in één keer.
Daar komt bij dat we inderdaad minstens twee keer in de week meer gaan wandelen, dus levert dat dan ook vele plaatjes op.

Bijdeze tochten wordt er ook vaak iets gegeten of gedronken, dit betekent niet dat we hier alleen maar eten en drinken (maar wel vaak).
Ook dit is met een grotere groep vaak erg gezellig.


 

Ook is er altijd tijd voor ons zelf, even los van andere gasten.


Na mijn loodzware tocht met vriend kees van een week of 6 terug, was het weer eens tijd voor een nieuwe uitdaging. Aangezien dat ik niet graag alleen het hooggebergte in ga (je weet nooit wat er gebeurd), probeer ik af en toe gasten te vinden die in zijn voor zo'n uitdaging.
Ivo en Patrick wilden graag een dagje mee en met ons drieën hadden we een mooie route uitgestippeld. Ik wilde graag een keer de Reiter Alpen op, een hooggebergte aan de andere kant van Lofer, waar ik nog nooit eerder ben geweest.
Trudy zou ons 's morgens vroeg ( 07.00 uur ) wegbrengen naar de andere kant van de Reiter Alpen, waarna we deze zouden oversteken.
Vertrekkend op een hoogte van 550 meter zouden we twee bergtoppen aandoen, één van 1979meter, de tweede 1870 meter, om vervolgens weer uit te komen in Reith op 600 meter.

De eerste klim, tot een hoogte van 1600 meter duurde ongeveer 2 1/2 uur en was goed te doen. Het tempo van mijn twee metgezellen ( jaren jonger en kilo's lichter) lag tijdens deze klim erg hoog en in mijn eigen tempo bleef ik net iets achter hen.
De borden van deze klim gaven aan dat het bereiken van de Traunsteiner Hütte 3 1/2 uur in beslag zou nemen, maar na 2 1/2 uur waren we er al. Het tempo lag dus erg hoog.
Na een heerlijk bord soep (10.30 uur 's morgens) werd de tocht voortgezet naar de eerste top, een klim van nog 1 1/2 uur en 400 meter hoogteverschil.
Vooral deze klim was voor mij erg zwaar, eenmaal boven was het uitzicht adembenemend.
Ook het bereiken van het kruis geeft elke keer veel voldoening.

Tevreden poseren bij het kruis op een hoogte van 1979 meter.



Het uitzicht was adembenemend, onze volgende bergtop lijkt ook maar een klein bergje.

Op weg naar de tweede top, terugkijkend naar de eerste top, waar we vanaf komen.

Op de tweede top hebben we lekker de tijd genomen om ons meegebrachte brood op te eten. Ik heb ooit op een slechtere locatie mijn brood gegeten. Na een pauze van een goed half uur, werd begonnen aan de afdaling.

Aangekomen in Reith zijn op de achtergrond de toppen te zien van "die drei Brüder",
de naam van de toppen die we die dag bereikt hebben. Het is één van de mooiste tochten, die ik dit jaar gelopen heb. Qua afwisseling van de natuur misschien wel de mooiste. Toch was de tocht niet zo zwaar als de tocht met Kees, enkele weken eerder.

Diezelfde dag werd door enkele dames met kinderen gebruikt om te gaan zwemmen en een lekkere barbeque in de open lucht. Ook voor hen was het een hele mooie dag.

En toen zou onze vakantie aanbreken.
We zouden lekker een dag of vijf naar het Gardameer gaan.
De verkoop van ons huis heeft daar verandering in gebracht.

In plaats van een tent aan het gardameer, werd het kamperen in de Molenstraat in Aarle-Rixtel.
Omdat we graag nog één keer wilden slapen in ons huis, werden hier de luchtbedden neergelegd.

De vakantie werd een werkvakantie, maar dat vonden we natuurlijk helemaal niet erg.
Een speeltoestel werd even naar de buren verhuisd, lampen moesten nog van het plafond gehaald worden, gordijnen inpakken en alles in de aanhanger laden.

Het was voor ons een dubbel gevoel: blij dat het huis verkocht is, maar tegelijk het laatste schip wat in Nederland verbrand werd.

Naast de bezigheden in ons huis, was er natuurlijk veel tijd voor ontspanning en het weerzien van familie en vrienden.
Tijdens deze week was de Jeugd3daagse in Aarle-Rixtel in volle gang.
Dit was voor onze kinderen natuurlijk erg leuk omdat ze alle vrienden daar bij elkaar zagen. Vele van de vrienden en kennissen hadden ze overigens deze zomer nog gezien, aangezien er vele bij ons te gast waren.
Ook voor Trudy was dit leuk, zij heeft immers jaren lang deel uitgemaakt van de leiding van deze jeugd3daagse.

Ook was er natuurlijk tijd voor de familie en we zijn dan ook lekker met z'n allen uit gaan eten.

Het eten was natuurlijk erg lekker, alleen de maat van een glaasje bier viel erg tegen.

De zondagmorgen vroeg zijn we weer vertrokken naar huis.
Er zouden die dag weer verschillende gasten aankomen, dus we moesten weer terug.

Tom's verjaardag (31 augustus) hadden we een beetje gevierd bij oma Biemans thuis.
Eenmaal weer thuis, wilde hij nog een verjaardagsfeestje vieren met zijn vrienden.
Eerst zijn we naar de bioscoop gegaan in Salzburg.
Daarna werd er thuis op zijn 'Nederlands' gegeten.
Een groot zeil op tafel, daarop een bult friet met 'Hollandse' snacks. De echte hollandse fricandellen werden een beetje vreemd gevonden door de jongens, maar na een aarzelend begin, werden ze toch gegeten.
De combinatie met mayo, currie en ui vonden ze maar niets.
Ze konden ook niet geloven dat een fricandel speciaal in Nederland veel gegeten werd.


Gisteren was voor Tom ook nog een beetje een speciale dag.
Zijn vriend uit Au (Cristiaan) moest met zijn ouders mee, de koeien van de Lofer Alm afhalen.
Wanneer er in de zomer geen slechte dingen zijn gebeurd met het vee of met de familieleden, wordt dit op een erg traditionele manier gedaan.
Ze noemen dit "de Almabtrieb".
De koeien worden dan 's morgens heel vroeg al op de alm verzameld (dit is voor de boeren vaak een slecht werk). Ze worden hierna gewassen en geborsteld, waarna ze een schitterende hoofdtooi opkrijgen. Deze bestaat uit verse bloemen, die eerder die week door de boerin zijn gemaakt.
Deze traditie is normaal alleen voor de 'Einheimische', maar Tom was deze keer gevraagd mee te lopen.
Hij moest om 07.00 uur op. Om 08.00 uur waren ze op de alm (met auto). Daarna de koeien bij elkaar drijven, mee wassen en bij elkaar houden als ze worden versierd.
Rond 11.00 uur werd begonnen met de voettocht vanaf de berg.
Rond 13.30 uur kwamen ze door Lofer, waarna de voettocht door ging naar Au.
Het werd voor Tom (en de andere, inclusief koeien) een tocht van ruim 4 uur.
Tom was 's avonds erg moe, maar hij vond het super en wil graag volgend jaar weer meelopen.

 

 

Zaterdag 24 juli 2010.

Het is intussen alweer eind juli en we zitten natuurlijk alweer midden in een druk zomerseizoen.

Begin juni zijn we, voorafgaande aan dit drukke seizoen, enkele dagen in Italië aan het Gardameer geweest.
De kinderen hadden donderdags en vrijdags vrij van school en daarom konden we woensdagmiddag al vertrekken.
Vanuit Lofer is het een rit van ongeveer 3 ½ uur, dus we waren aan het einde van de middag al op de plaats van bestemming.
We hadden op een camping in Peschiera een tent gehuurd, bijna direct aan het water van het Gardameer.

Het was er erg warm, maar we hebben een paar heerlijke, relaxte dagen gehad. Ook voor de kinderen was het heel fijn.
In grote delen van Duitsland en Oostenrijk was er al een vakantieweek, dus waren er veel kinderen op de camping.
De dagen gingen snel voorbij, de terugreis niet.
We reden de poort van de camping uit en we kwamen eigenlijk meteen in een file te staan.
Waar we op de heenreis 3 ½ uur gereden hadden, hebben we op de terugreis de dubbele tijd in de auto gezeten.
Dat was natuurlijk wel een tegenvaller.

 

In de daarop volgende week, moest Tom zijn fietsexamen afleggen. Kinderen mogen hier pas alleen, zelfstandig fietsen, als ze dit examen (op 10-jarige leeftijd) positief hebben afgelegd.
Waar hij in Nederland al jaren mocht fietsen, mag hij dat hier dus pas vanaf 10 juni van dit jaar.
Het is ook voor ons erg gemakkelijk, dat ook hij nu voortaan alleen mag fietsen.
Zo heeft elk land natuurlijk haar regels: Alleen fietsen (in een verkeersluw dorp) mag dus pas vanaf 10 jaar, waar kinderen (die nog nauwelijks kunnen lopen) al heel vroeg op skietjes de berg af worden geduwd.
Voor ons Nederlanders moeilijk te begrijpen.

 

In de week van 12 juni waren mijn ouders weer hier.
Dit keer waren ze met de bus gekomen en zijn één week hier geweest.
In deze week hebben we natuurlijk ook de één of andere voetbalwedstrijd van het WK gekeken.
Zoals op onderstaande foto te zien is, valt de appel niet ver van de boom en ook Tom is erg fanatiek in het kijken van de wedstrijden van het Nederlandse elftal.

Ook in de weken erna, werden er natuurlijk veel wedstrijden gekeken. We hadden hiervoor onze ‘Stube’ omgebouwd tot “Holland House”, waar we met vele gasten de wedstrijden volgden.

Helaas heeft het net niet geleid tot een wereldtitel, maar het was wel erg spannend en leuk.

 

In de laatste schoolweken zijn zowel Tom als Wendy met hun klassen op kamp geweest.

Wendy was met haar klas een week aan de Bodensee.
Ze heeft een hele leuke en drukke week gehad en bij ons in huis was het erg rustig. Het is een duidelijk verschil: met of zonder Wendy in huis.

Nadat Wendy op zaterdag weer thuis was gekomen, is Tom op maandag voor een paar dagen weggeweest.
Ook hij had een geweldige tijd en hij heeft veel met zijn klas ondernomen tijdens dit kamp.
Het is zeker geen vakantie voor de kinderen, die tijdens zo’n kamp wel heel erg actief zijn.
Er is een strak schema van ’s morgens tot ’s avonds.
Tom kwam ook erg moe thuis, gelukkig stond de vakantie voor de deur.

Omdat Tom volgend schooljaar ook naar de ‘Hauptschule’ gaat, was er een leuke afscheidsavond georganiseerd.
Op deze avond werden dia’s  van hun kamp afgespeeld, waarbij de kinderen zelf tekst en uitleg moesten geven.
Ook Tom legde het één en ander uit in een perfect Pinzgauer dialect.
Alleen Trudy en ik hadden  moeite, onze zoon te verstaan.

Alle drie onze kinderen spreken overigens een vlekkeloos dialect, terwijl Trudy en ik blijven hangen in ons “Hoogduits”.

Op 9 juli begon de negen weekse vakantie voor de kinderen.
Pas op 13 september moeten ze weer naar school.
Ook moet ik zeggen, dat ze alle drie een goed rapport hadden.
Af en toe zijn ze natuurlijk een beetje laks met het maken van hun huiswerk, toch waren de leerkrachten goed te spreken over alle drie. Zeker ook over de getoonde inzet op school.

In de laatste schoolweek wordt er overigens niet echt meer geleerd op school.
Deze schoolweek worden leuke dingen georganiseerd voor de kinderen.
Ik was door enkele leerkrachten benaderd over het geven van workshops voor de kinderen van een 1e en 2e klas van de ‘Hauptschule”.
Twee volle dagen na elkaar had ik steeds weer groepen van 8 kinderen in mijn winkel, voor een workshop van 2 uur per groep.
Ook voor mij een leuke ervaring en bijna alle kinderen gingen helemaal op in het maken van hun kunstwerk.

 

Zoals in bijna heel Europa, was ook het weer in Oostenrijk de laatste weken heel erg warm.
Er werden vaak temperaturen gehaald van ver boven 30 graden en er was weinig neerslag. Het geluk in Oostenrijk is dat in de avond en nacht de temperatuur altijd zakt tot onder de 20 graden, zodat het ’s nachts niet benauwd is.
Ook komen de zomerse temperaturen de sfeer in het dorp ten goede.
De terrassen zitten lekker vol en ook tijdens het wekelijkse “Marktleben” blijft het lang druk op straat.
Tijdens het “Marktleben”  van vorige week moesten onze meiden optreden met hun hip-hop clubje.
Ieder moest twee keer optreden voor een groot publiek van “Einheimische” en toeristen. Erg leuk.

Natuurlijk zijn we de afgelopen weken weer veel gaan wandelen met gasten.
Twee keer per week organiseren we een wandeling die, qua lengte en moeilijkheidsgraad, wordt afgestemd op de deelnemers.
Zo gaan we om de twee weken wel een keer naar de top van de ‘Grubhörndl’, de hoogste top van de Loferer Alm.
Dit blijft ook voor mij elke keer weer een hele mooie tocht en keer op keer is de voldoening bij de gasten erg groot als ze de top bereiken.

Ook de wandeling door een uniek natuurgebied mag tot een vaste wandelroute worden gerekend.

Tijdens de wandeling was het erg warm. Tom, die de wandeling ook meeliep, nam onderweg een lekker bad in een natuurlijk bassin van een bergriviertje.

Onderweg gezamelijk picknicken. Met een grotere groep is dit erg leuk.
Ook een doorgang door de Innerbachklamm in Reith is erg mooi.

 

De afgelopen week hadden we vrienden op bezoek, die we een paar jaar geleden op een camping in België hebben leren kennen.
We hebben altijd contact met hen gehouden en ook vorige zomer waren ze bij ons te gast.
Kees en Marianne zijn echte wandelaars, waarmee we ook dit jaar weer de nodige wandelingen hebben gemaakt, samen met andere gasten.
Vorig jaar is Kees, met een groep van 6 mannen,  mee de Loferer Steinbergen op geweest.
Dit had diepe indruk gemaakt en hij wilde ook dit jaar weer naar dat hooggebergte.
Omdat ik niet alleen zulke zware tochten ga maken en omdat we dit jaar nog niet eerder gasten hadden, die hetzelfde verlangen hadden, was dit voor mij ook weer de kans, die toppen te bereiken.
Afgelopen dinsdag stond de tocht op het programma.
Trudy bracht ons deze keer een stuk met de auto weg.
Om 07.00 uur begonnen we samen aan de loodzware tocht.
We startten op een hoogte van 650 meter en er volgde een klim naar 2310 meter.
Een kleine 5 uur later bereikten we de top van onze wandeling.
Dit was overigens niet de top van de berg, die op 2515 meter ligt.
De top was net iets te ver om op deze dag te bereiken, dit zal moeten wachten tot een volgende poging.
Na een bord soep en een lange afdaling waren we rond 16.30 uur weer thuis. Omdat dit echt een prachtige tocht was, volgen hieronder enkele foto’s.

Na een plotselinge afkoeling en regen, lijkt het  heel mooi wandelweer te gaan worden.
Volgende week komen goede vrienden voor bijna drie weken naar Lofer, misschien dat ik met Erick ook nog eens dit gebergte in ga.


Zondag 30 mei 2010.

Hè, hè, eindelijk. Het is intussen bijna twee maanden geleden.
Niet dat er in de tussentijd niets gebeurd is, maar ik ben er de laatste twee maanden niet meer voor gaan zitten.
Enkele reakties, waarin bekenden mij vragen waarom het zo lang duurt, hebben mij ertoe gedwongen, weer eens wat te schrijven.
Van mijn voornemen, één maal per maand te schrijven, komt de laatste tijd niet meer zoveel.

Vanaf half april was het enkele weken lekker rustig voor ons.
Na het drukke (en lange) winterseizoen geniet heel Lofer van een paar weken rust. Rondom Pasen was het nog erg druk met gasten en gelukkig waren de ski-condities nog perfect.
De temperaturen waren zeer aangenaam en de sneeuw op de skipistes heeft het precies lang genoeg uitgehouden. De dalafdaling werd alleen de laatste dagen van het skiseizoen gesloten, omdat het onderste gedeelte te slecht was.

Daarna volgde enkele weken van lekker weer.
De temperaturen waren aangenaam en de zomerkleren kwamen weer te voorschijn.
Tom kreeg ook weer voorjaars-kriebels en hij wilde persé vissen in de Mühlbach.
Met een eigen gemaakt hengeltje viel dit echter niet mee.


Intussen had ik een aardige opdracht binnengehaald.
Voor de opening van een familiezwembad in München, wilde de eigenaresse een kunstwerk op een wand in de ontvangstruimte/receptie.
Deze eigenaresse heeft een vakantiewoning in Au (gemeente Lofer) en heeft mijn glaswinkel al een paar keer bezocht.
Omdat ze glas een mooi produkt vindt, heeft ze mij gevraagd, een werk te maken voor in de ontvangstruimte van haar 2e (nieuw te openen) zwembad in München.

Gelukkig kwam dit alles net in een rustigere periode, zodat ik hier lekker aan kon werken.
Het was voor mij een erg leuke klus om te doen, vooral ook omdat er geen tijdsdruk achterzat.

 

Ik kon rustig thuis hieraan werken en zorgen dat alles er perfect uitzag.

 

Het gehele werk heb ik in Lofer gemaakt, maar vanwege de afmetingen, heb ik het ter plaatse af gemaakt en op de wand gemonteerd.

Ik vind het resultaat erg mooi en gelukkig vond de opdrachtgever dit ook.
Ze was erg in haar nopjes met het werk.
De officiële opening van het zwembad was op 21 mei. Wij waren natuurlijk uitgenodigd en de verbouwing van het zwembad was intussen helemaal klaar.
Het glaswerk hangt in een schitterende sfeervolle ruimte en ik ben best trots op het resultaat.

Tussen alle werkzaamheden door, hebben we ook tijd voor ons zelf genomen.
Op de mooie dagen gingen we lekker wandelen en omdat de sneeuw intussen bijna verdwenen was, konden we ook weer bergop.
Na het lange (en leuke) winterseizoen is het weer heel leuk als je met aangename temperaturen in de bergen kunt gaan wandelen.
We hebben hier echt de smaak van te pakken gekregen.


Helaas heeft Trudy wat last van haar knie als de tochten te lang of te zwaar worden. Ze moet hiervoor binnenkort naar het ziekenhuis voor een scan. Zelf denken we dat het haar meniscus is en zal ze wel een kijkoperatie krijgen.



Enkele weken geleden ben ik (daarom) alleen naar een bergtop gelopen, "das großes Hundshorn". Het was een schitterende tocht vanuit thuis naar 1750 meter hoogte.
Het was prachtig weer, maar het laatste gedeelte van de tocht ging toch nog over sneeuw.
Eenmaal boven had ik een adembenemend uitzicht, 360 graden rond.
Het plateau boven op deze berg is ongeveer 10 meter doorsnede en aan alle kanten heb je een prachtig panorama.

Ik wil de komende tijd nog meer nieuwe tochten gaan maken en ontdekken. Dit om advies te kunnen geven aan gasten en om de mooiste tochten met hen te gaan lopen.
Ook heb ik helemaal de smaak te pakken gekregen van deze bergtochten en het is natuurlijk voor mij niet slecht.

Begin mei kregen we weer vrienden op bezoek.
Dit keer onze oude buren uit Beek en Donk, die intussen in St.Oedenrode wonen.
Samen met hun twee jongste kinderen waren ze een weekje bij ons op vakantie.
Het weer was in deze week jammer genoeg wat minder als de voorafgaande weken, maar al met al ging het nog wel.
Samen met hen (ook alle kinderen) zijn we te voet de Loferer Alm afgelopen.

Dit blijft ook altijd nog een hele mooie route en vooral erg afwisselend, zodat ook kinderen zich niet vervelen.

De twee grootste meiden waren natuurlijk erg moe en pakte elke gelegenheid aan, even te rusten.
Marieke en Wendy schaamden zich natuurlijk ook niet om languit op een bank te gaan liggen, zodat er voor de anderen even geen plaats meer was.

En toen werd het 12 mei. Dit is en blijft voor ons een hele speciale datum.
Het was deze dag precies 5 jaar geleden, dat Wendy haar nieuwe lever heeft gekregen.
We hebben er een traditie van gemaakt om op deze dag een groot ijsje te gaan eten. De kinderen krijgen dan 5 bollen. Hiermee waren we in Nederland al begonnen en hiermee gaan we in Lofer natuurlijk door.


Niet alleen voor Wendy is er dan zo'n groot ijsje, ook Sanne en Tom genieten hier volop van.

Intussen was bij Trudy het idee ontstaan, om een paar dagen naar haar moeder te gaan.
Gerda had een flinke operatie aan de aderen in haar been ondergaan.
Eigenlijk wilde Trudy voor een paar dagen op en neer vliegen (Salzburg/Düsseldorf), maar omdat de oudste zoon van onze vrienden er niet bij was, hadden ze ruimte over in de auto en paste Trudy daar precies bij.
Ook wisten we dat op 18 Mei bekende gasten (van vorig jaar) uit Erp zouden komen, die met tweeën in de auto zaten. Na wat mailtjes was dat zo geregeld en kon ze met hen mee terug naar Lofer.
Dus van 13 tot 18 Mei was Trudy onaangekondigd in Nederland.
Dit was voor iedereen een grote verrassing, vooral natuurlijk voor de ouders.

In de Hemelvaartweek was het hier ontzettend slecht weer.
Zoals elk jaar werd in deze dagen het Duitse kampioenschap wildwaterkano in Lofer gehouden, in combinatie met internationale wedstrijden.
Dit evenement viel dit jaar compleet in het water. De wedstrijden gingen natuurlijk wel door en ik denk dat de deelnemers hier ook niet echt veel last van hadden.
Er was veel water in de rivier, wat alleen maar fijn is voor de wedstrijd.
Maar voor het feestgebeuren er omheen en de toeschouwers was het heel erg.

Een week later stond er weer een enorm en uniek evenement op het programma.
In het Pinksterweekeinde was er de "24h Lofer", een mountainbike-evenement met een groot programma er omheen.

Het hele dorp werd voor een paar dagen afgesloten voor gemotoriseerd verkeer, er waren in het dorp verschillende kampeerplaatsen voor deelnemers en begeleiders, er waren diverse feesttenten geplaatst en het was een feestelijke sfeer in het dorp.
Helaas zat ook hier het weer niet altijd mee, maar ik denk dat het evenement in Lofer best geslaagd is.
De organisator van deze evenementen wil deze wedstrijd in de komende jaren tot één van de grootste maken in het Alpengebied.

Het parcours liep bij ons direkt voor het huis. Het was een heel afwisselend parcours: bergop en bergaf, door een kleine grot, door weilanden en natuurlijk dwars door het centrum. Rondes van ongeveer 6 km, die door deelnemers alléén of in groepen van 2, 4 of 8 personen moesten worden afgelegd. En dat 24 uur nonstop.
Vooral voor de alleengangers en groepjes van twee een bijzondere prestatie.

Bergaf.
De wisselzone.

Nog ruim 23 uur te gaan.

Het weer was intussen weer redelijk geworden. Zeker voor de nieuwe gasten was dit erg fijn.
We hebben de afgelopen week exact dezelfde gasten gehad als vorig jaar.
Zonder dat ze dit van elkaar wisten, hadden ze allemaal weer geboekt.
Het was een erg gezellige groep en de sfeer zat er meteen weer goed in.

De eerste dag had een echtpaar meteen iets te vieren, dus hadden wij voor een lekkere taart gezorgd.
Een complete verassing, want ze dacht dat hiet niemand iets van wist. Hun dochter zat echter mee in het complot en had ons vooraf al ingeseind.

Natuurlijk was er voor de andere gasten ook genoeg.

Gezamenlijk werd afgesproken, dat we de volgende dag een lange wandeling gingen maken.
Samen met Tiny, Hans, Gerard, Jan en Lenny ging ik de Loferer Alm beklimmen via de top (Grübhörndl). Wij vertrokken op maandagmorgen op 09.00 uur.
Trudy zou dan rond 12.00 uur met de anderen met de kabelbaan ook naar boven gaan.
Samen zouden we dan weer teruglopen naar Lofer.

Het werd een schitterende dag met heerlijk weer. 25 graden en de hele dag zon. Dit verraste ons een beetje en sommige hebben van het verbranden de hele week last gehad.
Van de prachtige tocht bergop, hieronder enkele foto's.

Een zeer mooie tocht bergop, met natuurlijk de beloning van het uitzicht op de top.


Ik vond het een bijzondere prestatie van iedereen. Bergop lopen kan je natuurlijk niet oefenen in Nederland en niet iedereen heeft een even goede conditie. Het was voor allen een zware tocht, maar ik denk dat niemand van ons hem had willen missen.

Nadat we de top bereikt hadden, moesten we een stuk dalen (niet voor iedereen het fijnste gedeelte van de tocht), voordat we uitkwamen bij het restaurant, waar de rest op ons zat te wachten.

Na een kop soep en een paar glazen drinken, kon de afdaling worden gestart.

Ik denk dat het een hele geslaagde dag was. Dit is een tocht, die we dit jaar nog wel vaker (met andere gasten) zullen lopen.

De rest van de week was het ook erg gezellig.
Het weer was afwisselend zeer mooi en iets minder. We hebben nog een paar mooie wandelingen gemaakt en ook 's avonds was het erg gezellig.

De komende week hebben we geen gasten.
We hebben besloten, dat we van woensdagmiddag tot zondag een paar dagen weg gaan.
De kinderen hebben donderdag en vrijdag vrij van school (één of andere katholieke feestdag) en we gaan lekker een paar dagen naar het Gardameer.

Zondag zijn we dan weer thuis en komen ook meteen de volgende gasten.
Vanaf volgende week tot half september zullen we weer constant gasten in huis hebben, met de piek natuurlijk in Juli en Augustus.

We verheugen ons alweer op een goed zomerseizoen.


Donderdag 1 April ( echt waar ).

Hè, hè. Zo, nu eerst een Bava…Stiegl.

Sorry, aan alle lezers van onze site, dat het zo lang heeft geduurd.
Ik had me voorgenomen, elke maand te schrijven, maar het is er niet van gekomen.

We staan nu bijna aan het einde van het winterseizoen.
Op dit moment zit ons huis nog helemaal vol, maar voor volgende week (de laatste week dat de skiliften geopend zijn) hebben we voor het eerst sinds enkele maanden weer appartementen leeg.
Dus voor diegene die nog even lekker willen skiën willen we wel een heel aantrekkelijke aanbieding maken.

We hebben een geweldig seizoen gedraaid, waarin alle appartementen bijna constant bezet zijn geweest. We hebben nauwelijks leegstand gehad, veel efficiënter hadden we niet kunnen draaien dit winterseizoen.

Nog anderhalve week en het winterseizoen zit er op. Dan komen een paar weken van rust, voordat het voorjaar-/zomerseizoen weer gaat beginnen.
Mede dank zij het mooie weer van de laatste weken, verlangen we daar nu alweer naar.
Het winterseizoen is natuurlijk schitterend (heerlijk skiën, sleeën, langlaufen en winterwandelingen maken), maar na 4 maanden sneeuw begint het toch wel weer te kriebelen als de temperaturen af en toe richting de 20 graden gaan.
We hebben intussen ook al weer enkele mooie wandelingen gemaakt.

Hoe is het winterseizoen verlopen:
De maand februari is de gehele maand hoogseizoen. Dat betekent dat er vooral veel kinderen in ons huis zijn.
Dit is natuurlijk heel leuk en geeft een erg levendige sfeer in huis.
Onze kinderen zelf hadden in de week van 8 februari al voorjaarsvakantie.
Deze vakantie (Faschingferien) viel dus dit jaar niet gelijk met de Nederlandse carnavalsvakantie.
Onze kinderen mochten de laatste dag voor hun vakantie (vrijdag 5 februari) verkleed naar school komen. Ze hadden zich mooi uitgedost.

Het nadeel hiervan was natuurlijk, dat ze de week erop weer naar school moesten, op het moment dat er vele vrienden over de vloer waren. Natuurlijk mochten ze
’s avonds wel iets langer opblijven, zodat ze toch tijd konden doorbrengen met hun vriendjes en vriendinnetjes.

Wendy had aan een jongen uit haar klas gevraagd, of die in deze week  een keer als  “Krampus” verkleed bij ons wilde komen. We hebben al vaker verteld over dit ‘rare’ feest rond Sinterklaastijd, maar nu konden onze gasten eens zelf zien, hoe zo’n “Krampus” er in het ‘echt’ uitziet.

Vooral de jongere kinderen waren wel erg bang, maar ook enkele tieners (staan normaal natuurlijk voorop) werden erg stil en wisten niet goed hoe hier mee om te gaan.

We hebben de laatste maanden ook enkele van Wendy’s lotgenoten op bezoek gehad.
Zo was Peer bij ons, samen met zijn ouders, broertje en zusje.
In de carnavalsweek waren er zelfs drie bij elkaar. Op de foto zien we Wendy samen met Jantje en Jasper. Drie levergetransplanteerde bij elkaar.

We hadden in Nederland met Jasper en familie al een goed contact en onze band met Jantje en familie zal ook wel bekend zijn, maar alle drie bij elkaar, met familie, is natuurlijk wel iets aparts.
Zeker in de onspannende sfeer van een vakantie.
Het was een superweek, wij zelf hebben er in ieder geval erg van genoten.
Het blijft natuurlijk voor ons erg leuk, vrienden over de vloer te hebben.

De week van 22 februari was ook een erg gezellige week.
Verschillende van deze  gasten waren voor het tweede jaar bij ons te gast, wat toch erg leuk is.
Samen met enkele ‘nieuwe’ gasten, werd het een erg gezellige week, waarin vooral de grotere jeugd (13 t/m 16 jaar) het erg goed met elkaar kon vinden. Zo goed zelfs, dat de jeugd onderling had afgesproken, het volgend jaar weer terug te komen. Zodoende zijn alle gasten van die week  volgend jaar weer tegelijk bij ons te gast.
Erg leuk als je zo in ons huis vriendschappen ziet ontstaan.

Daarna kwam Gerda weer een weekje op bezoek. Ze kon weer meerijden met kennissen, die intussen voor de derde keer als gasten bij ons op bezoek waren.
Dit was de tweede keer dat Gerda op deze manier bij ons kwam. De eerste keer kwam ze onaangekondigd hier binnenlopen, deze keer echter wisten we het.
Ook dit was weer een hele leuke week.

Toevallig moest Trudy die dinsdag weer voor de ‘gesunde Jause’ zorgen op Tom’s school.
Een moeder van een leerling uit de vierde klas moet dan zorgen voor een gezond ontbijt op school.
De aanschaf van alle levensmiddelen is voor rekening van de ouders, terwijl alle kinderen 50 cent moeten betalen om mee te mogen eten. Dit geld wordt gespaard en tijdens het jaarlijks kamp van de vierde klas komt dit geld ten goede voor een leuke activiteit voor de kinderen.
Een creatieve manier van sparen dus eigenlijk.
Op het moment dat Trudy voor de gezonde Jause moet zorgen op school, mag Tom een paar vriendjes uitkiezen, die dan mee helpen met het klaarmaken van de verschillende dingen.


Omdat oma Biemans die week bij ons was, mocht die natuurlijk ook mee naar school. Ik denk dat ze dat heel leuk vond. Zo kon ze Tom ook eens zien in zijn dagelijkse omgeving. Tom was natuurlijk heel trots dat zijn oma erbij was.

Later die week zijn ook mijn ouders gekomen, weer met de trein.
Er was nog net plaats voor mijn ouders om te slapen. Het hele huis zat helemaal vol en gelukkig hadden we nog een extra kamer over, het kwam allemaal precies goed uit.
Die vrijdagmorgen was er een skiwedstrijd voor de ‘Hauptschule’, dus moesten opa en de oma’s al vroeg mee de berg op.

Het was redelijk koud, maar ze hadden het er graag voor over.
Zo vaak zien ze immers hun kleindochters niet meedoen aan een skiwedstrijd.
Zowel Wendy als Sanne eindigde ergens in het middenveld.
Een paar weken eerder was Tom, tijdens een wedstrijd van de ‘volksschule’,
4e geworden, nog voor veel van zijn vrienden.
Onze kinderen kunnen allen goed skiën en snowboarden, maar tegen sommige kinderen, die lid zijn van de skiclub, leggen ze het toch af.
Maar goed, de meeste kinderen skiën hier al eerder dan de kinderen in Nederland fietsen.
Daarom is het hartstikke goed, dat ze zich alle drie zo goed staande hebben gehouden tijdens die wedstrijden, zeker Tom met zijn 4e plaats.

Die zaterdag ging Gerda weer naar huis.
Een week is eigenlijk te kort,maar het was natuurlijk wel weer erg leuk, dat ze er was.
Mijn ouders bleven nog een week en op diezelfde zaterdag kregen we natuurlijk weer nieuwe gasten, waaronder ook kennissen van hen.
Een leuk gedeelte van ons leven (tevens werk) is het feit dat we wekelijks andere mensen in ons huis  krijgen.
Met vele van deze gasten hebben we intensief contact en wij vinden het ook erg leuk met hen te gaan skiën, langlaufen of wandelen.
In deze week was het redelijk mooi weer en hebben we enkele mooie wandelingen gemaakt.
Ook hebben we gasten, die al heel lang niet meer geskied hadden, mee de Lofer Alm opgenomen.
Wij vonden het ontzettend knap dat toch oudere mensen, die zo lang niet geskied hadden, het toch nog eens wilde proberen.
Het ging super en ik denk voor deze mensen een hele bijzondere dag.
In het daaropvolgende weekend zijn ook mijn ouders weer met de trein terug naar huis gegaan.
Fijn dat iedereen nog zo fit is, om de lange reis te maken.

Tussendoor hadden we natuurlijk ook nog een paar verjaardagen te vieren. Zowel enkele van onze gasten waren bij ons op hun verjaardag, zelf zijn Wendy (24 febr.) en ik (5 maart) ook jarig geweest.

Zelf hebben we het in huiselijke kring gevierd. Op de foto van Wendy is goed te zien dat ze liever door iemand anders gekust wil worden, dan door haar eigen vader. Kleine kinderen worden groter….

Ook werd Wendy overspoeld met cadeautjes. Oma’s, opa, vrienden, gasten.
Wendy zorgde er zelf wel voor dat niemand haar vergat.
Overigens wil ik bij deze iedereen bedanken, voor het meebrengen van zoveel ‘typisch’ Hollandse dingen.
Voorlopig kunnen we vooruit met : ontbijtkoek, drop, liga-koeken, pannekoekenmeel, rijst, snacks en zo nog veel meer.

Net voor haar verjaardag heeft Wendy nog een nieuwe bril gekregen. Het was nodig omdat ze zelf aangaf, sommige dingen niet meer goed te zien.

Wij vinden dat de bril haar erg mooi staat. Ze moet er zelf nog erg aan wennen, maar van de oogarts hoeft ze hem alleen op te zetten op school, tijdens tv kijken/computeren en huiswerk maken.

Half maart kregen we vrij onverwacht nog (weer) vrienden op bezoek.
Frank en Petra kwamen voor de derde keer deze winter een weekje skiën, Christel en Erick kwamen samen met Patrick nog vier dagen over en Nik en Petra vonden even tijd om een paar dagen lang te komen.

Omdat dit zo maar spontaan op korte termijn was geregeld, was dit echt voor ons heel gezellig. Die vrijdagavond hebben we ook enkele Oostenrijkse vrienden uitgenodigd ( helaas kon niet iedereen ) en hadden we een gezellige avond met oude en nieuwe vrienden.

Omdat we dit zelf natuurlijk ook erg leuk vinden, zijn we met Frank en Petra ( die er al een paar dagen eerder waren ) een dag gaan skiën in het grote skigebied van Saalbach-Hinterglemm.

Dit is een prachtig, groot en modern skigebied, wat van ons huis uit binnen een half uur met de auto te bereiken is.

Aan de foto’s is, denk ik, wel te zien dat het een hele mooie dag was.
Het was sowieso voor ons een hele leuke week.

Onze vrienden werden afgelost door mijn zus.
Moniek en Peer hadden ook Anke bij en zelfs Oxa (blindegeleidehond) was van de partij.
We hebben lekker  ’bij’gekletst met Moniek en Peer, die we sinds november niet meer hadden gezien.
Ook de kinderen vonden het heel fijn dat Anke en Oxa erbij waren.

We hebben gewandeld, gewinkeld en ook Moniek, Peer, Anke en Oxa zijn boven op de Lofer Alm in de sneeuw geweest.

Ook dit bezoek was erg leuk.

De afgelopen weken is prachtig weer geweest en de temperatuur liep af en toe aardig op.

Pasen nadert en je ziet dat hier iedereen weer uitziet naar het voorjaar.

Zelfs de natuur  begint al op te fleuren. De eerste bloemen komen al uit de grond en de natuur begint al echt groen te worden. Ondanks de hoge temperaturen is de dalafdaling nog steeds goed te doen. Het is een wit lint door de groene natuur.

Toch blijft de winter nog even tegenstribbelen en vandaag heeft het dan ook weer gesneeuwd.
Vannacht gaat het weer serieus vriezen ( tot – 12 wordt voorspeld ) en ook de komende dagen blijft het koud.
De voorspelling voor volgende week zegt echter dat de temperaturen weer flink gaan stijgen.
We hebben dan, ook qua weer, een perfecte winter gehad.
De dalafdaling was van begin tot einde steeds geopend, de ski-condities waren bijna de hele winter zeer goed en toch hebben bijna alle gasten heel aardig weer gehad met flink wat zon en redelijke temperaturen.

We hopen dat het zo het hele jaar gaat, dan hoor je ons niet mopperen.


Vrijdag  5 februari.

Vrijdagmorgen 07.15 uur, even tijd om de site bij te werken.
De kinderen zijn net de deur uit ( naar school ) en het is nu nog rustig in huis.

We hebben op dit moment een Duitse familie met 4 kinderen en een hele grote groep Oostenrijkers uit omgeving Wenen. 
Deze groep bestaat uit 5 gezinnen: 10 volwassenen en 11 kinderen.
Dus alles bij elkaar zit het weer goed vol en is het redelijk druk in huis.
Onze kinderen trekken deze week veel op met de Oostenrijkse gasten.
Vanmiddag na school gaan ze weer met z’n allen sleeën.
De Oostenrijkse kinderen hebben daarvoor gisteravond al een slee gehuurd bij de buurvrouw (Gerti) en vanmiddag gaan ze met zo’n 12 kinderen met de gondel de Loferer Alm op. Vanaf helemaal boven kan je dan sleeënd terug naar het dorp.
Dit is een tocht van ongeveer 10 km, die aan één stuk door op de slee kan worden gedaan.
Dit is op dit moment ook niet zo gevaarlijk, omdat door de vele sneeuwval, de kanten van de weg zijn afgebakend door een sneeuwwal van 1 meter hoog.
De weg is hierdoor dus eigenlijk veranderd in een natuurlijke bobbaan, waarbij ze niet  uit de bocht kunnen vliegen.
We hebben het zelf de afgelopen week verschillende keren gedaan en ik moet zeggen, het is een hele leuke ervaring.
Met de gondeltijd erbij, ben je toch al gauw 1,5 uur bezig.
Het is erg spectaculair en het is bij de plaatselijke bevolking erg geliefd. Vele toeristen zie je niet op de slee, die willen allemaal skiën en weten niet van deze mogelijkheid. 
Misschien kunnen we eens proberen, dit met een groep gasten te gaan doen. Het is echt leuk voor groot en klein.

We zitten op dit moment aan het einde van een  “rustige” periode.
In het dorp en op de pistes is het erg rustig.
De tweede volle week van januari was het ook hier in huis vrij rustig, maar voor de rest hebben we toch steeds ‘vol gezeten’.
Alleen zijn het in de maand januari bijna altijd gasten, die zonder kinderen komen, zodat het al snel rustig lijkt.
Het zijn natuurlijk vaak de kinderen die erg nadrukkelijk aanwezig zijn in huis.

Vorige week waren er ook weer vrienden, die afgelopen zomer ook al hier geweest zijn.
Toen waren ze met hun kinderen hier, nu alleen de volwassenen.
Ze wilden een keer op wintersportvakantie, maar dan wel in een rustige periode.
Ze hebben alle vier skilessen gevolgd en ik geloof dat het ze wel bevallen is.

Het weer was goed en wij zijn in die week ook verschillende keren gaan skiën.  Natuurlijk gaan wij ook graag skiën met lekker weer (als het niet te druk is), maar we waren vooral af en toe in het skigebied om te kijken naar (en te lachen om) de verrichtingen van onze vrienden.
De eerste uren op ski’s levert vaak leuke beelden op.

Het leuke van een ‘rustigere’ periode is, dat je natuurlijk iets meer tijd met gasten kunt doorbrengen.
Zo hebben we in de afgelopen weken enkele gasten de mooie plekjes van Lofer laten zien.

In deze periode komen er ook meer mensen die komen voor de natuur en de omgeving en niet om te skiën.
Tijdens één van deze tripjes, hadden ze zelfs tijd om van ons een foto te maken.

Vanaf komend weekeinde begint het weer drukker te worden.
In grote delen van Oostenrijk en Duitsland, Polen en Tsjechië beginnen dan de schoolvakanties.
Ook onze kinderen hebben de hele volgende week weer vrij.

Twee weken geleden zijn Wendy en ik weer op controle geweest in het ziekenhuis in Innsbruck. Hier gaan we op dit moment 4 keer per jaar naar toe.
Met Wendy’s gezondheid gaat het echt heel erg goed. Ze is nooit ziek en na het laatste bloedonderzoek mogen we zelfs de dosering afstotingsmedicatie iets naar beneden aanpassen.
Wie Wendy de laatste tijd heeft gezien zal ook kunnen beamen, hoe “gezond” ze er op dit moment uitziet.
Wel is ze al een tijdje ‘aan het puberen’, dus jezelf opmaken is natuurlijk veel belangrijker dan huiswerk maken. Ook het afspreken met vriendinnen is veel vanzelfsprekender dan het innemen van belangrijke medicijnen. Dat hoort erbij, zullen we maar zeggen.

Er bereiken ons af en toe berichten dat er deze winter veel sneeuw valt in Nederland……….
Het openbaar vervoer ligt stil, overal files, het strooizout is op, mensen moeten sneeuwruimen, kortom: het hele land is in paniek.
Gelukkig hebben wij daar geen last van.

De afgelopen week is er drie keer een pak van 30 cm gevallen…..prachtig.
Iedereen (ook ik) is uren per dag in de weer om sneeuw te ruimen. De sneeuwruim-ploegen maken overuren en de sneeuw moet met vrachtwagens het dorp uitgereden worden.

Het openbaar vervoer gaat gewoon door, files kennen we hier niet, strooizout is er in overvloed en iedereen vindt het prachtig.
Het is heerlijk om door een vers besneeuwd landschap te lopen, lekker in de verse sneeuw te skiën en alle langlaufloipes in het dal zijn gespoord.
Het levert natuurlijk schitterende plaatjes op.


Verder valt er op dit moment weinig nieuws vanuit Lofer te vertellen.

De volgende keer dat ik weer een update maak, hebben we een hele drukke tijd achter de rug , waarin ook weer vele vrienden en bekenden  (en natuurlijk onze ouders) zijn geweest.
Gezien wie er allemaal komen, zal er volgende keer wel meer te melden zijn.
Wel wil ik nu al even verklappen, dat we zelf  enige censuur toe zullen passen.

Zondag 3 januari

Vanuit een schitterend besneeuwd  Lofer willen we iedereen een zeer voorspoedig en vooral gezond  2010 toewensen. 

Hier is het wintersportseizoen ruim 2 weken geleden in alle hevigheid losgebarsten. Nu heb ik even wat tijd om de site bij te werken.

Voor het eerst in Oostenrijk hebben we dit jaar weer eens echt op z’n Nederlands het Sinterklaasfeest gevierd.

Vorig jaar was dit, in verband met de enorme drukte rondom de verbouwingen, een beetje vergeten.
In Oostenrijk kennen ze het Sinterklaasfeest niet.

Hier is een soortgelijk feest op ‘Heiligenavond’, daags voor 1e kerstdag. Ze noemen het hier Christkindl,  waarbij de cadeautjes onder de kerstboom worden gevonden. Dit is natuurlijk in heel veel landen de traditie, waar Nederland het Sinterklaas-feest tegenover heeft gezet.
Omdat de kersttijd voor ons natuurlijk erg druk is, maar we de kinderen de cadeautjes niet willen onthouden, vierden we dit jaar dus ‘ouderwets’ pakjesavond.
Ook hadden we lotjes getrokken, zodat iedereen voor een ander een surprise moest maken.
Vooral de kinderen vonden het openen van de surprises erg leuk en waren gespannen over de cadeautjes.
Ook onze 'grote'Wendy vond het
erg leuk.
Ze was gespannen als een klein
kind bij het uitpakken van haar cadeau's, op zo'n moment kun je
zien dat ze toch nog steeds maar
12 is.

Voor de drukte van het winterseizoen hebben we nog een open dag gehouden in ons glaswinkeltje.
We hadden enkele flyers opgehangen in het dorp en een groot plakkaat op de winkelraam geplakt.
De opkomst van de ‘Einheimische’ was redelijk.
We hadden, zoals het hier gewoonte is, gezorgd voor “Glühwein und Keksen”.
Voor de middag was het erg druk, maar vanaf 12.30 uur tot 15.00 uur was het vrij rustig.
De mensen hier zijn gewend dat tussen de middag de winkels gesloten zijn en dat was goed te merken.
Na 15.00 uur was het gezellig vol en ook aan het einde van de dag werd het nog erg druk.

De burgemeester, vergezeld door haar man, was zeer geïnteresseerd in Trudy's uitleg over het maken van schalen.
Wij vonden het een erg geslaagde dag en we zijn blij dat vele “Einheimische” de moeite hebben genomen, even langs te komen.

Rond 19.00 uur was iedereen weg, behalve enkele goede vrienden. We zijn na onze eigen ‘open dag’, samen met deze vrienden nog naar de opening geweest van het nieuwe gedeelte van een restaurant vlak bij. Ook hier was het erg gezellig en hebben we de hele avond gezellig doorgebracht. Eigenlijk was het iets te gezellig en  zijn we veel te lang blijven zitten.

De week erna moesten ons huis nog ‘klaarmaken’ voor de kerst en voor de eerste gasten.
Sanne en Tom hebben goed geholpen door dennentakken te gaan verzamelen in het bos.

Ze zijn samen een middag op pad geweest (met fototoestel met zelfontspanner)  en kwamen terug met tassen vol mooie takken.

Ook hebben ze samen de kerstbomen, die buiten naast de ingang staan, mooi opgetuigd.
Ze vinden dit erg leuk om te doen, terwijl op dit moment Wendy druk is met dingen die (in haar ogen) echt belangrijk zijn.

Ook hebben we verlichting op de balkons aangebracht, zodat ons huis er in het donker erg leuk uitziet.


En dan komen de eerste gasten.
Van de ene dag op de andere verandert Lofer van een lekker rustig dorpje in een drukke toeristenplaats.
Gelukkig waren de omstandigheden zo, dat vanaf de eerste dag de skicondities goed waren.
In het hele dorp lopen mensen met ski’s maar in het skigebied was het deze eerste week  toch nog opvallend rustig. Dit komt waarschijnlijk omdat de Duitsers pas na 1e Kerstdag aankomen.
De eerste week was ons huis meteen helemaal vol, maar omdat alle gasten overdag zijn skiën, zijn we zelf ook enkele keren boven geweest.
Het weer was goed deze eerste week en de pistes lagen er prachtig bij. Het was weer een genot om zo te kunnen skiën.

Onze kinderen moesten nog tot de woensdag voor kerst naar school.
Op de laatste dag moesten de kinderen van de Hauptschule optreden in de kerk.
Sanne was als eerste aan de beurt. Haar klas had een stuk geoefend, waarbij Sanne met de accordeon op moest treden.

Ondanks het feit dat ze pas een paar maanden les heeft, speelt ze erg goed en ze vindt het ook heel leuk.
Optreden voor een volle kerk is ook geen enkel probleem voor haar, wie had dat
1 1/2 jaar geleden gedacht.
Ze kreeg zelfs van haar muziekleraar een compliment.

Daarna was er een optreden van Wendy’s klas.


Ook dit optreden was erg leuk en Wendy zong, midden in de groep, uit volle borst mee.
Na deze optredens in de kerk kon de kerstvakantie voor hen ook beginnen.

Tom is meteen de woensdagmiddag begonnen met een cursus snowboarden.

Hij wilde dit erg graag en omdat hij dan in zijn vakantie volop vooruit zou kunnen, hebben we dit maar zo snel mogelijk geregeld.


Het was de eerste week toch nog niet zo druk bij de skischolen, dus ging dit gemakkelijk.
Hij  heeft een paar uren les gehad, samen met een zoontje van één van onze gasten. De twee jongens waren goed aan elkaar gewaagd en ze waren de tweede week dan ook constant boven te vinden.

Sanne en Wendy zijn de voorbije weken ook vaak op de berg geweest.
Sanne heeft heel veel geholpen met de skilessen bij de kleinsten, waar ook verschillende kinderen van onze gasten waren.
Wendy heeft zelfs privé-skiles gegeven aan enkele gasten.
Ze vindt dit ook erg leuk om te doen.

De afgelopen week waren er ook weer verschillende gasten van het vorig jaar teruggekomen en we merken dat onze kinderen zich snel hechten aan sommige mensen.
Vooral Wendy had het moeilijk, toen de meeste van hen weer naar huis gingen.

De sfeer in de stube was de laatste weken erg gezellig, maar ook vermoeiend.
Het is een paar keer echt laat geworden en als je dan ’s morgens vroeg weer opmoet, is dit vaak wel erg zwaar.

De gasten gaan aan het einde van de week weer naar huis, maar op deze vertrek- en aankomstdag zijn wij zeer druk in de weer met poetsen, afval ruimen e.d.
Als de meeste mensen op zaterdagavond dan weer thuis zijn, zit bij ons het huis weer vol met nieuwe gasten.
Dit leven bevalt ons zeer goed, maar dat wil niet zeggen dat het niet ook af en toe erg vermoeiend is.
Gelukkig zit onze Stube niet elke week zo vol, zeker als we Duitse gasten hebben, is het meestal erg rustig.

Nieuwjaarsnacht is erg gezellig verlopen.
Alle gasten waren naar beneden gekomen en het zat goed vol in de bar.

Het was al snel 00.00 uur en na de nieuwjaarswensen en een glas champagne snel naar buiten.

We hadden buiten een houtkachel neergezet zodat de mensen zich konden warmen terwijl ze naar het vuurwerk keken. Vuurwerk was er bij ons genoeg te zien. Er waren verschillende mensen, die veel gekocht hadden en zelf hadden we ook een pakketje mooie pijlen.
Gelukkig was het goed en droog weer en we hebben met z’n allen zeker een uur buiten gestaan.
Trudy had intussen de oliebollen warm en zo stonden er ongeveer 30 Nederlanders in Lofer buiten echte oliebollen te eten. Weer eens wat nieuws.
De Nieuwjaarsborrel ging daarna binnen nog door tot in de vroege uurtjes.
Wendy was helemaal niet moe en ze wilde absoluut niet eerder naar bed.


Wendy draagt hier overigend een mitella, omdat ze met snowboarden door een toerist omver geskied is en ze heeft daarbij haar elleboog licht gekneusd.

Gisterenmorgen  zijn alle gasten weer vertrokken en gisterenavond was het huis weer vol.
Deze week hebben we 4 Duitse en 2 Nederlandse families in huis.
Ik denk dat we een iets rustigere week krijgen, al weet je het van te voren nooit.

 

2010